There are families that look simple from the outside and complicated on the inside, and then there are families that look complicated from the outside and quietly carry a sacred simplicity within them. A home with two parents who love the same child but worship differently is often placed into the second category. People assume tension must live there. They imagine raised voices about doctrine, awkward holidays, confused bedtime prayers, and a child caught between competing truths. But that assumption says more about the fears of the observer than the reality of the home. Faith, when it is genuine, does not automatically produce conflict. Sometimes it produces a deeper kind of patience, one born from the knowledge that what is holy cannot be reduced to control.

Parenting has always been more about formation than information. Long before a child understands theology, they understand tone. They understand safety. They understand whether love feels conditional or steady. They understand whether the house they live in is a place where questions are dangerous or welcome. And so the spiritual future of a child is not decided first by which scriptures are placed on the shelf, but by how the adults in that home treat one another when belief does not line up neatly.

When one parent follows Christ and the other follows a Hindu path shaped by devotion and tradition, the child does not wake up each morning thinking about philosophical systems. The child wakes up thinking about breakfast, school, laughter, fear, and whether the world is trustworthy. The spiritual environment they absorb is not an abstract concept. It is lived reality. It is the sound of prayer in another room. It is the way apologies are spoken. It is the way anger is restrained. It is the way love shows up after a hard day.

There is a quiet myth that says difference equals danger. It suggests that unless belief is uniform, stability is impossible. But human history tells a different story. Stability has never come from sameness. It has come from commitment. A marriage survives not because two people think identically, but because they refuse to let disagreement dissolve love. Parenting works the same way. A child does not need a home where every thought matches. They need a home where love does not fracture under strain.

In such a household, the Christian parent believes Jesus is the way, the truth, and the life. That conviction is not casual. It is rooted in the cross, in forgiveness, in resurrection, in a God who enters suffering rather than avoiding it. The Hindu parent believes in a sacred path shaped by discipline, reverence, and devotion that reaches back thousands of years. That conviction is not shallow either. It is shaped by ritual, meditation, moral law, and the search for union with the divine. These are not small differences. They touch how a person understands reality itself. Yet the child does not live in theory. The child lives in a kitchen. The child lives in a living room. The child lives in the daily choreography of ordinary life.

And ordinary life is where faith is first interpreted.

If the Christian parent speaks of Christ but lives with contempt for the other parent’s beliefs, the child will not experience Christ as love. They will experience Him as rivalry. If the Hindu parent speaks of devotion but treats the other parent’s faith as foolishness, the child will not experience devotion as wisdom. They will experience it as pride. The child will not be confused by difference. The child will be wounded by hostility.

This is where the task of parenting becomes sacred work. Not sacred because it is flawless, but sacred because it shapes the meaning of God inside a developing mind. Children do not learn what God is like from sermons. They learn what God is like from the emotional climate of their home. A God associated with tension becomes threatening. A God associated with love becomes trustworthy.

The temptation in divided-faith homes is to rush resolution. Parents feel pressure to produce certainty early, to push the child toward a decision before the child even knows what a decision means. But belief is not built on pressure. It is built on encounter. Even Jesus did not coerce allegiance. He invited it. He spoke truth plainly and allowed people the dignity of response. Some followed. Some walked away. But none were trapped.

That example matters deeply for parenting. You cannot force faith into a heart. You can only prepare the soil where faith might grow.

So preparation becomes the work. Not conversion by control, but cultivation through presence. The Christian parent lives Christ in actions, not arguments. Forgiveness becomes visible. Patience becomes daily practice. Humility becomes language. The Hindu parent lives devotion in discipline, reverence, and moral seriousness. The child does not see abstract doctrine. The child sees embodied belief.

In such a home, the most powerful statement may not be spoken at all. It may be lived quietly in how disagreement is handled. When parents say, without shouting, that they believe differently yet still choose one another, the child learns something far deeper than religious tolerance. The child learns that love does not require uniformity. They learn that truth does not need to destroy relationship to remain true. They learn that faith is not fragile.

There will be moments when the child asks questions that strike fear into the heart of both parents. Which one is right. Which God is real. Why do you believe different things. Who should I follow. These questions feel like crossroads, but they are actually beginnings. They are not evidence of confusion. They are evidence of thought.

The danger is not the question. The danger is the response.

If the parents answer with panic, the child learns that faith is brittle. If they answer with anger, the child learns that faith is unsafe. But if they answer with honesty and humility, the child learns that faith is strong enough to withstand inquiry.

A Christian parent might say they believe in Jesus because they have experienced grace when they did not deserve it, forgiveness when they could not earn it, and hope when suffering made no sense. A Hindu parent might say they believe in their path because it teaches them discipline, reverence, and awareness of a reality greater than themselves. Both can speak from lived truth without demanding the child imitate their certainty prematurely.

The most healing sentence in such a home may be this: you are allowed to search. You do not have to choose today. You do not have to pretend. You do not have to hide your thoughts to protect us.

This permission removes fear from the spiritual process. Fear is what produces rebellion. Love is what produces longing. A child raised in fear will either comply outwardly or revolt inwardly. A child raised in love will eventually ask deeper questions, not because they are pressured to believe, but because they want to understand.

What such a home teaches is not relativism. It teaches reverence. It does not say all beliefs are the same. It says all people are worthy of dignity. It says disagreement does not cancel devotion. It says faith is not a weapon to win, but a path to walk.

There is also something quietly prophetic about this kind of household. The world is filled with people who shout about God. It is filled with division baptized in religious language. It is filled with certainty that crushes compassion. A home where two faiths coexist without contempt becomes a living contradiction to that noise. It becomes a witness that love can survive difference without becoming shallow.

Children raised in such an environment grow up knowing that conviction and kindness are not enemies. They grow up knowing that belief is not proven by volume. They grow up knowing that truth does not require humiliation to remain true. These are rare lessons in a world addicted to ideological warfare.

Over time, the child will begin to notice something else. God is not only spoken of in prayers or rituals. God appears in patience. God appears in restraint. God appears in mercy. God appears in how mistakes are handled. God appears in how forgiveness is practiced. The divine becomes associated not with dominance, but with presence.

And slowly, perhaps without the parents realizing it, the child learns that God is not confined to one room in the house. God is present in the kitchen where apologies happen. God is present in the hallway where hugs happen. God is present in the living room where hard conversations happen. God is present not as an argument, but as a thread running through love itself.

This does not mean belief will be simple for the child. It means belief will be honest. It means when the child eventually leans one way or another, it will not be because of fear. It will be because of encounter. It will not be because of pressure. It will be because of resonance.

And that is what faith was always meant to be. Not inherited like property. Not enforced like law. But discovered like treasure.

A divided-faith home that chooses love over rivalry becomes a sanctuary of formation. It becomes a place where God is not defended with fists, but trusted with patience. It becomes a place where the child is not treated as a battleground, but as a soul.

In the end, the greatest danger is not that the child will see two religions. The greatest danger is that the child will see two adults who cannot love across difference. But when love holds, when respect remains, when faith is lived rather than weaponized, the child does not grow up between two faiths. The child grows up inside a living lesson about God.

That lesson says God is not afraid of families like this. God is not confused by them. God does not avoid them. God inhabits them. God works through kitchens and bedtime stories and difficult questions. God works through humility and listening and the refusal to turn belief into a battlefield.

Such a home may never look perfect. But it may become holy in a way perfection never could.

Because a child raised in love will eventually search for truth. A child raised in fear will run from it. And a child raised in a house where faith is lived with dignity will one day understand that God was never absent from the tension. God was present in the patience.

That is not weakness. That is formation.

And in a world tearing itself apart over belief, a home like that quietly becomes a testimony.

As the child grows, the questions deepen. Childhood curiosity eventually matures into adolescent identity, and identity always asks harder things of faith than curiosity ever did. A young child wonders what God is like. A teenager wonders who they are in relation to God. The difference is enormous. One question is about belief. The other is about belonging.

In a divided-faith household, belonging can feel fragile if it is not handled with wisdom. A child may begin to feel that choosing one belief means betraying one parent. That is a quiet wound if it is not addressed. It does not show itself loudly at first. It shows itself in hesitation, in silence, in an instinct to hide thoughts rather than share them. The work of the parents, then, is not to eliminate that tension but to remove fear from it.

The most powerful thing a Christian and Hindu parent can do together is refuse to make the child’s spiritual search into a loyalty test. Love cannot grow under emotional blackmail. If belief feels like betrayal, the heart will shut down. But if belief feels like discovery, the heart will open. The child must learn that love is not conditional upon agreement, and that affection is not a reward for conformity.

This is where the daily choices of the parents shape the invisible architecture of the child’s soul. The way holidays are handled matters. The way prayer is spoken matters. The way disagreements are resolved matters. None of these moments feels monumental in the moment. They feel ordinary. But ordinary is where identity is formed.

When a Christian parent insists that Christ is central, but does so without contempt for the other parent’s faith, they teach something vital: conviction can exist without cruelty. When a Hindu parent practices devotion without mocking Christian belief, they teach something equally vital: reverence does not require rivalry. The child absorbs these lessons not as ideas but as emotional reflexes. They learn what disagreement feels like. They learn what love feels like. And later, they will decide which voice sounds more like God.

There is another quiet danger in divided-faith homes, and that is the temptation to flatten both traditions into something vague and harmless. Sometimes parents try to avoid tension by reducing faith to general goodness. They speak only of kindness and avoid all deeper claims. While kindness is essential, faith cannot survive on vagueness alone. A child raised without substance will not grow into conviction. They will grow into avoidance. They will learn that belief is something to tiptoe around rather than something to wrestle with.

True respect does not mean pretending differences do not exist. It means acknowledging them without weaponizing them. It means saying openly that these beliefs do not align perfectly and still choosing love. It means letting faith be what it actually is instead of sanding it down to avoid discomfort.

In such a home, the child eventually reaches a stage where faith becomes personal. They will not simply ask what their parents believe. They will ask what makes sense to them. They will compare stories, prayers, rituals, and moral frameworks. They will feel drawn in one direction or another, or perhaps feel suspended between both for a season. This is not failure. This is development.

No child grows into faith without tension. Even children raised in one tradition face doubt. Even children raised with one set of scriptures struggle with meaning. The divided-faith home simply makes that struggle visible sooner. But visibility is not danger. It is honesty.

If the parents have done their work well, the child will not feel trapped by the search. They will feel accompanied. They will know that belief is not something they must solve to remain loved. They will know that God is not threatened by their uncertainty. They will know that the home they grew up in can hold both conviction and compassion at the same time.

There is also a strange gift hidden in this arrangement. A child raised between two faiths learns early that the world is larger than one story. They learn that people can love deeply and still differ profoundly. They learn that faith is not just inherited but encountered. This does not make belief weaker. It often makes it stronger. When they finally choose what they believe, it will not be borrowed. It will be owned.

Ownership is the difference between tradition and transformation. A belief inherited without examination is fragile. A belief discovered through searching is resilient. A child who chooses faith after seeing it lived with dignity and humility will not easily abandon it when challenged. They will know what they believe and why.

The parents in such a household also undergo their own quiet transformation. Living beside a different faith forces self-examination. It forces clarity. It exposes assumptions. It reveals whether belief is rooted in love or in fear. The Christian parent must ask whether they trust Christ enough to let Him work in a complicated environment. The Hindu parent must ask whether devotion can remain sincere without needing dominance. Both must confront the difference between faith as possession and faith as witness.

Witness is the posture that allows love and belief to coexist. It does not demand agreement. It offers presence. It does not coerce. It reveals. In such a home, the child becomes the witness of the witness. They observe how faith behaves under strain. They see whether God is used as a shield or as a source of humility. They learn whether prayer produces peace or control.

There will be moments of failure. There will be arguments. There will be tears. There will be days when fear wins and kindness falters. These moments do not ruin the child. They humanize the parents. What matters most is not that mistakes never happen, but that repentance does. Apologies teach more about God than perfection ever could. Forgiveness shows what belief looks like when it is real.

As the child grows older, their identity will settle. They will lean into one belief or another, or they may carry echoes of both in their moral language. What matters most is not the label they choose, but the kind of heart they carry with it. A child raised in a house where faith and love walked together will not see God as an enemy of thought. They will not see belief as a battlefield. They will not confuse disagreement with danger.

They will understand something rare: that God can be honored without hatred, and that truth can be sought without cruelty.

Such a child enters the world differently. They will encounter people who shout about religion, and they will recognize that noise as insecurity. They will meet people who fear difference, and they will recognize that fear as unfamiliar. They will carry with them an internal model of how conviction and compassion coexist. They will not be easily seduced by extremism because they have seen moderation without emptiness and devotion without violence.

In a world increasingly shaped by division, a child formed this way becomes something quiet and radical. They become someone who can hold belief without needing enemies. They become someone who can speak about God without erasing the humanity of others. They become someone who understands that faith is not proven by how loudly it is defended but by how faithfully it is lived.

The parents may never see the full fruit of this work. Parenting always requires faith in outcomes unseen. But the seeds they plant will grow in ways they cannot predict. The child may choose Christianity. The child may choose Hinduism. The child may walk a season of questioning. But they will never forget the home where belief did not cancel love.

That memory will matter when they suffer. It will matter when they doubt. It will matter when they raise children of their own. They will remember that God did not leave when difference entered the room. They will remember that faith did not require cruelty to survive. They will remember that love was not fragile.

And in remembering that, they will know something holy. God was not merely talked about in their home. God was practiced.

This is the legacy of such a household. Not theological perfection, but spiritual formation. Not forced certainty, but earned faith. Not rivalry, but reverence. It is a slow, patient, difficult way of parenting. But it is a way that trusts God enough to let Him work without coercion.

A child raised in love will search for truth. A child raised in fear will run from it. And a child raised in a home where faith is lived with dignity will one day understand that God was never absent from the tension. God was present in the patience.

That is the deeper miracle of two faiths under one roof. Not that difference disappears, but that love remains. Not that belief is simplified, but that God becomes visible in the way human beings choose one another despite it.

Such a house does not collapse under difference. It becomes a sanctuary within it.

And that is not confusion. That is formation.

Your friend, Douglas Vandergraph

Watch Douglas Vandergraph’s inspiring faith-based videos on YouTube

Support the ministry by buying Douglas a coffee

Waarom geen advocaat voor slachtoffers, bijvoorbeeld van seksueel geweld op minderjarigen, in België? Wij zochten het uit na de aankondiging van 01/02/2026 in de pers en ons eerder nieuwsbulletin.

typische paraplu en damage control

De VRT nieuwsombudsvrouw wist schriftelijk te vertellen dat:

Ik heb me even bevraagd bij de journalist. De insteek voor het artikel is het initiatief van verschillende balies in ons land (Orde van Vlaamse Balies & Ordre des Barreaus Francophones et Germanophones) die op basis van bestaande wetgeving (art. 508/14 van het gerechtelijk wetboek) beslissen om slachtoffers van seksueel en intrafamiliaal geweld bij te staan.

De Coördinator van het Lawyer Victim Assistance programma wist telefonisch te vertellen dat de lijst van de voor slachtoffers opgeleide advocaten ter beschikking is van de CAW's, de ZSG's, de politiediensten, de OCMW's enz. Volgens de Coördinator doen de Balies het nodige om de verruimde toepassing van art. 508/14 op het terrein uit te rollen via de Bureau's voor Juridische Bijstand {BJB}, en zouden de diensten slachtoffers naar hun lokale BJB doorverwijzen voor de gratis 15 dagen bijstand.

Het Instituut voor Gelijkheid van Vrouwen en mannen die verantwoordelijk is voor de Zorgcentra na Seksueel Geweld {ZSG} meldde:

Het persartikel verscheen zonder onze medewerking. Wij namen daarom contact op met de persoon die betrokken was voor het persartikel om bijkomende informatie te vragen. Het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen is immers betrokken bij het geciteerde project, zijnde het Lawyers Victim Assistance project, maar wij hadden geen weet van een uitbreiding van het project.

Deze persoon liet weten dat er voorbarig en niet correct werd gecommuniceerd.

Zij verduidelijkte initieel dat er een wetswijziging had plaatsgevonden die op een uitbreiding zou neerkomen.

Daarna nuanceerde ze dat het niet zozeer ging om een wetswijziging, maar wel de aankondiging van de Orde der Vlaamse Balies dat art. 508/14 Gerechtelijk Wetboek door hen geïnterpreteerd zou worden als zijnde van toepassing op slachtoffers van seksueel geweld.

Vermoedelijk is dit de eerste stap in een verdere samenwerking tussen de Orde en de ZSG's, maar er is op heden nog geen contact hierover geweest en wij zijn nog niet formeel op de hoogte gesteld over de intenties van de Orde. Er is hieromtrent ook geen wetgevend initiatief hangende.

Wij hebben dus geen bijkomende informatie op dit moment, maar dit wordt binnen het Instituut uiteraard verder opgevolgd.

Dus contacteerden wij de Orde van Vlaamse Balies met de vraag of er inderdaad een “verruimde interpretatie” wordt gegeven aan art. 508/14 Gerechtelijk Wetboek. Het antwoord was:

U gelieve u voor concrete inlichtingen te wenden tot het bevoegde BJB, voor zover u voor tweedelijnsbijstand in aanmerking komt uiteraard.

Nu lijkt ons het antwoord vreemd, daar de OVB een controlerende en reglementerende functie heeft over de BJB's. Wij vinden het vreemd dat de OVB voor de vermeende “verruimde interpretatie” van art. 508/14 Gerechtelijk Wetboek doorverwijst naar de lokale BJB's, terwijl de OVB over dergelijke “verruimde interpretatie” de dirigent zou dienen te zijn.

Nu goed, enige “verruimde interpretatie” wordt in dezelfde ene zin ontkracht. Klaarblijkelijk zouden de 15 eerste dagen enkel geldig zijn voor zij die in aanmerking zouden komen voor tweedelijnsbijstand.

Dan maar bij de BJB's te luister gaan. Daar wordt vertelt dat de Stafhouders aan de BJB's opdracht gaven om als volgt te communiceren: de OVB is in onderhandeling met de OBFG en de minister van justitie om tot een COMPROMIS te komen … Het gaat dus om centen en macht. Schuif aan tafel en bedien u, geen slachtoffers of hun belangenverdedigers in de onderhandelingen te bespeuren.

money, money, money

Wellicht wordt net zoals omtrent Casa Legal tussen de OVB en de OBFG met de minister van justitie onderhandeld: met het financiële mes van de OVB op de keel van iedereen. En als de OVB weer niet op haar financiële en macht wenken wordt bediend, men weze gewaarschuwd dat zij zelfs SLAPP procedures bij het Grondwettelijk Hof dienstig maken, zoals in de rolnummers 8504 en 8574.

Het financiële argument van de OVB en haar leden is in werkelijkheid eigenlijk de belachelijkheid zelve. OVB is winstgevend met meer dan 3 miljoen euro op de bankrekening en meer dan 1,6 miljoen beleggingen. Het detail van de jaarrekeningen is niet voor pottenkijkers. Ze zijn financieel zo te beklagen, die advocaten, dat ze een proefproject dat nog nooit zo efficiënt subsidies aanwendde voor juridische bijstand voor slachtoffers aanvechten.

Geen sprake van slachtofferbejegening of toegang tot degelijke juridische bijstand voor slachtoffers in België op vandaag. De OVB blokkeert dergelijke bijstand in naam van haar leden, de Balies en de BJB's. In hun handelen blijft de OVB de Staat en de slachtoffers als uit te persen citroenen behandelen.

voor de juridische knutselaar

In afwachting kan de juridische knutselaar aan de slag. En dat is mogelijks wat de Coördinator van het LVA programma op knoeiende manier beoogde.

Één van de doelen van art. 508/14 is de rechtzoekenden bij spoedeisendheid, zonder bij voorbaat bevestiging van gerechtigdheid op tweedelijnsbijstand, toch al een gratis advocaat bezorgen. De OVB, BJB controleur zijnde, houdt met dat mogelijke aspect in haar antwoord blijkbaar geen rekening …

In spoedeisende gevallen kan door het bureau voor juridische bijstand het voordeel van de gedeeltelijke of volledige kosteloosheid voorlopig worden toegekend aan de aanvrager zonder overlegging van alle of een deel van de bewijsstukken bedoeld in de artikelen 508/13, 508/13/1 en 508/13/2, eerste en achtste lid. In dat geval moet de aanvrager de bewijsstukken overleggen binnen een termijn bepaald door het bureau voor juridische bijstand die niet meer bedraagt dan vijftien dagen te rekenen vanaf de dag van de beslissing. Indien de bewijsstukken niet worden ingediend binnen die termijn, wordt de juridische bijstand van rechtswege beëindigd.

Alleen is dat dan een advocaat die op dat moment wachtdienst uitoefent. Met zo'n 300 opgeleide advocaten in de pool van zo'n 11.000 advocaten moet je heeeeel veeeeel geluk hebben om toevallig op een wachtdienst advocaat te vallen die iets van kennis heeft van zaken seksueel geweld op minderjarigen.

Mocht de OVB of haar Balies echt juridische bijstand van slachtoffers serieus nemen, dan zijn er andere opties.

Art. 508/23 geeft de stafhouder de bevoegdheid om zonder keuzevrijheid een advocaat aan te duiden.

In de gevallen die hij spoedeisend acht, wijst de stafhouder een advocaat aan die is ingeschreven op de in artikel 508/7 bedoelde lijst en geeft hij hiervan kennis aan het bureau.

Daarin is art. 508/22 nog beter:

Wanneer de persoon die moet worden bijgestaan niet voldoet aan de in artikel 508/13 bedoelde voorwaarden betreffende de bestaansmiddelen, wijst de stafhouder naar keuze van die persoon een advocaat aan. In de gevallen die hij spoedeisend acht, wijst de stafhouder een advocaat aan die deelneemt aan de in artikel 508/7 bedoelde wachtdiensten.

(Artikel 446ter) is van toepassing op de honoraria van deze advocaat.

Ingeval de bijgestane persoon nalaat of weigert te betalen, wordt aan de ambtshalve toegevoegde advocaat een rijksvergoeding toegekend wegens de werkzaamheden waarvoor de toevoeging heeft plaatsgehad.

In geval van gedeeltelijke betaling van de honoraria door de bijgestane persoon wordt de vergoeding verminderd met het betaalde bedrag.

“wijst de stafhouder naar keuze van die persoon een advocaat aan” voor zij die “moeten worden bijgestaan”. Niet dat een Stafhouder in België ooit de idee genegen is geweest om slachtoffers, die zich bijvoorbeeld bij een ZSG melden, van enige bekwame juridische bijstand te voorzien.

Over het “moet worden bijgestaan” hebben wij het uitgebreid in de komende weken. Internationaal recht verplicht dat slachtoffers van seksueel geweld op minderjarigen en hun omgeving zouden juridisch bijgestaan worden vanaf het eerste moment. Die voor de Staat net zoals voor de OVB en haar leden diepgaand beschamende waarheid verdient te worden verteld.

en toch … ?

Alle begin is moeilijk … ? Dit jaar ligt dat “moeilijke begin” 30 jaar geleden, met de Witte Mars en de zaak Dutroux.

Vooralsnog leven we nog steeds in een walhalla ten voordele van straffeloosheid voor de daders … Wie weet welke toekomst de financieel krachtigen bekokstoven voor slachtoffers? We houden jullie op de hoogte.

Het wassende later

Die ellendige kwaal komt compleet met een pakket aan misere de zeurende pijn in de nek, onderbuik en bij u edele derrière het is zowaar een aantasting van u hele wezen Maar wees gerust nog voor u sterft zullen ze u genezen

Ze zullen er alles uithalen wat u elke dag kunt missen desnoods sommen uit de pot voor de erfenis grissen ze zullen er naar kijken er op af gaan en evenzo studeren en nog net voor u de pijp uitgaat het noodlot keren

U zult gezond liggen rusten op het allerlaatste stekje dat fraai bewerkte buitenaardse met rust versierde plekje u hoeft alleen nog maar de juiste handtekeningen te zetten dan hoeft u als het eenmaal over is nergens meer op te letten

Het is niet echt slecht maar zeker ook niet goed er zitten weer allemaal onvoldoendes in het bloed het kost wat tijd, moeite maar wees niet bang Ze zullen u nog voor de dood redden van de ondergang

Echt waar je moet enkel de pijn van de behandeling doorstaan dan kunt u dankzij onze duchtige inzet nog jaren doorgaan het kost gedonder is heel lastig komt in angst en met beven maar dan gaat u voor het onvermijdelijke heel fit door het leven

...tja, ik ben momenteel ook maar ingevroren, zou op zich nog wel alle kanten op kunnen maar niet één daarvan vrijwillig...

I've come to feel that any belief, philosophy, or endeavor taken too seriously causes extreme harm. The most benevolent religious commitments taken to the extreme go completely off the rails, as do the most reasonable philosophies taken to their furthest logical conclusions. Even attempting to do no harm perfectly is likely to do immense harm, albeit in some unexpected way.

I'm self-conscious that it's taken me so long to see this, because it seems so obvious now. It only became clear after learning a bit about Nietzsche's criticism of philosophical stoicism, including that it leads adherents to act callously toward others and forego the most important challenges in life. I haven't noticed stoicism encouraging that kind of attitude, but when taken to its extreme, perhaps it does! That's one more reason for me to proceed with relative caution, rather than thoughtlessly adopting the worst of that worldview. Learning more about cults, in particular the Heaven's Gate UFO suicide cult, also helped me see this. Cult members, even those who commit terrible acts—especially those who commit terrible acts!—are not evil or stupid. In fact, they're often very intelligent and they almost always have the best intentions. They're just extremely committed.

If you find yourself in the 99^th percentile of some endeavor, stop, slow down, and re-evaluate. A little common sense goes a long way, and at that high level of attainment, that's what you need most.

#Favorites #Life #Maxims

Every morning my son and I walk to daycare through quiet streets.

We have one rule, his rule: when we see a dog, we stop and we look.

Some days we see the man with three St. Bernards. A woman with two Bernese Mountain Dogs. Last Friday she only had one. We looked worried.

“Tiberius is sick today. He will be around next week.”

When a big dog appears, my son kicks his legs and looks at me with an expression that says are you seeing this.

We do not care for small dogs.

We started keeping count. Three or more was a good start to the day.

But the question we could not shake: which route has the most dogs?

The Grid

The grid: six streets north-south, four avenues east-west. Street E is the main road. We can only cross it at the lights. Everything else is fair game.

Twelve valid routes from home to daycare, each shaped by where we can cross.

We had no data.

I needed a way to pick a random route, count dogs as I walked, and see the results later. The Garmin on my wrist could do all of it.

The Build

He was napping.

I wanted a Garmin app that would tell me which way to go, count dogs with up and down buttons for false positives or dogs deemed too small, and sync to a dashboard on my laptop.

Garmin apps are written in MonkeyC. MonkeyDo runs them. I chose Python and Django for the backend. The watch would sync through the Garmin Connect app.

The watch needed to pick a random route. We can only cross Street E at the lights on 4th and 2nd. Everything else is fair game. I mapped twenty-four possible routes.

I worked on the spec and tried to catch any edge cases, what happens when there's no connection? How do I know which leg of the route I'm on?

I fed it into Claude Code's planning mode. Reviewed. Then enabled yolo mode and let it run.

The app worked in the simulator on the first try. We adjusted fonts and configured ngrok so data could flow from watch to server.

I synced a test walk. The terminal lit up. The dashboard updated.

One kilometer. Ten dogs. Ten seconds.

Test data. Ten dogs in ten seconds would be a miracle, a stampede, or the best day ever.

The Walk

I deployed it to the Raspberry Pi that weekend and tested the sync one more time. Then we went on with our weekend.

Monday morning. First real test.

My son in the stroller. Watch on my wrist showing Route 1. Left for 200 metres.

We walked. I watched for dogs. He pointed at trees, birds, a crack in the sidewalk.

No dogs.

Not one.

The entire route, start to finish, and not a single dog. No St. Bernards. No Tiberius. No doodles. Not even the small ones we ignore.

I ended the walk. The watch synced. The dashboard updated.

Total walks: one. Total dogs: zero.

Sen. Elizabeth Warren (D-MA) answers questions from reporters after her talk at the National Press Club in Washington, D.C. 12 Jan. 2026. (A. Kotok)

Cross-posted from the Public Diplomacy Council blog, 3 Feb. 2026.

Much of the way we understand events is from the “pictures in our heads”, a term coined over a century ago by Walter Lippman. Those pictures formed in our brain cells are often the result of photos or videos we see in print, broadcast, or online media.

And in some cases, those news photos can change the world. Retired public diplomacy officer James Nealon, in an essay posted Jan. 29 on his Substack, highlights news photography that galvanized public opinion, showing photos by Matthew Brady from the Civil War battle of Antietam, to the napalm girl in Vietnam, to Iraqis abused at the prison at Abu Ghraib.

Nealon goes on to say that today, “We no longer have to depend on a single photographer being in the right place at the right time to capture a moment and change the course of history. Now, of course, we’re all war correspondents with cellphones in hand.”

But having every mobile phone user become a news photographer or videographer raises serious questions about the reliability of those images, particularly after their capture. After all, we've had Photoshop making wholesale changes to digital images since 1987, and now with artificial intelligence you don't even need an original photo to create a realistic image portraying an event — whether the image maker was at the event or if the event even happened.

The task of showing if news photos are real or fake has fallen on those of us who take or publish news photos, since our livelihoods depend on maintaining the trust of our audiences. But for many of us, representing reality in our photos is a responsibility we take seriously. So seriously, in fact, that the National Press Photographers Association code of ethics says, “Editing should maintain the integrity of the photographic images' content and context. Do not manipulate images or add or alter sound in any way that can mislead viewers or misrepresent subjects.”

Fortunately, we’re helped by an industry project begun by Adobe, the software company that created Photoshop. About five years ago, Adobe joined with other software companies and publishers to form the Coalition for Content Provenance and Authenticity or C2PA, “to develop an end-to-end, open standard for tracing the origin and evolution of digital content.”  The group produced an industry specification called Content Credentials to identify a digital media product's creator, as well as the steps it followed from start to finish.

With digital images, camera makers and media software companies add Content Credentials as extra data, called metadata, to the image file. These metadata identify the photographer and show the editing to produce the final image. Content Credentials are added to other standard metadata already collected in the image file, called Exif, short for Exchangeable Image File Format. Exif data show the date and time of creation, camera, lens, geographic location, and other technical and quality details.

Content Credentials example

Here’s an example of Content Credentials with a real news photo in my company’s library, shot on Jan. 12 of Sen. Elizabeth Warren (D-MA) at the National Press Club answering questions from a gaggle of reporters. Click on the information icon (the letter “i” in a black circle) in the left-hand column to see the Exif metadata. I added Content Credentials to the image with Adobe Lightroom Classic photo editing software.

Adobe offers a page to inspect an image for Content Credentials. Here's a screenshot of the Content Credentials inspection page for the Elizabeth Warren gaggle image. It shows the final edited image at the top and the original image as shot at the bottom. In the right-hand column is the first part of the Content Credentials with my name as the producer.

The following screenshot shows the rest of the Content Credentials in the right-hand column with the software used (Adobe Lightroom Classic) and the image edits. The page shows I cropped the image and enhanced the contrast with a preset provided by the software.

Online publishers are beginning to identify images with Content Credentials, displaying a small circular bug with the letters “Cr”. Here's that photo posted on LinkedIn, a publisher that supports Content Credentials. Note the Cr bug in the upper left corner of the image.

Many digital camera companies such as Nikon, Sony, and Leica are adding Content Credentials to their native images. In addition to Adobe, other image software makers are expected to support Content Credentials in coming months. Note that Google, Microsoft, and Meta are on the C2PA steering committee.

If you're a strategic communicator or publisher, consider asking contributors to provide Content Credentials with their images, to protect yourself and build trust with your audiences. To paraphrase Ronald Reagan: verify first, then trust.

Alan Kotok is an ex-USIA journalist, photographer, and entrepreneur, now CEO of Technology News and Literature (technewslit.com) providing visual storytelling services to companies and organizations. He shoots news photos for the Alamy photo agency in London and serves as photography chair at the National Press Club.

When I blogged on my other website, I had to put a feature image to entice readers and improve my SEO ranking. Yuck! I didn’t want to use free stock photos so I had to take the pictures with my phone instead. Many content writers are told that audio recordings, multiple pictures, and videos will make your articles stand out more. Make it more digestible because apparently our attention spans are worse than a goldfish.

While photos and videos can help bring out your main topic, too much media can overwhelm the reader and make them lose interest. Worse, make them spend hours watching content from YouTube and TikTok. Many people are like watching junk cause it looks and tastes good. But you end up with a sour stomach or in this case brainrot.

However, there are plenty who are hungry and thirsty for authenticity and substance. If you think this blog is one of many examples of what people want, then thank you. I really appreciate it.

Readers want writers who aren’t afraid to write more than 280 characters or write less than a long-winded expose of the corruption of politicians. It’s words that ultimately carry weight when pictures and videos nowadays can be more easily manipulated to suit someone’s narrative. I know words can be just as manipulated, but it’s all we have left.

This is why Write.as is the best blogging platform to date. I want my words to carry weight without the distractions of photos and videos. Therefore, I won’t add any unless they’re necessary, like how-to or review articles. And definitely none of my family, relatives, or friends.

Focus on the words. All of us need to do this.

#writing #blogging #picture #video

A Knight of the Seven Kingdoms, HBO (2026)

Episodes 1-3 (Spoilers)

Based on G.R.R. Martin's Dunk & Egg novellas, the chemistry between Ser Duncan the Tall (Peter Claffey) and his tiny squire Egg (Dexter Sol Ansell) powers this funny, bawdy, warm medieval sitcom. 

A Knight of the Seven Kingdoms balances its tonal shifts with the familiarity of Baratheon and Targaryen names and Westerosi lore. Budget constraints help reduce the grandeur; money saved from a RenFair set is applied to bursts of spectacle in thunderous jousts and boss armor. 

The episode-three Egg twist takes the story into more familiar GOT territory; hopefully, it brings the small folk with it. 

Watch it. 

#KnightOfTheSevenKingdoms #GameOfThrones #HBO #DunkAndEgg #GRRMartin #PrestigeTV #FantasyTV #TV #Television #TVReview #Larrys100 #100WordReview #100DaysToOffload

Searchable Project Blue Book archive (BlueBookFiles.org)

“The UFO phenomenon exists. It has been with us throughout history.” — Dr. J. Allen Hynek

If you’ve ever tried to dig into Project Blue Book case files, you know the pain: thousands of scans, inconsistent filenames, and lots of “where do I even start?” energy.

So I built a thing to make it easier to explore:

https://bluebookfiles.org/

It’s still very much a work in progress (and yes, there are bugs), but it’s already the easiest way I’ve found to actually research Blue Book cases without getting lost in a maze of PDFs.

What was Project Blue Book?

Project Blue Book was the U.S. Air Force’s official UFO investigation program, active from 1952 to 1969.

In simple terms: reports would come in from the public, pilots, police, radar operators, military personnel, etc., and Blue Book investigators would try to determine what happened. A lot of cases ended up as mundane explanations (aircraft, balloons, Venus, temperature inversions… the usual suspects). Some were chalked up to “insufficient information.” And a small number remained “unidentified.”

Blue Book is often remembered as a debunking effort, and honestly, that’s not wrong. It was largely designed to reduce public anxiety and close out cases with conventional explanations whenever possible.

But one of the most interesting parts of the story is the investigator who became synonymous with the entire program: Dr. J. Allen Hynek.

Hynek started out as a skeptic—brought in as a scientific consultant in part to help explain sightings away. Over time, after years of reviewing cases (including ones that didn’t fit neatly into simple explanations), his position evolved. By the end of his involvement with the subject, he became one of the strongest voices arguing that the UFO phenomenon deserved serious, scientific attention.

Why this site exists

The Blue Book records are already public and available online via the National Archives (and mirrored on sites like Fold3, Archive.org, etc.). But the problem I kept running into is that browsing and searching those sites feels slow and clunky—especially if you’re trying to search across the whole collection, follow patterns, or jump between related reports.

I wanted one place where I could search across the documents like a normal person.

So I built an archive that includes most of the Project 10073 Record Cards (the one-page “summary sheets” investigators filled out for each report), plus some other related Blue Book / UFO documents.

If you’ve never seen the cards: they usually include the date, location, witness info, what was reported, and the official explanation or conclusion. The usual stuff shows up a lot: Venus, aircraft, balloons… and of course, swamp gas 😅

What you can do on BlueBookFiles.org

Full-text search across ~6,000 documents

I ran roughly 6,000 reports through OCR so you can search the actual content (locations, dates, descriptions, weird phrases, whatever). Some scans are rough, so OCR quality varies—and the worst ones will be imperfect.

“Forgiving” search (not strict keyword-only)

Search is designed to be flexible: typo tolerance, partial matching, relevance ranking. For example, searching disk will also pull disc, and a bunch of misspellings still get picked up.

You can also search exact phrases using quotes, like:

• "swamp gas"

Selectable / copyable document text

Where OCR succeeds, the text is selectable so you can copy snippets, cite something quickly, or just download the full OCR’d PDF.

Interactive map view (my favorite part)

There’s a geocoded map view for each report here:

https://bluebookfiles.org/?view=map

I tried to make the locations as accurate as possible, but a few pins will definitely land in the wrong spot. I also labeled some key military bases / government locations because I thought it would be interesting to see whether any clusters show up near them.

Happy digging!

---

Check my other posts

Was Flight MH370 Teleported?

My detailed analysis of the plane and orb teleportation videos that some people have linked to the disappearance of MH370.

---

The 25 Minutes That Disappeared: MH370, Diego Garcia, and the Hydrophone Data Gap

Part 2 of my original post “Was MH370 Teleported” – a deep dive into the suspicious hydrophone data gap on the day MH370 disappeared.

---

Why Is Skinny Bob Still Blinking at Us?

A look at the “Skinny Bob” alien footage, where I break down why it’s so strangely convincing, what’s likely fabricated, and why the videos still spark debates years later.

---

Carlos Díaz: The UFO with the Glowing Molten Skin

A detailed look at the Carlos Díaz “Ships of Light” UFO: the molten amber craft he photographed over Ajusco, how it seemed half-machine, half-alive, and why the visuals still rank among the most striking UFO images ever captured, hoax or not.

---

The “Flyby” UFO Footage: And Why It Refuses to Fade Away

A deep dive into the 2008 “Flyby” UFO video, where a disc-shaped object appears to following an airliner (or jet?), and why this short, grainy clip still sits in that uncomfortable space between what is could be a clever hoax, or genuinely a real UFO.

---

View All Posts

Follow me on X for more updates.

When you thought of your American Dream, did it involve Homeowners Associations? Mine didn’t. While I knew what an HOA was, I did not consider how it could impact my life positively or negatively. But I know me; and I am a freedom-loving, creative person. That information is enough to know that I should have been anti-HOA.

If you are a first time home buyer that is already aware of HOAs, what you may look for is what amenities the community is offering. I have learned that this is truly some superficial shit. You can get access to a pool and a gym and so much more at the local YMCA—You can even get a poor person’s discount! (In my neighborhood, the HOA doesn’t even “own” the clubhouse anymore. The CDD does. And the CDD hired a company to manage it so that residents must have a “profile” on file in order to utilize it.)

If I could go back in time and knew my best option was to move into an HOA community, I would want to know:

• Who are the members of the HOA and what are their backgrounds?
• How long have the current HOA board members been on the board?
• Is there a property management company? What is their background? How many other properties are being managed?
• What are the current fees and how do they compare to the history of fees?
• What types of HOA violations are most common in the community? What are the fines for those violations?
• What happens when fines are not paid? With what law firm does the HOA contract? How often are they utilized and for what reasons?
• On how many homes has the HOA placed a lien and for what reasons?
• On how many homes has the HOA foreclosed and for what reasons?

Unfortunately for homeowners, you probably cannot get many of these questions answered without talking to the long-term residents in the community. But how do you find them? How do you find the homeowners bold enough to tell you the truth? Those people probably no longer live in the neighborhood! And there doesn’t appear to be a database for bad HOAs. Thus you are stuck with internet searches. And if you want to take it up a notch, you can search courthouse records.

Unless you expect your life to be the same…your circumstances to be the same… and everything to always be stable, then don’t choose an HOA community. The pros of HOA living in one do not outweigh the cons.

The unapologetically Romantic, Bisexual, and Polyamorous fantasy love story I did not realize was missing from my life.

Click for Content Warnings for the Book and the spoiler section of this review

The book deals with the survival of SA, forced labor, & human sex trafficking as well as the associated trauma. There is also fantasy violence and other mature themes.

This review is #SFW but the book contains mature themes.

Spoiler Free Review

Medium Used: 75% hardcover, 25% audiobook.

Ratings out of 5

Sweetness Level:
🍫🍫🍫🍫🍫 (5/5)

Steam Level:¹
🔥🔥🔥🔥🔥 (5/5)

Spice Quality:¹
🔥🔥🔥🔥 (4/5)

Spice Quantity:¹
🔥🔥🔥 (3/5)

MMC (Warrior) Likability:
🗡️🗡️🗡️🗡️🗡️ (5/5)

FMC (Princess) Likability:
👸🏻👸🏻👸🏻👸🏻👸🏻 (5/5)

MMC (Assasin) Likability:
🥷🥷🥷🥷🥷 (5/5)

Plot Engagement:
💥💥💥💥 (4/5)

Was there a Bad Dad?:

💯(yes...how bad and how many TBD)

Overall Rating:
💜💜💜💜💜 (5/5)

^{1 I use Steam to refer to the tension, yearning, and/or build up to the Spice i.e. sexual intimacy}

Warrior Princess Assassin is a high fantasy polyamorous romance that tells the story of Princess Marjoriana (Jory) of Astranza, her betrothed King Kyronan (Ky) of Incendar, and her childhood friend turned Assassin of the Astranzanian Hunter’s Guild (Asher) as Astranza and Incendar attempt to cement an alliance through marriage against their common enemy Draegonis.

An exquisite blend of slow-burn romance, political intrigue, and sword-clashing action every page left me wanting more. Cover to cover this book took me under 60 hours to finish. Every time I had to put it down for work, sleep, or parenting I could not wait to pick it back up. It rotates perspective between the three titular characters and had me equally invested in each of them – something that many romances with only two main characters struggle to accomplish.

The best thing about Warrior Princess Assassin is its conviction. It is proud to be a capital R romance that does not shy away from classic tropes (e.g. marriage of convenience) while simultaneously subverting the mainstream of the genre with its base premise (i.e. bisexual polyamory). It is by far my favorite of the eight books I have read so far in 2026 and comes in as number eight on my top ten list of favorite romance books of all time.^{sorry Headliners by Lucy Parker which now falls off my top 10 list}

What I liked about this book
* A real slow-burn. With yearning and tension that goes in all directions.
* Asher and Ky are both masculine, emotionally intelligent, caring, and unapologetic bisexual. Their bisexuality is not fetishized and their emotional relationship has its own stakes and journey separate from their relationships with Jory.
* It’s less than 400 pages (sometimes I feel like the fantasy genre has abandoned brevity).

What I did not like about this book
* I found myself left with a fair amount of questions about the world (in particular about its history). Perhaps this is the trade-off with brevity.

Click to Reveal Spoiler Section

Spoilers Review

I am a novice when it comes to polyamory in romance books. I read a handful of Reverse Harem stories in the second half of last year and DNFed a couple others. Warrior Princess Assasin has put every one of them to shame. The love flows so equally in all directions at the end of the story. I was right there with the MCs thinking ‘you three need each other’. It is not she needs both of them or he needs her and him. This was true believable polyamory. All the way to the last line of the book that works both as a setup for the second book and an HEA if you chose to stop there.

I have complained in the past that lies and miss understandings are overplayed in this genre. I have to give my thanks to Brighid Kemmerer for reminding me that it can be done well when everyone is behaving rationally and honorably with their decisions. When everything clicks into place at the end of the story there are no grudges or grovels just three mature adults who reevaluate with all the information and understand each other. The fight-grovel-makeup climax maxes for a fun romance story but this is a true love story with relationships built on guilt free understanding.

^{2 romance.io’s spice scale is explicitly supposed to be a measure of spice quantity/variety not a measure of spice quality}.

What I liked Spoilers
* Sexual assault / human trafficking survival is not an uncommon theme in romance books. What is uncommon is for the character experiencing it to be a man and for the characters experience to be fundamental to how the story develops.
* There is a scene where Asher and Ky are handcuffed together (not sexual) and they and Jory are attacked. They kick ass while handcuffed together. It’s awesome.
* Who hurt you? But it keeps coming up and it goes every direction in the triangle. I didn’t know how badly I needed a man to be the one being asked this question.

What I didn’t like Spoilers
* I think the second most prominent woman character in this story deserved a bit more development.

This Book Reminded Me of:

• Fourth Wing by Rebecca Yarros, for being a capital R Romance in a fantasy setting.
  
• Mindf*ck by S.T. Abby for being a book I read in the beginning of the year that had no business being as good as it was based on the premise.
  
  

Who should read this book?

Everyone this book fucking slaps.

Get the book

blog home

#Books #WPA #Romance #RomanceBooks #Romantasy #FantasyRomance #BisexualRomance #PolyRomance #Reviews #WarriorPrincessAssassin

Nemesis, O Nemesis, dat had je beter niet gedaan!

Vol overtuiging zeiden ze tegen me al het goede overal in komt vandaag boven dat is wat wij van onze schermen aflezen en je durven beloven daags erop werd ik vroeg wakker vol positieve energie en trok er welwillend op uit zeker en ferm van zins om door geen enkele belemmering te worden gestuit toen bleek die belofte door niemand, niet eens half, laat staan volledig werd gedekt en heb ik dus helemaal voor niks mijn gemoed opgewekt

Waarom kan men nou nooit een keer zijn bek houden over al wat ons toe zal komen over activiteiten te doen en laten zodat dit komt en je voor daar dan zijn belonen is het mogelijk om deze op luidspreker en beeldscherm aangesloten massa tot zwijgen te manen of zitten die lui te vast genageld in elkaar over stemmende en over en over betaalde banen elke toekomst op mij overgedragen was afkomstig uit onbekende niet eens twijfelachtige ronduit slechte bron soort van vis die zegt dat de zee in feite hetzelfde is wat er zit in zijn kleine ronde halfvolle glazen kom

Je moet weten als je het kan meten dat niet wil zeggen dat het er daadwerkelijk toe doet als de ene uitkomst onwaarschijnlijk is maakt dat de geloofwaardigere absoluut niet goed ik weet wel zeker dat meten niks te maken heeft met weten maar alles met geloven het effect is dat je aan de hand van persoonlijke denkbeelden anderen een eigen waarheid gaat beloven toekomende zakelijke zaligheden die als een gefabriceerd chocolade ei moeten uitkomen omdat x en y as uit het heilig vuur ontstaan samen copulerend met schommelende en wip wappende lijnen dit aantonen

Het zal vriezen, het zal dooien sommige komen andere zullen gaan en omdat jij het een keertje goed hebt gegokt is geen rede om op je strepen te gaan staan dat ik vanaf dat ene moment mijn gehoor moet afstemmen op je vibrerend stem geluid want ik weet net zo goed als jij dat je verdomde snel op die enorm dikke muur van t eeuwige kennis tekort stuit en dat de effecten en oorzaken waar je met zoveel vrolijke overtuiging over sprak al die woorden een poos later weer werden gedeponeerd in een minimodel vuilnisbak

Maar ja toen had je het mooie weer al in beeld en geluid opgenomen en afgespeeld had je vijf minuten lang de immer zappende kijker iets minder dan normaal verveeld dachten alle kijkers even dat ze de nieuwste alwetende redder mochten aanschouwen waarmee ze later samen aan een hippere werkelijkheid konden bouwen al gelijk na de presentatie begon het geschetste bouwwerk de eerste scheuren te vertonen en bleek dat zelfs jij niet meer in je eigen handig opgestapelde werkzaam heden kon wonen

Dat was ons kijkers op ruime afstand en tijd turend naar jou vanzelfsprekend ontgaan we gingen er als wilden recht op af weigerden te wijken van onze overbelichte schitterende baan want als je rijdt op de weg van enorm grote mogelijkheden ga je mooi niet afslaan dan denk je maar aan een ding namelijk gaan aangaan meegaan voortgaan en nog eens doorgaan daar aanbeland was er niks dat spontaan zomaar voor ons geluk naar boven kwam het enigste wat we daar aantroffen was een kale, erg oude, zeer schonkige, zwarte lompen dragende man

daarzo vertoevend waarschijnlijk in vertwijfeling misschien wel vol ongeloof turend naar ons een horde goedgelovige geld en overige middelen investeerders op zoek naar een veel duiten opleverend fonds hij keerde ons de rug toe nog voor wij konden beginnen met stellen van prangende vragen en hem konden overrompelen met de mond vol beloften gepaard met hele hoge bedragen dat we dit mogelijk ontzettend vruchtbare virtuele grondgebied maar wat graag wouden aankopen toen we beseften dat hier niets lag het hebben waard was die duistere schim buiten ons bereik geslopen

nu verkeerden wij in grote vertwijfeling over de ware aard van dit ontvangen bericht het karakter van de karakters dat tot ons was gekomen als een welluidend ogenschijnlijk goed gedicht wie had ons laten dromen van bergen overgoten met puur en zuiver gesmolten goud ons gelokt met woorden over dat fraaie goedje waar elk van ons het meeste van houdt we zagen onze ondernemingen al opbloeien op de flanken tot diep in de lommer rijke dalen hadden al extra kruiwagens en kluisruimte gehuurd om alle winsten op tempo met gemak binnen te halen

maar er was hier niks te vinden waar wij ons paleis mee konden optooien niks voor in de werk troonzaal van de zaak waar we altijd met onze partners zitten te klooien geen goede schijnmiddel voor het uitsteken van de ons immer beconcurrerende ogen paren niks was ook maar een stuiver waard volgens overgewaardeerde en waarderende kies kunsthandelaren het leek er op dat we stuk voor stuk waren bedonderd een activiteit trouwens waar menig bekende maar onbeminde concurrent voor wordt bewonderd

echter voor gek staan door toedoen van een onbekend armoedig ogend sujet is een ander verhaal en nog wel op ons eigen enige relatief bruikbare werkterrein de uitgaande invoertaal onze rijkdommen zijn natuurlijk nooit meer geweest dan een enorme woordenschat onze handelswaar waarheden slechts een met woorden dubbeldik bedekt zwart gat we wisten zeker dat we beschermd zouden worden door dit handige schild gemaakt uit woorden maar hier en nu, in dit perk, zijn mijn collega's inmiddels begonnen met o.a. concurrenten vermoorden

ze wisselen niet langer meer enkel woorden maar slaan elkaar de hersens in gaan ermee door tot er geen woord meer uit hun mond komt laat staan een hele zin we eisen dat de bedrieger onder ons zijn verantwoordelijkheid zal nemen en ten eerste zonder dralen zijn hele woordenschat aan ons zal geven dan zijn eigen leven zal opofferen aan onze hoog gewaardeerde grote gouden goden met de verzekering dat die persoon eerst zijn hele zakenkring en zijn familie inclusief aanhangers zal doden

Er was alleen geen bedrieger onder ons we zijn bedrogen maar deze dader kenden we nog niet als ik nog in leven was had ik me waarschijnlijk afgevraagd wat die bonk denkt als hij mij nu gespietst op iets voor zich ziet als ook over mijn ex zaken partners nu in stukken gescheurd, verknipt of in handzame bloederig lappen vlees gesneden de daders even later ook op een al even gruwelijke wijze zeker niet in stilte maar rumoerig overleden alle mogelijke onderhandelingen zijn dankzij een ogenschijnlijk goed gedicht voor altijd gestaakt de taal van de levendige handel zelve heeft zich op eigen kracht op de makers gewraakt

Wij hadden eerder al met de missies moeten stoppen maar konden het leven zonder niet aan we werden vervolgens op slinkse wijze gedwongen in een ontontkoombaar rotsvaste baan deze grote snelweg bracht ons in rap tempo naar onze enige mogelijke eindbestemming iedereen onderweg wist eigenlijk best dat we niet koersten naar een glorieuze overwinning maar we hadden gehoopt op een paar handelaars die het pleit uiteindelijk zouden overleven maar zelfs dat minimale resultaat na een moorddadig kort overleg was ons door eigen toedoen niet gegeven

De concurrenten beukten in op elkaars steeds meer scheuren vertonende rompen en koppen collega's deden er ook aan mee, deze fanatieke kloppartij viel niet meer te stoppen ze scheurden zonder pardon elkanders ledematen af met de eigen tengels en tanden nijdige klepperende bekken beten zich een pijnlijke weg door spieren van benen en handen we gingen er aan in een eindstrijd die we eerder zelf moedwillig hadden veroorzaakt de eens lovenswaardige oorlog speciaal door ons voor een ander slag mensen gemaakt

Dat gevecht waarin we inmiddels elkaar de nekken maar bleven omdraaien en los knakken en dan met de losse hoofden in handen stonden als waren het plastic zakken we bewerkten elkaars lijf met alle middelen aanwezig te vinden op dit strijd terrein vreemd genoeg lag hier opvallend veel spul voor veroorzaken van helse pijn het leek er eigenlijk op dat dit allemaal niet echt toevallig aanwezig was het rondom gedrapeerde spul kwam hoe dan ook voor een dergelijk doel heel erg van pas

We staken ogen uit met kleerhangers, sneden in spieren met figuurzagen knipten tepels met scharen staken poken door oogbollen, nieten mensen naar de kloten, wreven bijtend zuur in haren verbranden huid en haar met aanstekers, staken pennen via de neus in de grijze massa wikkelden lichamen in plakband, bespoten ze met spuitverf, timmerden op elkaar in met een goed gevulde kassa verwurgden collega's met los liggende kabels, braken de stevigste aller ruggen met handzame krikken we verdronken de concurrentie in bier en wijn vaten of lieten ze in plastic koel zakken stikken

Op een gegeven moment na een klein kwartier knokken waren er nog drie man tot leven in staat als je alles en iedereen kwijt raakt merk je pas hoe snel de lust tot onder handelen vergaat ik dacht toen dat we met dit heilige aantal wel tot een vredesbestand konden komen maar door warrig geknoei van nummer 3 met hamer en sikkel werd die optie ons ontnomen er moest een winnaar komen een alleenheerser over deze flinke stapel allemaal even levenloze lijken mijn gehavende, toegetakelde opponent ziende zou ik zeker niet degene zijn die vandaag ging bezwijken

Niet dat ik er beter aan toe was maar in mijn hoofd viel dat feitje reuze mee volgens mijn interne dialoog was de komende doodstrijd een bij voorbaat goed aflopend race ik zou mijn ene arm heffen en triomfantelijk als winnaar door de lijken menigte wroeten daarna aan de slag, een nieuw begin, het gat van de markt met eigen woorden herontdekkend bedekken die opponent dacht natuurlijk dat hij degene zou zijn die Economie weer op gang zou trekken ik kreupelde gezwind af op de laatste tegenstrever met een draadloze muis in mijn goede nog aanwezige hand de ander hinkelde op mij af in zijn hand een formulier en in zijn bek een natte krant

Voor deze ex collega afdeling marketing mij goed onwel met zijn formulier kon bereiken gaf ik al mijn eerste klik de zwakke, zwaar gewonde, nutteloze niks nut van een man iets verder op gaf echter geen kik razernij werd over mij meester en deze bepaalde de plots opkomende op te voeren aanvalsstrategie ik liet restjes adrenaline door de levende restjes van mijn lijf stromen en koppelde het aan ondeugdelijke emotie op een onzeker moment duwde de minne man plotsklaps dat nare registratie formulier in mijn gezicht vanuit het niets beschikte deze tegenstribbelaar opeens over enorm zwaar wegend overwicht

Ik liet me echter niet van de wijs brengen en klikte onlustig op die zinloze bureaucraat in ook al las ik al indrukkend op het formulier iedere onbeduidende maar foutloos geschreven zin driftig klikkend afwezig weg kijkend behandelde ik mijn nemesis als een hond en al snel viel wapen twee, de natte krant, uit de greep van zijn kapotte mond hij versus mij, mijn draadloze vriend, ik versus hem, met een formulier de fijne muis gleed uit mijn bloederige hand, uit zijn gebrokene viel het te zware papier

Onze toch al zeer wrakke gemutileerde defensie was bij deze totaal defect oog om oog, tand om tand, ik wou hem kapot slaan maar viel door die interventie op een uitstekend en best wel scherp object dat mijn amper kloppende zeer onderkoelde allesbehalve onstuimige hart doorboorde dat was niet de bedoeling maar om mijn gezicht te redden deed ik alsof het zo hoorde hij wou mijn kop extra stuk schoppen maar daardoor viel ook hij en wel over mij in hetzelfde stuk schroot en zie ons nu eens hangen er is eigenlijk niks kolderiekers aan een heerschappij dan zijn dood...

Fin

冷蔵庫を見て、余っていた袋麺をお昼に消費することにした。

袋麺に何を入れるか、頭の中で一つずつ追加していく。 ネギ、納豆を入れたあたりで、これまでの経験から「ごま油、塩、胡椒を入れればもう食べられる状態になる」と分かった瞬間、動作が一気に早くなった。 今の自分がどんな味を求めているのかを具体的に列挙できるくらいには、精神が穏やかだったのだと思う。 自分で体得したことは、自分の行為を肯定的に捉えられるし、「なぜ今それをしているのか」も自然と肯定できる。

ラーメンを食べ終えた。 もちろん美味しいが、しっかり昼食を作っていた過去の自分と比べると、そこまで素晴らしい出来ではない。 やはり味が淡泊だったので、食後に大根サラダを作ることにした。

大根サラダはいつもごま油と塩で食べているが、ラーメンと味が似てしまう。 そこで試しに、まず梅干しと鰹節を入れてみた。 この二つのポテンシャルが凄まじいことに気づく。 あとは梅の足りない部分を補うように醤油を少したらすと、これ以上ないほど美味しくなった。

食器を洗う。 小さい食器の上に大きいものを乱雑に乗せても、最終的には力のつり合いでどこかに落ち着く。 これも体得したことで、モラルや様式美を気にしなければ、食器は乱雑に並んでいても構わない。

さて、主食の後にサラダを食べたわけだが、以前友達とファミレスに行ったとき、ハンバーグを食べた後に腹六分だったので、腹八分にするためにサラダを追加で頼んだことがあった。

その友達はモラルや様式美を重んじるタイプで、「サラダは主食の前に食べろよ」と言って、目をどん引きさせていた。

普通ならその経験を踏まえて、野菜を前菜にし、その後に肉料理を食べるのが良いのだろう。 だが、俺は元々、主食の後に野菜を食べたい人間なのだから、ハンバーグの後に野菜を食べつつ、さらに友達にどん引きされない方法を追加した方が、人生のストレスを減らせるのではないかと思い、代案を考えた。

例えば、肉の後に野菜を食べ、その指摘が入る前にポケットの切符を取り出して机にバンと置けば、友達の興味は「お前、切符で電車乗ってるのか？」と興味が移って、サラダのことは忘れるかもしれない。 しかし、切符を外側に持っているということは「キセルしてるのでは？」という疑念につながり、辻褄が合わなくなる。

この時点で、どうでもいいことを考えている自分に気づき、たまにはまともに、お昼休憩が終わった時間帯に仕事へ戻ることにした。

Go Hoosiers!

Tonight the Indiana University Women's Basketball Team play the Wisconsin Badgers. I'll be listening to the game.

And the adventure continues.

Det är lätt att avfärda vissa platser baserat på gamla föreställningar eller enstaka rubriker. Kos är en av de öar som ibland drabbats av ett rykte den inte förtjänar – som ett resmål för ungdomligt festande, enkla charterpaket och slitna hotell vid trista stränder. Men det som gömmer sig bortom dessa förenklade bilder är en ö med mångfacetterad skönhet, med historia som letar sig tusentals år bakåt i tiden, med landskap som skiftar från svala pinjeskogar till milsvida stränder och karga klippor, med byar där tempot är så lågt att tiden tycks ha stannat. För den som väljer att titta närmare visar sig Kos vara något helt annat än sitt rykte – en ö som med lågmäld självsäkerhet erbjuder både stillhet och djup. Den riktiga frågan är kanske inte varför Kos har sitt rykte, utan hur det lyckats överleva trots allt ön faktiskt har att ge.

Söderut, där vägarna smalnar av och landskapet öppnar sig i böljande silhuetter av låga kullar, gamla stenmurar och skiftande jordtoner, breder den långa delen av Kos ut sig. Det är en sträcka som känns som en annan värld i jämförelse med den livligare norra delen av ön. Här är rytmen långsammare, och allt från ljuset till människorna verkar tala ett annat språk – ett språk av tystnad, saltstänk och förankring i det jordnära. Vägen slingrar sig genom små byar där åren rör sig trögt. Byn Kefalos, som vilar på en höjd med utsikt över havet, markerar ofta början på denna avlägsna del, även om känslan av att ha nått något annat infinner sig redan tidigare – i den glesnande trafiken, i de sneda olivträden som tycks luta sig in mot jorden, i vinden som aldrig verkar sluta svepa in från havet.

Längs denna sydliga kust är havet aldrig långt borta. Ljudet av vågor som möter långa stränder i ensamma bukter är en ständig närvaro. Stränder som Agios Theologos och Limnionas drar inte till sig samma mängder besökare som Tigaki eller Kardamena, men det är just det som gör dem särskilt minnesvärda. Där finns en råhet i landskapet, där vattnet kan vara kristallklart men underlaget kantat av klippor eller slät, mörk sand. Det är platser där man stannar längre än man tänkt, inte för att något särskilt händer utan för att inget särskilt måste hända. Tiden töjs ut. Ett dopp. En promenad. En tyst måltid med utsikt över havet. Det räcker.

Det är också här som man märker hur naturen växlar mellan det vänligt inbjudande och det kargt otillgängliga. Doften av timjan och vild oregano ligger kvar i luften, särskilt under sensommaren, och längre inåt land sträcker sig smala vandringsleder upp mot avlägsna klippformationer och små grottor som bär spår av både historia och myt. Människor man möter pratar inte mycket, men ler ofta, som om det finns en underförstådd respekt för den som tagit sig så här långt bort från det självklara.

Matkulturen bär också spår av det enklare, det som bygger på tillgång, inte trend. Små tavernor serverar rätter där fisk fångats samma morgon, där grönsaker odlats bara några kilometer bort, där vin hälls upp utan etikett men med självklar stolthet. Att sitta med ett glas i handen medan solen sänker sig över havet och skuggorna kryper fram längs bergens konturer är ett av de ögonblick som ger detta område sin särskilda förankring i minnet.

Trots sin avskildhet är den långa delen av Kos inte otillgänglig. Det går att ta sig dit med bil, motorcykel eller cykel, men man gör det inte av en slump. Det är en sträcka man söker sig till, för att den inte följer något upptrampat mönster. Det är ett val, ofta ett medvetet sådant, att söka sig mot det mindre bekväma men mer äkta.

JOURNAL 4 février 2026

Mon train arrive dans 10 minutes. La même fille m'a ramenée dans le même minibus pile à l’heure prévue. Je suis encore abasourdie par ce séjour et tout ce que j'ai appris.

Ce matin encore des tests encore plus bizarres, beaucoup de tests de mémoire visuelle c’est curieux. Puis un entretien avec un psychologue mâle qui a essayé de me faire dire ce que je ne voulais pas dire. Ces salauds en savent beaucoup plus sur moi que ce que j'aurais imaginé et notamment mes points faibles ou sensibles mais celui-là en a été pour ses frais.

Repas toujours très bon, rien à dire. J’ai dû paraître bizarre à me méfier de tout le monde. Cette nuit vers 2h quelqu'un est entré dans ma chambre sans faire plus de bruit qu'une petite souris, comme je lui demande si elle veut de l'aide « oh pardon » comme quelqu'un qui s'est trompé de porte et elle repart aussi silencieusement la voix était comme étouffée, mais je crois c'était une femme. J’ai pas bien dormi tu parles. En partant ce matin j'ai à nouveau bloqué l'écran du téléphone, enlevé la carte sim et collé un cheveu au dos. Ce soir plus de cheveu.

Donc l'après déjeuner arrive je suis appelée par haut-parleur (il y a des haut- parleurs partout, ce matin réveil par haut-parleur, hymne national tralala tout le tintamarre militaire, moi je me suis pas sentie concernée, je suis allée tranquille au petit déjeuner). On m'attend à la salle de sport. Je me suis dit voilà le clou du spectacle. Gagné On m'a prêté une tenue, il y avait un jury, démonstration de katas j’ai fait à ma façon d'abord à l’ancienne, au ralenti en décomposant puis à vitesse réelle là j’ai vu je les ai scotchés un peu. Après arrive un grand balaise en tenue qui prétend me tester au boken. Tu parles j’ai vu tout de suite c’est le genre moniteur pour débutants du repos. Pour moi j’ai vu qu’il commençait à s'énerver, j’avais pris exprès le genre qui s'ennuie justement pour le pousser un peu. Évidemment c’est toujours pareil : les mecs qui ont pas le niveau ils forcent… Ok mon pote je vais te montrer maintenant j'ai pas que ça à faire leçon 1 leçon 2 leçon 3 Il abandonne faut pas pousser trop loin le ridicule. Salut. Le jury prend des notes frénétiquement. Tout ça a duré une heure. J’ai demandé s’ils veulent un test à la naginata (je maîtrise depuis l'âge de 10 ans) ils me disent non pas la peine. Douche. Je me rhabille. Une fille m'attendait au vestiaire elle me conduit au bureau du fameux capitaine de l'accueil. .... Il me reçoit, me tend la main, c’est rare ici. Me remercie pour ma participation. — Vous ne nous avez pas déçus madame (mon nom français) on peut dire que vous avez passé nos tests avec succès, vous êtes quelqu’un d'intéressant vous savez ? Intelligence supérieure, esprit d’initiative, beaucoup de qualités… on vous classe ici dans l'élite, je m’y attendais mais n'est-ce pas l'armée a besoin de certitudes (vas-y cause, tu m'intéresses). Je dois vous dire que le pays saura utiliser vos talents si la nécessité l'exige. — Je vous préviens il n’est pas question... — Nous nous passerons de votre accord si la sécurité nationale le demande madame, personne ne peut échapper à son devoir envers la nation mais je vous assure qu'il faudra une nécessité grave pour en arriver là. — c’est-à-dire ? — un conflit, la guerre si vous préférez… nous n’en sommes pas là rassurez-vous mais nous savons très bien que vous ne vous déroberez pas, vous êtes loyale, courageuse, et vous aimez le danger, vous ne pouvez pas le cacher.

Je n'étais pas fière, en fait pas à l’aise du tout, car je savais bien qu’il avait raison. Suivent des détails pratiques sans intérêt il me dit qu'on va me reconduire à la gare et me salue. Puis au moment où je quitte le bureau il ajoute : — vous avez des habitudes de prudence je ne peux que vous encourager en ce sens c’est très sage.

Je suis là dans le train et à mesure que j'écris je suis de plus en plus songeuse j'ai hâte de me jeter dans les bras de mon amour, mon soleil, et c’est vrai pour elle je me battrai encore et encore s’il le faut. oh ma princesse comme je t'aime. 😞

Plus je pense moins j’aime ce coup-là. Le détective de mon père, il m'avait suivi jusqu’à Paris chez ma princesse mais c'était de la bricole à côté de ceux-là. Je ressors de là presque comme après un viol. — merde alors