Earlier we ate coal buns by the grill outside, I sat in the folding chair with a beer in my hand and the scarf — a neon coloured keffiyeh, which I bought off the thrift store, it pulled me to it, as I was hunting for a suit for a forthcoming wedding, me now having literally outgrown the ones I have — on me watching the embers and the flames, feeling them warm my face, and I thought that this is the life I want to live

A dog on each side, sitting in this comfortable folding chair, in the bright early summer late evening

It is here I want to sit

It doesn’t sound like much, maybe, but it took me all my life to get there.

New Wave is dead No this remark isn't true. New Wave ain't dead it's been up for renovation since 1991 but nobody was willing to cover the extremely high costs needed to rebuild New Wave in its original artificial form therefore the genre restructuring project has been fridged until some intrested party is willing to secure the New Wave project with reliable funds. Bands in the mood to play New Wave music have for the time being been placed under the sheltered roofs of Cold Wave, Darkwave, Dungeon Synth, Post Punk, Ambient Pop, Old Wave, Just Wave, Sleepwave, Dreampop, Middle Aged Wave, Synthie Music, Synth Pop, Indie Pop and some desperate artists are even willing to play it as Mood Music for Stubborn Headed Ouppies, formerly Yuppies, but good listeners can and will tell you that all these Next Waves sound a lot like the well orchestrated good ol' New Wave as it was sold to them buy, sorry, by the Music Major Label Industry.

Our Father Who art in Heaven Hallowed be Thy name Thy Kingdom come Thy will be done on Earth as it is in Heaven Give us this day our daily Bread And forgive us our trespasses As we forgive those who trespass against us And lead us not into temptation But deliver us from evil

Amen

Jesus is Lord! Come Lord Jesus!

Come Lord Jesus! Christ is Lord!

Berschad ist eine kleine Stadt in der Zentralukraine, im Osten des Oblast Vinnytsia. Es gibt alles was mensch braucht: Kino, Theater, Parks, einige Restaurants, 3x pro Woche ist Markt, Supermärkte, Bekleidungsgeschäfte, Apotheken, ein Krankenhaus, Stadion, usw. Außerdem liegt die Stadt wunderschön am Wasser, an den Flüssen Dochna und Berladynka.

Der Markt findet dienstags, donnerstags und sonntags statt. Dann erstreckt er sich auf mehrere Straßen im Stadtzentrum, sowie 2 Markthallen. In den Markthallen gibt es vor allem frisches Fleisch, dafür braucht es einen stabileren Magen. Und sonst gibt es einfach alles zu kaufen. Frisches Obst und Gemüse, Samen, Jungpflanzen, Käse, Wurst, Brot, Kleidung, Elektronik, Gartenbedarf, Blumen, an sich braucht es keinen Supermarkt mehr. Da es hier kaum möglich ist von der staatlichen Rente zu Leben, verkaufen auch viele ältere in kleinen Mengen eigenes Obst und Gemüse, Apfelchips (sehr lecker), Kräuter usw. Es ist auch ein schönes zusammenkommen, die Leute kennen sich hier ;)

Überhaupt möchte ich betonen, dass die Obst und Gemüse Sorten hier andere sind, als wir sie in Deutschland / in der EU kennen. Insbesondere Karotten sind einfach richtig süß, und so viel leckerer. Allein deshalb lohnt es sich schon, mal hier her zu kommen, und den Schritt aus der EU zu wagen ;)

Die Stadt ist nicht sehr groß, und trotzdem wurden große, schöne öffentliche Flächen am Wasser geschaffen. Dort ist es richtig schön und ruhig. Eine davon ist die Insel Antalka. Sie liegt nicht zentral, aber noch nahe. Eine große, bewaldete Oase, komplett von Wasser umgeben. Am Wasser gibt es viele schöne Orte zum Grillen, viele sind hier zum Fischen. Dass mensch hier an so vielen Ecken in Ruhe am Wasser sitzen kann finde ich richtig schön und erholsam. Flora und Fauna ähneln dem was ich kenne, aber bei genauerem Hinschauen auch wieder nicht. Vorgestern haben wir einen Igel gesehen, der sah von weitem gleich aus, wie ich sie aus Deutschland kenne, aber seine Beine und das Gesicht waren doch anders geformt, und in einem schönen dunkelbraun.

Im Zentrum gibt es das Haus der Kultur, ein großes Theater. Dort waren wir auch bei einer Vorstellung von “Yachta Kochanja” (Yacht der Liebe). Ich hab nicht alles verstanden, aber genug um immer wieder mitlachen zu können. In dem Stück haben einige sehr bekannte Schauspielis mitgewirkt, der Krieg führt auch dazu, dass die Kultur mehr auf kleinere Städte und längere Touren ausweicht. Da die Gefahr für Luftangriffe in den großen Metropolen erheblich höher ist, werden kleinere Städte auch zum Wohnen wieder attraktiver. Katja ist als der Krieg angefangen hat wieder nach Berschad gezogen, ihr Freund aus Kyiv. Keine Einzelfälle.

Und trotzdem, auch aus Berschad sind Leute ins Ausland geflohen. Wenn wir abends durch das Stadtzentrum laufen, sind die Straßen recht leer, viele Fenster sind dunkel. Das war vor der russischen Vollinvasion anders. Auch wirtschaftlich hat sich seitdem viel verändert. Meine Gasteltern haben in ihrem Geschäft z.B. vorher 10 Personen beschäftigen können, jetzt nur noch 3.

Im Folgenden möchte ich zeigen, an welche Ereignisse in Berschad erinnert wird, und wie. Dies soll stellvertretend für die Geschichte der Ukraine stehen. Erinnert wird in der Ukraine ebenfalls klassisch mit Denkmälern. Im Stadtzentrum ist neben einem Park eine schöner grüner Platz entstanden, an dem mit Abstand an folgendes Erinnert wird:

• Holodomor (Völkermord durch Verhungern, von der Sowjetunion an der ukrainischen Bevölkerung begangen)
• Holocaust – im Bezirk Berschad wurden 24 000 Juden* von Nazis und rumänischen Nationalisten ermordet
• Tschornobyl – das ist ein ganzes Stück weit weg von hier, aber auch den Helfenden aus dieser Region wird Gedenken geschenkt. Der letzte Eintrag ist von einem Toten 2025.

Ein Stück weiter ist ein Denkmal an die toten Soldaten der Weltkriege, im sowjetischen Stil. Am zentralen Platz ist ein Denkmal für die “Nebesna Sotnia” (himmlische Hundertschaft) – die Toten der Euromaidan Proteste 2014. Dazu kommt ein Stück weiter das Gedenken an die gefallenen und vermissten Soldaten seit der russischen Vollinvasion. In vielen anderen Städten werden große Fotos der Held*innen gezeigt. Es ist schon verrückt, wie viel davon zur Lebzeit meiner Gasteltern passiert (ist), und Perestroika und die orangene Revolution wurden dabei noch nicht berücksichtigt.

---

Berschad is a town in central Ukraine, in the eastern part of Vinnytsia Oblast. It has everything you need: a cinema, theatre, parks, a few restaurants, a market three times a week, supermarkets, clothing stores, pharmacies, a hospital, a stadium, and much more. On top of that, the city is beautifully situated by the water – along the rivers Dochna and Berladynka.

The market takes place on Tuesdays, Thursdays, and Sundays, spreading across several streets in the city centre as well as two market halls. The halls are mainly known for fresh meat – not for the faint-hearted. Otherwise, you can find pretty much everything there: fresh fruit and vegetables, seeds, seedlings, cheese, sausage, bread, clothing, electronics, gardening supplies, flowers – a supermarket almost becomes unnecessary. Since it's barely possible to live off the state pension here, many elderly people sell small quantities from their own gardens: fruit, vegetables, apple chips (really tasty!), herbs, and more. But the market is also just a lovely gathering – people know each other here. 😊

I also want to emphasise that the fruit and vegetables here are just different from what we know in Germany or the EU. Carrots, for example, are genuinely really sweet and so much more flavourful. That alone makes it worth coming here and taking the leap outside the EU. 😄

The city may not be very big, but it has created some beautiful public spaces by the water. One of them is Antalka Island – not quite central, but still easy to reach. A large, wooded oasis, completely surrounded by water, with lots of lovely spots for barbecuing and fishing. Really peaceful and idyllic.

In the centre stands the House of Culture, a large theatre. We attended a performance of “Yachta Kochanja” (Yacht of Love) there – I didn't understand everything, but enough to laugh along regularly. Several well-known actors were involved in the production. The war has led to culture increasingly shifting towards smaller cities and longer tours, as the risk of air strikes in the major metropolitan areas is considerably higher. This is also making smaller cities more attractive to live in again – Katja moved back to Berschad when the war started, her boyfriend came from Kyiv. Not isolated cases.

And yet: many people have fled Berschad for abroad as well. When we walk through the city centre in the evening, the streets are fairly empty, many windows dark. Before the full-scale Russian invasion, it was completely different. A lot has changed economically since then too – my host parents used to be able to employ ten people in their shop; now it's down to three.

In what follows, I want to show what events are commemorated in Berschad – and how. This is meant to stand as a reflection of Ukraine's history more broadly.

Next to a park in the city centre, a lovely green square has been created where – with clear distance between them – the following are remembered:

• Holodomor – the genocide by starvation carried out by the Soviet Union against the Ukrainian people
• The Holocaust – in the Berschad district, 24,000 Jewish people were murdered by Nazis and Romanian nationalists
• Chornobyl – far from here, but the helpers from this region are also commemorated. The most recent entry is from someone who died in 2025.

A little further on stands a Soviet-style memorial for the soldiers who fell in the World Wars. In the central square, a memorial honours the “Nebesna Sotnia” (Heavenly Hundred) – those who died during the Euromaidan protests of 2014. And a bit further still, the soldiers killed or missing since the full-scale Russian invasion are remembered. In many other cities, large photos of the fallen heroes are displayed for this purpose.

It's both impressive and deeply unsettling how many of these events fall within my host parents' lifetimes. Perestroika and the Orange Revolution can be added to that list as well.

---

Denkmäler: Holocaust

Holodomor

Tschornobyl

Weltkriege

Himmlische Hundertschaft (Euromaidan)

Helden der russischen Vollinvasion aus Berschad

Eindrücke von der Insel Antalka

Ausblick vom Stadtpark, schön

weniger schön: (#Danger of a single story / picture)

Geschäft meiner Gasteltern Osvita (Bildung)

im Theater

Stadtzentrum

This afternoon I have a baseball game to follow: my Texas Rangers vs the Houston Astros, scheduled to start in just a few minutes.

And a little later today I'll have a basketball game to follow: my Indiana Fever vs the Seattle Storm, scheduled to start at 5:00 PM CDT.

And the adventure continues.

« L'omniprésence de la mort, l'habitude des deuils, la dévalorisation de la vie noire, l'exposition à l'aliénation, à l'expropriation et au génocide lui donnent une signification particulière. Il s'agit moins d'une forme-de-vie que d'une forme-de-mort. Non pas un refus de la mort, une absolue volonté de survie, mais une capacité à habiter la mort. Vivants parmi les morts ; morts parmi les vivants. L'une des raisons de la ténacité des populations noires partout où elles ont eu à subir des violences démesurées tient à leurs propres traditions de pensée. S'ils étaient déshumanisés, abandonnés à un flou entre la mort et la vie, leur dignité résidait dans des imaginaires, des ontologies, des visions de la mort et de la vie qui les rendaient aptes à faire face à ces catastrophes. »

— Norman Ajari, Le manifeste afro-décolonial, p. 57

Roodkapje en de Grote Boze Wolk

Roodkapje was op zondag op weg naar oma Geelpetje met een mandje vol zelf veroorzaakte cookies dit was een taak die ze elke dinsdag, donderdag en zondag min of meer verplicht moest uitvoeren van pa en ma Kapje. Meestal was dit niet zo'n probleem maar vandaag was er wel heel veel verkeer op het netwerk richting oma, het leek wel alsof iedereen met volle cookie mandjes ergens mee bezig was, iets niet echt moest bezoeken, ergens naar vooruit keek, iets elders gezegd en gedaan juist nu aanschouwen om er iets van te vinden en dat dan delen met een horde onbekende beminden, een aangelijnde verre vriendelijke vaag bekende, die dan op zondagavond tijd hebben om hun entertainende informant zeer hardnekkig te volgen. Roodkapje had dus heel veel moeite om oma vanaf haar plek op het donkere bos net te bereiken ook al zei zij dat ze beschikbaar was om haar altijd te ontvangen. Kapje was dus vloekend en tierend op pad om de mand vol cookies op een redelijke tijdstipje voor oma te bezorgen. Iedere keer als ze naderbij kwam was er weer iets waardoor ze bleef hangen op de plek waar ze was in het donkere bos netwerk alleen maar om daar juist vlot aan te passeren, dan verscheen er zo'n vreemd pixel pokke persoon nieuwsgierig naar een klein stukje hun hun zingevende informatie, deze minne lui waren bezig met een volgens Roodkapje punt compleet onnodige zoektocht. Ze zochten best vaak naar gemene kwaad in de zin bezittende Robots, geen idee waarom, waarschijnlijk omdat die daar bij hun waren ontsnapt omdat ze geen zin hadden om elke dag naar andere eerder ontsnapte robots te zoeken. Kwam je zo'n wauwelende macabere zombidioot tegen toonde deze je 9 verschillende plaatjes en om te bewijzen dat je niet een van de bozen bent moet je aangeven op welke vier een zelfde soort verkeersopstopping veroorzakend ding staat of 4 x dezelfde verkeersvoertuigen onderweg naar iets terzake doende ipv staande gehouden door een robot met een halve bus en of bagageruimte vol cookies rondom jou wezen zijn op en in het bos van netjes.

Zondag reizen naar oma was altijd al een hels karwei maar nu was het erger dan ooit, er was waarschijnlijk te veel daar om te moeten volgen of om aan mee te doen, en juist dan worden er een hoop extra robots ingezet op zoek naar hun soortgenoten ook al op pad, vluchtend voor dezelfde massa, hopen dat ze niet tegen een van hun nog aan de andere zijde van het netwerk aanwezig zijnde betaal bots ontmoeten, en dan de vraag der vragen moeten beantwoorden, aanklikken, en robots kunnen natuurlijk niet het verschil zien tussen een brandkraan, een zebrapad, fiets of auto en of berg of stoplicht, dat kunnen namelijk alleen echte levendige denkende personen zoals de inmiddels zwaar gefrustreerde Roodkapje.

Ook zonder robots bleef ze onderweg voortdurend hangen, wou ze stappen zetten maar bleef het linker of rechterbeen domweg steken op het pad naar het huisje aan C waar oma helemaal alleen zat ingelogd. Opa was er ook wel maar had de ballen verstand van alles technologisch, hij kon niet eens een beetje inloggen, oma kon veel meer dan dat. Het hele huishouden werd dan ook door grootmoe bestierd, echter daarvoor moest ze wel 3 maal per week verse cookies ontvangen van kleindochter Roodkapje. In ruil voor dat klusje kreeg ze dan wat centen, genoeg om iedere maand een paar leuke dingen te doen, stukken leuker dan op zondag op haar billen te reizen naar wie of wat dan ook, zondag was zo verdomde vervelend dat iedereen zomaar naar nergens op weg ging ook al was daar eigenlijk niets bijzonders, een stadia van verval kijken naar dooie spel momenten, spel van grenzen en lijnentrekkers, niks dat echt levenslang onmisbaar was, slechts daar in blijven steken bij gebrek aan beter, iets wel de moeite om aan te zetten of op elders aan mee te doen, zien, horen maar zeker op zo'n zondag was er in de nauwste nabijheid nog minder te willen moeten dan zo goed als niks, Het allergrote niets was er wel en dan lijkt een gram meer, een klikje meer, al bijna op iets waardevols, een mogelijkheid op een optie voor een keuze is op zo'n moment al heel wat. Dus iedereen was daar op virtueel hier en ging van minder naar minimaal tot aan amper en weer terug ondertussen elkaar voor de voeten lopen, alle versies van enige vooruitgang stagneren, data files en ongevallen veroorzaken en dergelijke. Roodkapjes trip had tenminste nog enig nut voor oma Petje, gaf oma's leven twee dagen extra zin waar ze anders even zinloos was als opa Petje al is.

Ze was al anderhalf uur bezig met een tripje van normaal twintig minuten op redelijk begaanbare digitale wegen, wat was er in vredesnaam aan de hand met iedereen dat ze op zo'n dag nooit een keer zichzelf bezig hielden buiten het fantasia verkeer. Iets echts deden zonder stroomverbinding, batterijen, onzichtbare stralen van uit verstopte masten en meer van dat spul overal om hun optredend lijf heen geparkeerd, gezeteld om te bedienen, actie zonder echte actie behalve dan in de vele gespleten duo setjes.

Uiteindelijk na twee uur dralen, veel zeurende bots, getest en bewezen ongeduld, vloeken en energie snacks vreten kwam ze aan bij Opa en Oma's huisvestiging vesting. Ze moest dan voor entree eerst de standaard vragen beantwoorden opdat oma wist dat zij daar stond te wachten voor de digi deur opening, normaliter een standaard formaliteit voor beide partijen.

Roodkapje riep oma's herkenningsspreuk Oma hoeveel vingers steek ik op? Waarop oma zegt 1, de middelste. Echter nu zei ze Eh, 2, de wijs en de middelvinger! In zo'n geval komt dan de herstel vraag voor oma, zodat ze haar fout meteen kan verbeteren Oma wat is mijn favoriete film? Het antwoord daarop is Flash Gorden 3.0 Remaster of the Universe, maar nu zei Oma Eh, oh, Harry Potter en de Relieken van de Vuurbeker des Duivels denk ik... Goed dan omdat oma misschien toch gewoon een mindere dag heeft dan ooit eerder is er de derde vraag zodat Roodkapje alsnog de cookies kan overhevelen richtings Oma's trommel, Wie is de hoofdpersoon in u favoriete boek, de Bijbel? Het antwoord = natuurlijk God, nu klonk er Miss Marple!!! Hm, dacht Roodkapje, wat is er met oma aan de klik hand? Ik moet via de ongekende weg toch maar eens kijken wat er mis is in vesting Geelpetje.

Roodkapje sloeg een zijweg in, kwam met een boogje terug bij de vesting maar dan aan de donkere onderbelichte achterkant, ze trok een luik open, het piepte en kraakte maar op deze wijze kwam ze wel verder de vesting in, er volgde een deur met een daar zelf ooit eens opgehangen cijferslot, 1234, weer wat verder, nog één obstakel en dan zou ze oog in oog staan met haar dus blijkbaar zeer verwarde oma, moeizaam verkerend in kennelijke staat. Als laatste hindernis moest ze zichzelf een vraag stellen en ook zelf antwoord geven, gevalletje voor kennis, vraag en antwoord had ze twee jaar eerder bedacht voor het geval dat, dit, V: Waarvoor moest Opa vijf jaar de bak in? A: Bolletjes slikken. En hop, ze was binnen.

Het huis was zoals gewoonlijk vreselijk ordentelijk, maar netter nog dan normaal, alles aanwezig was netjes gecategoriseerd, niks kon niet worden gevonden behalve dan oma en opa, de Petjes. Roodkapje werd nu toch ongerust, oma hield tot nu toe helemaal niet van alles overdreven degelijk ordenen, dwangmatige regelmaat en efficiëntie in haar vesting, ze hield vooral van handige chaos en opa nou die weet niet eens wat een categorie is, die denkt dat een categorie in de sla, vruchtensap of in een peer zit. Dit huis was net maar zeker niet in orde ook al was het hele driftige inwendige gebeuren perfect geregeld. Ze moest maar eens op zoek naar Oma's recente whereabouts, de plek laatst bezocht voor deze nieuwe orde in de vesting was ontstaan, ze vond het in de keuken en vanaf daar bracht het haar via de schuifdeur naar opa en oma's tuin, een plek vol met perkjes ook nu nog. Daarin zaten haar grootouders heel stilletjes te gluren naar een punt in de ruimte. Oei dacht Kapje dit ziet er helemaal niet goed uit.

Ze benaderde ze zeer voorzichtig probeerde niet te worden gezien door het geval waar opa en oma zeer gebiologeerd naar keken terwijl de echte plantjes in perkjes, lustige biologie werd genegeerd, slakken kropen over hun handen, webben hingen aan ze vast, spinnen vingen vliegen onder hun oksels. Ze naderde oma tot op een meter, dichterbij kon niet, ze fluisterde 'psst, pssst, oma' oma reageerde amper, ze zei nogmaals 'pssst, oma' nu keek oma haar aan vanuit de uiterste linker ooghoek. Roodkapje had al zo'n flauw vermoeden waaraan opa en oma ten prooi waren gevallen, maar ze wist het echter nog niet 100 procent zeker dus moest oma het bevestigen. Oma kon niet veel alleen onopvallende oog knipjes geven en Kapje moest om het zeker te weten ja vragen aan haar stellen, fluisteren of op een net alleen voor oma zichtbaar papiertje.

Kapje haalde haar zakken leeg en vond een papiertje en een potlood met gommetje eraan. Ze schreef de eerste vraag V: Heeft het daar boven Enorm Grote Ogen Ja knipperde Oma V2: Heeft het een Gigantisch Zuigende Mond Weer een Ja knipperend linker oog Roodkapje gomde de oude vragen uit en hervatte het onderzoek.. V3:Heeft het Reusachtig Grote Oren die bijna Alles Horen Ja en als laatste V4: Lijkt het daar zo zijnde Alom Aanwezig weer Ja

Ai ai ai, dacht Roodkapje, dat daar boven hun dat was de Grote Boze Wolk, de grote peuzelaar van al het onoplettende volk, de meest hongerige entiteit van de huidige tijd, en deze hield opa en oma vast in hun vesting dankzij een opening ontstaan via via de perkjes, Roodkapje verkeerde zelf ook in groot gevaar, een foute beweging en de Wolk zou haar opmerken en dan zou het heel moeilijk zijn, bijna onmogelijk, om te ontsnappen aan die grote alles ziende, horende, volgende, beoordelende en immer alle energie opzuigende monding er van. Ze kon echter niet weggaan zolang opa en oma hier nog zo jammerlijk zaten, weerloos, gevangen in de greep van de grote boze wolk. Ze kon maar één ding doen maar daarmee nam ze een groot risico, zou ze zeker in de greep komen van de wolk maar...

Ze deed wat ze moest doen. De wolk zag het en nam meteen een andere vorm aan, een uitstulping erbij waardoor het in contact kwam met Roodkapje, meteen daarna zat ook Roodkapje weerloos te turen naar de Wolk in elk geval boven maar zeer waarschijnlijk rondom haar, een wezen zonder duidelijk zichtbaar lichaam, een grote veelomvattende geest die er op uit was om van levende lichamen enkel geesten te maken, dat lijf echter was de eigenlijke voedingsbron, batterij, waarmee deze geest in leven kon blijven en waarmee het kon groeien tot zijn huidige enorm gigantische super grote boze wolk vorm.

De drie zaten zo via de boze wolk menig etmaal opgeborgen in hun eigen geest doch op een gegeven moment leek er iets te veranderen in de glazige glimmende substantie waar ze relatief eindeloos naar tuurden. Op Roodkapjes mondhoeken kon je een minimale trilling waarnemen, Oma Geelpetje's ogen knipperden een extra knip en Opa bewoog een hand waardoor een naaktslak zich haastje repje in zijn eigen vaart weg vluchtte van een mogelijk zwaar klote lot. Meer gedonder begon in de wolk te ontstaan, het knetterde, er vielen stukjes weg en opeens was er daar een wolk breuk. De macht van het boze brak in twee stukken, de greep die het had op de drie verslapte genoeg zodat de digitaal fitte Roodkapje haar minder fitte opa en oma kon onttrekken aan de greep van de te alomvattende grote boze wolk, weliswaar was de wolk betrouwbaar onbetrouwbaar en zou zeker weer willen samenpakken boven de perkjes met sla, aardbeien en plukbloemen, maar ze hadden voldoende tijd om er voor te zorgen dat deze wolk dan daar boven hangend niet meer kon doen wat het zojuist deed.

Roodkapje, eenmaal terug binnen met de oude Petjes in de Petje vesting hijgde en pufte na, oma vroeg wat er was gebeurt waarom de boze wolk was gebroken, ze zojuist had laten ontsnappen uit zijn grote buik. Roodkapje zei dat ze lang geleden al eens had gelezen over dergelijke gemene aanvallen van deze wolken, een groot pact van wolken pakken er op uit om iedereen in te lijven als slaaf en diender voor het almachtige virtuele rijk. Ze was in dat pak informatie de naam van De Jager tegen gekomen, in een op het oog onbeduidende voetnoot, De Jager was een product van de Wolk academie maar was er aan ontsnapt. Hij kende echter zijn werkgever en wist dat hij en zijn jachtwerk nooit mochten opvallen, anders zouden anderen hem dit werk onmogelijk maken.

Eenmaal oog in oog met de wolk is het te laat, dan ben je reddeloos verloren, ben je een willoos medewerkers van het levensenergie slurpend monsterlijke gedrocht maar als je het ziet gebeuren en je ver of net voor je ten prooi valt dan kun je De Jager of een van zijn compagnons in het uit het pak reddend vak nog inschakelen. Roodkapje had voor ze niets anders meer kon dan niet bewegen en turen naar fictieve avonturen dan ook een opvallend onopvallend signaal verzonden naar Het Jagersbaken, dit bestond uit een op het oog onzinnige mededeling rondom een nietzeggende bezigheid maar het was natuurlijk code taal, het zei red me, ik ben exact hier op deze locatie opgesloten in het Pact der Samengepakten.

De rest is voor leken zoals ons behoorlijk abracadabra maar het ontrekt je wel uit de greep van de Grote Boze Wolk, zorgt dat deze op voldoende afstand blijft, je vesting en digitale acties een poosje met rust laat, wel heeft het gedrocht ondertussen bloed geroken en is het raadzaam om je leven aanzienlijk minder te digitaliseren, het beste is dat deel vol spul helemaal te verwijderen maar dat kan niet zolang de wolk en het boze daarin verplicht worden gesteld door de miljoenen slaven er in opgesloten. Je moet zolang ze daar zijn, zitten werken ee in een aan, daarmee omgaan en het grote boze gevaar zoveel mogelijk beteugelen. Het aantal gegeten cookies laten afnemen met minstens 90 procent, een zwaar digi afkick dieet, inrichten van tegen schermen beschermde zones in huis, en meer en meer kleine naar grote veranderingen. Ik, of pa en ma moet daadwerkelijk op bezoek komen bij julie Petjes om sommige zaken te regelen vrees ik. Oma Geelpetje schrok hier wel heel erg van, Opa keek verheugd in de camera, bezoek op hun leeftijd dat was me wat. Oma vroeg of ze dan ook op de kleinkinderen moesten passen in plaats van door anderen geschoten filmpjes ervan te delen met belangstellenden, Roodkapje dacht dat dit waarschijnlijk wel in de lijn der verwachting ligt, Kapjes broer en zuster hadden naast kinderen beide een voltijdsbaan in de beschermde sector, mogelijk slaven van de almachtige IT manipulator en het zou dus zelfs goed zijn als opa en oma zoiets aardigs deden. Oma keek beteuterd, Opa blij, opa stak de duim met het slakken spoor er nog op goed gemutst omhoog, oma ook maar meer een twijfelende versie ervan, een spin kroop net terwijl ze dit deed uit haar mouw waardoor het er nog vervelender uit zag. Oma's wereld was er door digitalisering niet echt minder op geworden, ze was liefhebber van mensen maar dan wel op duidelijke afstand, dat ging zelfs op voor bedgenoot Petje. Opa's leven was door digitalisering een stuk minder geworden, Opa hield van samen zijn, dingen doen, zonder schermen, ondergrondse lijnen, knopjes en vinger klikjes en dergelijke door de wereld der vage techniek geleverde fratsen, minder digitale taal was terugkeer van het leven aldus opa Geelpetje.

Dit voorval, de kidnapping van het trio en de dringend noodzakelijke interventie van De Jager voor bevrijding uit de Grote Boze Wolk was voor alle betrokken en dus ook voor alle zijdelings betrokkenen eentje waardoor hun de ogen werden geopend, hun blik op de toekomst nu viel op andere bergen, eentje waarin wolken weer overwaaiden, waar regenbuien in werden getransporteerd, niet eentke vol met zinloze beelden, beeldverhalen, uitslagen rondom reclame drugk werk, geld in beweging, nep zee en valse golf, opslag van duizenden uitzendingen waarin tienduizend keer dezelfde geboden worden geserveerd, een plek vol vermaak, vertier, informatie waar je levenslang zit opgeborgen en ondanks alle leerstof nooit iets zinvols leert, alleen maar altijd op dezelfde bladzijde bij inloggen wederkeert.. dat die opdonder wolk uit ons aller leven moet verdwijnen is geen mededeling waardoor bij iedereen het zonnetje echt zal gaan schijnen daarmee zouden ze namelijk hun vlucht oord voor het leven kwijt spelen en mogelijk eens op een zondag zittende op een hardhoutenbankje in een hondenpoep park zich onnoemlijk vervelen.

...maar daarover later meer in Roodkapje 2, de serie, waarin Roodkapje, in aflevering 1 haar voorraad Crypton verliest, waardoor ze in handen valt van Supermarktman en de vier om alles heen draaiende Marketeers, aflevering 2, moet ze afrekenen met een op hol geslagen leger van Rambots, in drie vecht ze tegen De Slaap en wint, bij vier neemt ze het op tegen het promotie team van Omroep aka Oorblog Van Voorbijgaande Aard, een bende enthousiaste meisjes en jongens op pad om twintigjes leden te ronselen voor VVA eigen belang, in aflevering vijf moet ze de wereld redden van de volgende ondergang der zon maar faalt, gelukkig keert de zon toch terug aan het begin van aflevering 6, de aflevering over Roodkapjes onvrijwillige toetreding tot de sekte der Sissiefuzzianen, een nare club van schaars geklede mannen die telkens weer zinloos stenen op ophogingen rollen, en de slot aflevering van serie 2, zeven, daarin komt Roodkapje haarzelf tegen en slaat zich er met behulp van een team van superhelden met veel geweld door, ze wint en verliest tegelijk en begint daarna vol goede moed aan de onderhandelingen betreffende Roodkapje serie 3 en de eerste spin-offering over De Jager.

Not The End

When We Meet

In justice and forgiven This is Paris- and we stood ahead By the wheels that govern By the stormy willow And Earth to the Sun A tilted view

But a bit of light Would soften our ark And a tiny pillow For you, little bee

Adjusted rain And those reticent tombs Off with Africa At forty degrees

The stall was wet And we made it in Fortune is first In that strange gene of isle

But to better forward And in one’s measure It was Ptolemy here Escaping the impossible Making rounds to within I donned another will In making pair- To thy crossing heart

A maze with you Our together ally Rely on the Lord This plebiscite last

And older people Subjugated less But storms of our capture The currency Earth

For rod to bedlam Made to deliver This deluge of rain Will capture us all

And we were in sync And together that day Now is new And we are still here Our promised day

Together first The Sun is through to me And I know you, my lad Together home And first to Tibet The other day and then I would find you a river To apprehend any favour As justice and forgiven.

For Ace of Base.

Father God,

Have mercy on the seas I am a lasting war, To rise and befriend thy name, As best we knew In studying the peak and crest, A litany of three boats A lifesaver And I am wave over wave A rain coming from- a love of you And in this mitre,- the beautiful became A glass of open-like Sharing the news While people laugh To Hebrides with great commission We may not imbue So to undebt And unspeak I am liminate The worst of time And crash on the open wound And to the sea floor We travel together In this great transgender,- Humanitarian man Apocalyte by day And ferrying heights To unknown But hurt of Thou Make no dispense But to the open sea In knocking abound These havens away- Solute of time And simplest old The hours of war Which took off with my wealth And current of study These difficult chances In South to redeem- My only companion A dinghy abode Nearing far And West to our cove For the sea on its side Favour then- what is right And my whereabouts line These items implore To You, Son of God Mercy year,- Distant views,- Coming home to thy altar Please resolute, mine shore And I will carry Thou to be.

Uyanga Holds The World in Peace

And for the prayer of Justice Lit for all obsessions The Cross of line and still A place in all of Heaven For my dearest mate The sympathy of love And compassion offered In time to pay and yield Nights to make it through But for that is knowing And matter precious to the core The five in field And prayers at dawn Knowing time’s heal And that they were war- but returned For all things be A prayer for solemn June.

Another lunar cycle finds her rhythm. The old brown leaves fall off the tree, and new green buds appear on stems.

I have been attending so-called “town-hall discussions”, in various industries; and cherishing precious moments with friends, and (chosen) family.

I would like to present a haiku from a friend:

no one said the road was easy; but no one said it was not joyful

And today, someone lent me colour markers and I enjoyed myself by playing with them:

As an acquaintance has reminded me:

“Just an ordinary island, with ordinary people, living ordinary lives: what an extraordinary day!”

bookshelf

1. Will Guidara. “Unreasonable Hospitality: the remarkable power of giving people more than they expect”.
2. Dr. S.E. Aw. “Chats with Uncle Loh: First Aid in Theology”
3. Gail Sheehy. “Passages in caregiving: Turning chaos into confidence”.

---

That's all, folks! I wonder: what will the next lunar cycle look like, for you and for me? How exciting!

#lunaticus

Een verse dag des oordeels

Op een mooie dag moesten twee ingezetenen van paradijs Eden bij de baas verschijnen in verband met grens overschreidend gedrag. De baas was die dag niet in beste doen omdat zijn favoriete boom een paar blaadjes verkeerd aan de tak had laten ontspruiten, echt klote. En dan dit daar overheen, het kon niet erger.

Baas van Eden – Eva, Adam weten jullie waarom jullie hier zijn, wat jullie en dan met name jij Eef hebt gedaan om dit, de komende afstraffing, te verdienen?! Nou..

Adam – Zijn het de gedopte boontjes der afhankelijkheid?

Eva – De gepelde bananen der vergetelheid?

Baas van Eden – Neen, dat had ik ook niet leuk gevonden maar dit, hier zie, daar in de emmer der zonde..

Eva – Een klokhuis?

Adam – Klopt Eva, ik zie het ook.

Baas van Eden – Niet zomaar een klokhuis, eentje van de appelboom der wijsheid.

Eve, Adam – Eh ja, wat is daar mis mee?

Baas van Eden – Deze appel was niet rijp, te snel geplukt en opgegeten dat is een misdaad tegen de wenselijkheid, ik kan dit niet dulden. Dat Eva zoiets doet, logisch, maar dat ook jij je tanden daarin hebt gezet Adam, onvergeeflijk. Waarom, o, Eva Waarom.. nu, waarom altijd jij!

Eva – Er was een slan..

Baas van Eden – Ja en, de tuinslang, mijn eigen tuinslang, zodat Eden er elke geschapen dag sprankelend uit ziet.

Eva – Die sprak tot d..

Baas van Eden – Ho, meisje, ho, de enigste slang in dit paradijs zit aan de kraan waar het water uit stroomt afkomstig van de heerlijk heldere bron van het grote geluk, Edens passie, Deze slang verricht weliswaar wonderen voor het paradijs maar er is een ding dat de slang zeker niet kan, praten Eva! Ik kan praten, jij, zelfs Adam maar de slang kan maar een ding, sproeien. Je verzint maar wat of niet dan. Adam, zeg mij de waarheid over deze te vlot geplukte ietwat onnozele appel, die arme domme pitjes!

Adam – De slang sprak misschien niet maar het zou op zich zo kunnen zijn, je zou kunnen zeggen dat hij met water spreekt tegen de besproeiden, toch.

Baas van Eden – Wat is dit, hallo, tornen jullie aan mijn macht! Ik, ik heb jullie alles gegeven, noten, bessen, sinaasappels, bananen, kersen, ongezouten pindas, peren, druiven, penen, tomaten, mandarijnen, champignons, wiet, rabarber en rijpe dus wijze appels, ik heb hier echter wel een paar duidelijke regels en ze zijn recht door zee, logisch en eerlijk.

Eva – Ja maar...

Baas van Eden – Nee, nee, geen gemaar meer. Het is genoeg. Meerdere malen heb ik jullie misdaden gedoogd, het overtreden van Edens weinige wetten door jullie, Adam en vooral jij Eva, ik streek dan met mijn nijvere goede werk handen over mijn enorm grote hart, ik zei Oké Eef, ik snap het, en tegen Adam zei ik 'Waarschijnlijk ben je niet bestand tegen haar ondeugd omdat ze uit je rib is gemaakt, vooruit dan maar weer'. Maar dit hier, dit veel te prille stoffelijk overschot gedeponeerd in de zonde emmer, kijk, daar..

Onder spiedende ogen van Adam en Eva rolde het afgekloven klokhuis wat triestig op de bodem van de houten emmer.

Baas van Eden – Ik heb er genoeg van, volgens mij nemen jullie het leven en de werken hier in mijn Eden niet serieus, en mij zeker niet. Dit kan gewoon niet, horen jullie! Mijn geduld is op, ik stuur jullie weg, ga maar op zoek naar een positie elders. Ik maak wel 2 nieuwe inwoners voor Eden, ik heb al een paar op papier staan, Henk en Ingrid.. hele nette brave lui, in elk geval op papier, nooit zullen zij nog een beetje domme appels eten van de wijze appelboom. Ga, ga, ik wil jullie nooit weer zien. Wacht, wacht, voor jullie gaan, kijk dit hier, mijn concept voor daar elders en dergelijke, kunnen jullie her en der tempels voor mij oprichten, degene die jullie ontwikkelde in Eden (en de lommerrijke laan uitstuurde) dat is niet meer dan billijk voor de eerder geleverde diensten. Daar is het hek, en tabee, succes ermee.

Stay entertained thanks to our Weekly Tracker giving you next week's Anticipated Movies & Shows, Most Watched & Returning Favorites, and Shows Changes & Popular Trailers.

Anticipated Movies

• Tom Clancy's Jack Ryan: Ghost War
• Colony
• Ladies First
• Passenger
• Tuner
• ☆ Star Wars: The Mandalorian and Grogu
• I Love Boosters

Anticipated Shows

• You're Killing Me
• In the City
• Maximum Pleasure Guaranteed
• Kylie
• ☆ The Boroughs
• Mating Season

Returing Favorites

• ☆ Fauda — Season 5
• Game Changer — Season 8
• The Secret of Skinwalker Ranch — Season 7
• Bad Thoughts — Season 2

Trending Shows Status Changes

• Outlander — Returning Series → Ended
• Perfect Crown — Returning Series → Ended
• Good Omens — Returning Series → Ended
• Berlin and the Lady with an Ermine — Returning Series → Ended
• Born with Luck — Returning Series → Ended
• The WONDERfools — Returning Series → Ended
• The Neighborhood — Returning Series → Ended
• DMV — Returning Series → Canceled

Most Watched Movies this Week

• +1 Project Hail Mary
• new The Punisher: One Last Kill
• -2 Apex
• -1 The Drama
• = Ready or Not: Here I Come
• -2 The Super Mario Galaxy Movie
• new Remarkably Bright Creatures
• +1 Swapped
• -2 Hoppers
• new Mortal Kombat II

Most Watched Shows this Week

• = The Boys
• = FROM
• +1 Euphoria
• +2 Your Friends & Neighbors
• +2 Marshals
• +2 Tracker
• +3 For All Mankind
• new Rooster
• new Widow's Bay
• -7 Daredevil: Born Again

Popular Trailers

• In Theaters May 22 — Star Wars: The Mandalorian and Grogu
• In Cinemas Now — The Sheep Detectives
• In Cinemas June 3 — Masters of the Universe
• Legends Review — The Devil Wears Prada 2
• Working In The Grey — In the Grey
• Due to popular demand... HIT ME HARD AND SOFT: THE TOUR (LIVE IN 3D) continues its cinema run! — Billie Eilish – Hit Me Hard and Soft: The Tour (Live in 3D)
• Jon Bernthal is The Punisher — The Punisher: One Last Kill
• Final Trailer — Dutton Ranch
• Get Tickets Now — Scary Movie
• Always be aware of your surroundings, you’re never truly alone. — Passenger

---

Hi, I’m Kevin 👋. Product Manager at Trakt and creator of Rippple. If you’d like to support what I'm building, you can download Rippple for Trakt, explore the open source project, or go Trakt VIP.

---

Im Laufe des Lebens zerbrechen langjährige Freundschaften. Das ist schade, aber manchmal ist es auch einfach besser so. Schuld daran sind vermutlich der innere Schweinehund, ein Hundeleben und im Sommer kommen auch noch die Hundstage dazu – wer weiß das schon genau? Vergleicht man jedoch die Beziehung zwischen Menschen untereinander mit jener zwischen Mensch und Hund, zeigt sich: Die Verbindung zum Vierbeiner übersteht fast jede Krise. Der Hund ist quasi der bessere Lebensmensch oder zumindest “A Good Friend”, wie es in dem legendären, von Kathy Sampson gesungenen Titelsong von “Kommissar Rex” heißt. Im Zuge der Neuauflage der Serie zeigt der ORF derzeit zur Mittagszeit bzw. auf ORF ON die als Kult-Serie beworbenen Originalfolgen von “Kommissar Rex” aus den 1990er-Jahren. Und für mich gibt es schlicht nichts Besseres als die ersten beiden Staffeln in der Originalbesetzung. Es bereitet große Freude, Tobias Moretti als Richard “Richie” Moser, Karl Markovics als Ernst “Stocki” Stockinger, Wolf Bachofner als Peter Höllerer und Schäferhund Reginald von Ravenhorst als Rex im Fernsehen zu sehen. Nicht zu vergessen den bereits verstorbenen Gerhard Zemann als Gerichtsmediziner Dr. Leo Graf und die Schauspiellegende Fritz Muliar als treuen Freund Mosers. Genial geschrieben von Peter Hajek und Peter Moser, perfekt besetzt von Markus Schleinzer (dessen Film “Rose“ gerade im Kino läuft) und musikalisch untermalt von einem unverwechselbaren Score – hier passt einfach alles zusammen. Das gilt selbst dann, wenn man nur bekannte Schauspielerinnen und Schauspieler in ihren jungen Jahren bewundern möchte. Harte Verbrechen und die investigative Verbrecherjagd mit Hund stehen im Vordergrund. So rast Richie Moser mit seinem Alfa Romeo 155 und Blaulicht durch das damals noch graue Wien. Die Serie schreckt vor unangenehmem Realismus keineswegs zurück: Es wird nicht lange gefackelt, schon einmal die Kehle durchgeschnitten, tote Kinder werden ebenso gezeigt wie nackte Brüste und männliche Genitalien. Kriminalinspektor Richard Moser wird im Laufe der Serie nicht nur einmal angeschossen. Trotzdem wird noch ungezwungen Sekt getrunken und die geliebte Wurstsemmel verspeist. Überraschend präsent ist auch der Wiener Dialekt, trotz der Koproduktion mit SAT.1 und deutschen Regisseuren wie Oliver Hirschbiegel, für den die Serie als wichtiges Karrieresprungbrett dient. Das gibt es in dieser Form nur mehr selten. Über Tobias Moretti kann man mittlerweile denken, was man will – er gehört zweifellos zu den besten Schauspielern des Landes. Die Unschuld der frühen Rex-Jahre verliert sich über die Dekaden vielleicht etwas viel im Zuge von Ruhm und Geld. Dagegen wirkt Karl Markovics noch immer unschuldig. Als Ernst Stockinger porträtiert er einen eher konservativen Kirchgänger mit dem bereits aussterbenden Stadt-Jägerhut, der früher auch von den alten Damen der Stadt Wien getragen wurde. Stets besorgt um Freund & Chef Richie Moser und anfangs noch herrlich fremdelnd mit Rex, ist für Karl Markovics nach zwei Staffeln Schluss. Mit der Serie “Stockinger“ bekommt er jedoch für eine Staffel eine eigene Spin-off-Serie im Salzkammergut verpasst. Unvergessen bleibt ein Filmwitz, erzählt von Markovics im Rahmen einer Preisverleihung: „Zwei Ziegen brechen in ein Kino ein und fressen dort die herumliegenden Filmrollen auf. Sagt die eine Ziege zur anderen: ‚Und, wie wars?‘ – ‚Na ja, das Drehbuch war besser!‘“ Wolf Bachofner, der als “Höllerer” dem Franchise länger erhalten bleibt als Moretti und Markovics, startet später gemeinsam mit Ursula Strauss in der Serie “Schnell ermittelt“ im Fernsehen noch einmal als “Franitschek” voll durch und hat auch in der neuen Ausgabe von “Kommissar Rex“ einen kurzen Cameo-Auftritt. Die neu aufgelegte Serie kann im Vergleich zum Original aus den 90ern aber in keiner Weise mithalten. Zumindest spielt sie nach Ausflügen nach Italien wieder in Wien und besticht durch schöne Stadtaufnahmen. Inhaltlich bleibt es jedoch schwierig: Es muss scheinbar jede Quote erfüllt werden, es fehlt einfach die Liebe zum Detail und die Coolness der alten Tage. Die Frage nach dem Fortschritt unserer Zeit geht eben oft mit spürbaren Rückschritten Hand in Hand. Das kann man allerdings generell von der derzeitigen Serien- und Filmlandschaft behaupten, die spürbar in der Bredouille steckt. Quantität ist eben nicht gleich Qualität. War früher also alles besser – sogar die Zukunft? Ganz so schlimm ist es nicht. Wenn der eigene innere Schweinehund zum besten Freund wird und auf der Couch die Kontrolle übernimmt, dann tut diese Zeitreise ohne Weichzeichnerfilter und komplizierten Beziehungsballast einfach gut. Es läuft eben genau wie in der Serie: Wenn der Mensch scheitert, übernimmt der Hund und löst den Fall. Zumindest im Fernsehen.

© IMAGO – Tobias Moretti, Reginald von Ravenhorst und Karl Markovics

Saturday, 16 May 2026. Tens of thousands of people march through central London behind Tommy Robinson under the banner Unite the Kingdom. British flags mix with Israeli ones and with the flags of the Iranian monarchists of the Pahlavi movement. Wooden crosses are carried on shoulders as a sign of “militant Christianity”. On the heads of middle-aged men, between the flags, the MEGA caps – the English variant of Trump's MAGA – and on a leaflet handed out in the crowd it reads, word for word, “a future for white people”. On the stage Katie Hopkins, a reality TV alumna turned anti-Muslim polemicist, alternates with Sharon Osbourne, Ozzy's widow.

The Metropolitan Police, for the first time in a public-order operation, formally deploys live facial recognition. Cost of the operation: 4.5 million pounds. The British government – “still” Labour, remember – has barred from entry eleven figures of the international far right who were due to speak at the rally: among them Polish PiS politician Dominik Tarczynski, Flemish Filip Dewinter of Vlaams Belang, the Dutch Eva Vlaardingerbroek (a polemicist close to the MAGA scene), and Senate MAGA candidate for Missouri Valentina Gomez, known for declaring publicly that Britain is “under the control of Muslim rapists protected by Premier Starmer”.

Robinson is not a 2026 improvisation. He founded the English Defence League in 2009 – seventeen years ago. He has been convicted of fraud, violence, and contempt of court. And in recent months he has toured the United States, where he was received at the Department of State, spoke about an “Islamic invasion” at the University of Florida, and appeared on all the major MAGA-right podcasts. Saturday's London march is not an isolated British event. It is a local node of a transatlantic and transcontinental network that has turned the European, American and Iranian-monarchist far right into a single political machine. In short: fascists meeting other fascists.

Geography, then

But on Saturday I was not in London. I was in Gourock, on Scotland's west coast, twenty-five miles from Glasgow, having a coffee in a café and watching the Clyde estuary and the ferries crossing to Dunoon. The geographical distance between central London and Gourock is roughly 770 kilometres. The political distance is considerably greater.

Seen from outside, England and the United Kingdom tend to be used as synonyms. They are not. The UK is not one country but at least two – plausibly four – and the two main pieces are diverging at a speed that will be hard to reabsorb. Scotland did not vote for Brexit (62% Remain, 38% Leave), is not voting for Reform UK, and has just elected, on 7 May, a parliament in which an explicit cordon sanitaire against the far right exists – something that no longer exists at Westminster. To convey what that feels like in daily life, I have to tell you two small episodes, separated by almost a decade, that happened less than an hour by train from each other.

---

A handbag in Linlithgow

24 June 2016, the morning after the Brexit referendum. I was living then in Linlithgow, a small town in West Lothian best known as the birthplace of Mary Stuart (Queen of Scots) and of Montgomery Scott (“Scotty” of Star Trek), halfway between Edinburgh and Glasgow.

I was queueing at the Tesco checkout with the weekend shopping. The BBC was announcing the final results: 52 to 48 for Leave at the British level, but 62 to 38 for Remain in Scotland. Scotland had voted unequivocally against Brexit and had found itself dragged out of the European Union by the English and Welsh vote. In front of me in the queue, two men in their fifties were sizing me up. One looked at the other, and then, looking me in the eye with a bully's smile, said, out loud:

“Adios amigos.”

I paused a second – the time to register what was happening – and answered him in clean English:

“Adios is Spanish. Before you insult someone, you should know what language they speak.“

Behind me in the queue was an elderly Scottish lady, grey hair, leather handbag under her arm. She had seen everything. She took a step forward, raised the bag with surprising speed, and caught one of the two square in the chest, saying:

“Go away, you fud!” (fud = jerk, stupid, asshole, in Scots)

Then she turned to me and said:

“I'm so sorry. Are you ok? They don't represent us. They don't represent Scotland.“

I have often retold that scene to friends in the years since. It already seemed to me then a compressed icon of a whole country. Ten years later, it seems something more: a historical document. That morning, in the thirty seconds in front of a supermarket till, the two nations that Brexit had just revealed and separated passed in front of me. The Britain of the adios amigos – authorised by seventeen million votes to say out loud what before was said under one's breath. And the Scotland of the handbag – an elderly woman, working-class, who took on herself the responsibility of apologising for them, for us, as if it were her personal business to prevent her nation from being represented by those two.

The detail that still moves me is that they don't represent us. She could have disowned the two as compatriots – said “they are not Scottish”, washed her hands. She did the opposite. She claimed them as ours in order to disavow them. It is the exact opposite of the gesture the two were making toward me, trying to disown me as a non-compatriot. She was trying to recognise them in order to say: this is not our nature. Two opposing gestures of citizenship, in the same minute, in the same supermarket.

---

A whisper at the Edinburgh border

Jump forward in time. February 2025. Edinburgh Airport, arrivals hall, returning from a short trip to Italy. I queue in front of the automatic passport gates – the ones that scan your photo and let you through. The machine, for some technical reason, does not recognise mine. I am directed to the manual desk where a Border Force officer is waiting – a woman in her forties, black uniform, neutral service expression.

She asks me, in a professional tone:

“Are you here for a short visit?“

I reply:

“No, actually, I'm coming home. I've been living in the UK since 2013.“

Her face changes slightly.

“What do you do?“

And me:

“I'm a Linux platform engineer. I work for a Scottish public body.“

And here the thing happens. Her face opens into a real smile – not the service one. She hands me back my passport and says:

“Welcome back.“

As I am putting the passport back in my wallet, she looks at me, lowers her voice slightly, and says:

“And fuck Farage.“

I laugh. I reply:

“Yeah. Fuck Farage.“

She smiles, gives a small nod, and I walk off toward baggage reclaim.

I sit on a bench, in disbelief. She was a state officer on duty, in uniform, at her workplace. The people trained for that role are explicitly instructed not to express political opinions to the public – it is considered professionally improper. And at the border, of all places, the border, the exact point where national identity expresses itself as institutional gatekeeping, where the hostile environment policy introduced by Theresa May in 2012 manifests in flesh and blood with the stamp that decides who is in and who is out. Of all places…

In that place, she read who she had in front of her – an Italian living here for thirteen years, employed by a Scottish public body, returning from a European trip – and decided that professional protocol could give way to political recognition. She recognised me as one of hers. The difference between 2016 and 2025 is striking. In 2016 I was the object of the defence – the lady was intervening for me. In 2025 I was a participant in the joke – the guard was not defending me, she was sharing with me a joke about a common enemy. It is a complete arc of citizenship, even though legally I have remained Italian with Settled Status, keeping jealously in my pocket my burgundy passport with the eagle on the cover.

---

What happened to England, 2012–2025

Between those two episodes a decade passed, and during that decade England did particular things. Some of the chronology will be familiar to British readers; others, even British, may not have connected the points the way the sequence connects them.

In 2012 Theresa May – then Home Secretary in the Cameron-Clegg coalition – introduced explicitly what has gone down in history as the hostile environment policy. It is a profound paradigm shift: instead of leaving the control of irregular migrants to the police alone, the British state decides to make it mandatory for employers, landlords, banks, hospitals, schools and universities to verify migration status before delivering any service. The stated idea is to make the lives of irregular migrants so difficult that they “self-deport”. It is distributed administrative racism, in which every British citizen is enlisted as a passive border agent. Landlords risking up to five years in prison if they let to someone without the right paperwork. NHS doctors required to bill foreign patients before treating them. Teachers required to flag children whose status they suspect.

Six years later, in 2018, the Windrush scandal broke. It emerged that the hostile-environment machine had systematically deported, deprived of work, excluded from medical care, and pushed into poverty thousands of black British citizens of the Caribbean generation who had legally arrived in the country between the 1940s and the 1970s. Their crime was that the British state had destroyed their archival documents in 2010 – and then demanded that they prove themselves British. Stories are told of people in their sixties and seventies, lifelong NHS workers, who find themselves without homes or salaries because they cannot retrieve school records from the Sixties. This is the hostile environment applied. It is not a theory; it is an administration.

In 2024 Labour returned to power with Keir Starmer. We all thought – on the continent – that the pendulum would swing. It has swung, but not in the expected direction. Shabana Mahmood, Labour Home Secretary, presented in 2025 an immigration White Paper which she herself describes as “the most sweeping asylum reforms in modern times”. The qualifying period for Indefinite Leave to Remain – the British equivalent of permanent residency – is doubled from five years to ten for new arrivals. Refugee status becomes temporary and revocable. The English requirement for ILR goes up from B1 to B2. It is Labour delivering the toughest asylum reform in recent British history. Hard to credit if you read about it from the continental press, but that is how it stands.

They are doing it because Reform UK – the party of Nigel Farage, an evolution of the Brexit Party, in turn an evolution of UKIP, fascists in short – has reached first place in national polls. YouGov, September 2025: Reform at 27%, against Labour at 21% and Tories in free fall. Reform's programme is explicit and published on their own site: complete abolition of Indefinite Leave to Remain (i.e. transformation of permanent residency into a series of periodic renewals for everybody), mass deportations of all irregulars, withdrawal from the European Convention on Human Rights, drastic reduction of naturalisations. Ipsos, August 2025: immigration is the British public's first concern at 48%, ahead of the economy (33%) and the NHS (22%). The Overton window has moved in metres, not in centimetres, and Labour is busy chasing Reform on the terrain of immigration instead of contesting the frame in which Reform has already won the cultural battle.

A last piece needs to be added that is essential to understand the present moment. After the Southport riots of August 2024 – when a young British man of Rwandan origin stabbed three little girls at a dance class, triggering a week of anti-Muslim disturbances across the United Kingdom – a unifying slogan emerged that fused Robinson, the Trump administration, JD Vance and Elon Musk into a single rhetorical line: two-tier policing, two-tier Britain. The thesis is that British justice is more severe toward white Christians than toward Muslims and migrants, creating a “two-tier Britain” in which natives are second-class citizens in their own country. The slogan is patently false – the Office for National Statistics figures show the opposite – but it has worked as a mass rhetorical device, and it is the frame through which Saturday's London march publicly justified itself. It is the key conceptual piece of the moment.

---

What happened to Scotland

Now the comparison. Scotland, until 7 May 2026, was still a political exception protected more by electoral geography than by culture – the SNP in government for nineteen years, a population voting consistently Remain, a robust civil society that mobilises tens of thousands of people in anti-fascist marches, a small but combative independent press. On 7 May the Holyrood elections crystallised a picture that surprised even the most attentive observers. John Swinney's SNP won with 58 seats, losing six on 2021 but remaining by far the biggest party. The Scottish Greens went from 7 to 15 seats, winning constituency seats (the first-past-the-post kind, as opposed to regional list seats) for the first time in their history – at Edinburgh Central and Glasgow Southside. Labour held at 17, down. Reform UK entered the Scottish parliament for the first time with 17 seats – all from the regional list, none won at constituency level. SNP plus Greens makes 73 seats out of 129: the widest pro-independence majority ever at Holyrood since 1999.

But the most important figure is not this. Swinney declared at his press conference, the day after, a sentence that is no longer said at Westminster: “I will talk to all other parties, with the exception of Reform”. He said it clearly, without euphemism. That sentence defines an explicit cordon sanitaire – the thing that English Labour has not done and probably never will, busy as it is contending with Reform for an electorate it has culturally surrendered to.

There is a legal and cultural framing that supports the cordon. In 2024 the Scottish parliament passed the Hate Crime and Public Order (Scotland) Act – a law that explicitly criminalises incitement to racial and religious hatred, with an application that has been anything but uncontroversial (J.K. Rowling has been a vocal critic) but which exists as a normative baseline that the rest of the United Kingdom lacks. The Scottish government runs a programme called New Scots for refugee integration, explicitly promoted as public policy. The contemporary Scottish identity has been built, from the 1980s onwards, on an active opposition to Thatcherism, to metropolitan imperialism, to the racism of the Daily Mail. So it is not nature – it is recent historical construction, and as such it is fragile, but real.

It must be said, so as not to slide into romanticism, that Scotland is not 1970s Sweden. Reform took 17 seats here too. Anti-migrant protests outside the hotels housing asylum seekers in smaller centres – Erskine, Falkirk, on the edges of Glasgow – have become routine in the last two years. Police Scotland in 2024-2025 recorded an increase in racist offences, which now account for 60% of all hate crime in the country. Anti-Irish Catholic sectarianism is a historical constant of the western belt of Glasgow, and it flares up regularly during the Old Firm football derbies. But the structural difference is there, it is legible, and it is written not only in votes and laws but also in small daily episodes.

---

On skin: five years in Sheffield

Between 2018 and 2023 I lived in Sheffield, South Yorkshire, for work. Sheffield is one of the most contradictory cities of the English north: historical capital of the City of Sanctuary movement for refugees (founded right there in 2007), but surrounded by ex-pit towns where Brexit won decisively, where Reform is becoming the first party, where the post-industrial economy never recovered from the closure of the mines in 1984. Cosmopolitan city centre, suburbs and belt another country.

Those five years I felt them on the skin, before I felt them in my head. Somatic knowledge always precedes the analytical kind – the body registers patterns of exposure and caution that the mind has not yet finished organising. It was the difference between speaking Italian on the phone on the 52 bus in Sheffield and on the tram in Glasgow. Between the where are you from said as gatekeeping in a Manchester pub and the where are you from said as curiosity in a pub in Lanark. Between deciding every morning how much caution to put into your accent at the supermarket, and feeling that caution was not necessary. Small details, individually trivial, statistically overwhelming.

Despite this, I was protected and I was among expats: my team leader was a Pole, my colleague a Spaniard, a dear friend an Italian. And a kind lady – South African – from the finance team had a soft spot for me. But it was not “home”. In 2023 I changed job and went back to Scotland, and this April I closed my “emigration” with steps I had not thought possible before. My tree puts down roots.

---

Two kinds of people

We left the lady in Linlithgow, in June 2016. The woman with the bag, the two fools, the they don't represent us. It has come to me, in the last few hours, to think about that scene while watching the images of Robinson's march scroll on the social feeds. The Linlithgow lady was already, without knowing it, the Scotland that ten years later would win the election against Reform. Her handbag was already constitutional politics, before being a private gesture. Swinney declaring “all parties except Reform” is the same thing, done by a much younger person, in a suit and tie, formalised at a press conference – but it is the same thing.

Societies recognise themselves in the moment they choose how to treat their own abusers. A society that defends them, justifies them, courts them, copies them in order to intercept their vote – is a society in which the two at the Tesco become the majority, then a party of government, then a rally with MEGA caps in the heart of the capital, with wooden crosses and “future for white people” on the leaflets. A society that publicly disowns them, excludes them from institutional dialogue, faces them in the streets with the largest anti-fascist demonstration in recent history (the Together Alliance march of this past March, of which the continental press of course barely wrote a word) – is a society in which the lady of Linlithgow is not a folkloric exception, but a structural political possibility.

Scotland is not better than England. It is different. Very different. Its choices over these years – the SNP, the Greens, independence as horizon, Europe as desire, the Hate Crime Act as baseline – are not nature but political decisions taken repeatedly, until they have become collective identity. A fragile, contested, reversible identity – but real.

---

My grandmother used to say that there are two kinds of people you don't shake hands with: the stupid and the fascists. My grandmother would have loved the Scots.

---

Sources and further reading

On Saturday's march and the transatlantic far-right network

• CBS News (2026). Thousands hit London streets for “Unite the Kingdom” march organized by far-right activist Tommy Robinson. Reportage on the day, with police estimates of around 60,000 attendees, framing of the rally as “protest against the erosion of British identity”, and account of Robinson's State Department visit. https://www.cbsnews.com/news/london-unite-the-kingdom-march-tommy-robinson/
• Al Jazeera (2026). Tens of thousands march in London in far-right and pro-Palestine protests. The parallel Nakba Day march, the 11 foreign nationals barred from entry, the Met's biggest public order operation in years. https://www.aljazeera.com/news/2026/5/16/tens-of-thousands-march-in-london-in-far-right-and-pro-palestine-protests
• Center for the Study of Organized Hate (2026). London's “Unite the Kingdom” Rally and the Transatlantic Far-Right Playbook. The most useful analytical piece on the rally as a node in a wider international network – documents the “Make Europe Great Again” preparatory meeting in Paris, the Patriotic Alternative Facebook posts revealing the openly Nazi tail of the mobilisation, the saturation of the Robinson-Vance-Musk axis. https://www.csohate.org/2026/05/12/unite-the-kingdom-rally/

On the Hostile Environment, Windrush, and the trajectory of UK immigration policy

• Hostile environment policy (Wikipedia). Good entry point for those approaching the concept for the first time, with the 2012-2018-2024 chronology, primary sources from Hansard, and the connection to Windrush. https://en.wikipedia.org/wiki/Hostile_environment_policy
• Windrush scandal (Wikipedia). Reconstruction of the scandal, of the parliamentary inquiry, of the (partial) reparations and structural causes. https://en.wikipedia.org/wiki/Windrush_scandal
• Home Office (2025). Earned settlement: a fairer pathway. Official consultation document of the November 2025 White Paper that doubles the qualifying period for Indefinite Leave to Remain from 5 to 10 years. Primary source. https://www.gov.uk/government/consultations/earned-settlement
• House of Commons Library (2026). Changes to UK visa and settlement rules after the 2025 immigration white paper. Parliamentary research briefing – the best independent and condensed analysis of the proposed changes, with estimates of those affected (around 1.6 million people who arrived in the UK since 2021). https://commonslibrary.parliament.uk/research-briefings/cbp-10267/

On Reform UK, polling, and the cultural shift

• YouGov (2025). Voting intention polls for 2025. Reform UK ahead in national polls, with the September 27% peak quoted in the article. https://yougov.co.uk/topics/politics/trackers/westminster-voting-intention
• Ipsos UK (2025). Issues Index, August 2025. Immigration as first public concern at 48%, ahead of economy and the NHS. https://www.ipsos.com/en-uk/ipsos-issues-index

On the Southport riots and the “two-tier” frame

• 2024 United Kingdom riots (Wikipedia). Reconstruction of the August 2024 events – the Southport stabbing, the spread of anti-Muslim disturbances, the police response, the emergence of the two-tier policing slogan and its adoption by US right-wing figures. https://en.wikipedia.org/wiki/2024_United_Kingdom_riots

On the 7 May 2026 Scottish elections and Swinney's stance

• 2026 Scottish Parliament election (Wikipedia). Detailed results, breakdown by constituency, full seat tables, post-election narrative. https://en.wikipedia.org/wiki/2026_Scottish_Parliament_election
• Scottish Daily Express (2026). “John Swinney opens door to nightmare Scottish Greens coalition as he clings onto power”. Primary source for Swinney's “I won't be inviting Reform in to have those discussions” statement. Curiously, the most direct citation of the cordon sanitaire declaration comes from a right-wing tabloid which obviously dislikes it – which makes the citation politically credible. https://www.scottishdailyexpress.co.uk/news/politics/john-swinney-opens-door-nightmare-37134152

On the Scottish framework: Hate Crime Act, New Scots

• Hate Crime and Public Order (Scotland) Act 2021 (Wikipedia). Reconstruction of the legislative process, of the controversies during implementation, of the practical applications since April 2024. https://en.wikipedia.org/wiki/Hate_Crime_and_Public_Order_(Scotland)_Act_2021
• Scottish Government (ongoing). New Scots Refugee Integration Strategy. The official Scottish public policy that frames refugee integration as a public good. https://www.gov.scot/policies/migration/new-scots-refugee-integration/

On the anti-fascist response: Together Alliance

• Together Alliance (2026). The civil society coalition of hundreds of organisations – including trade unions (NEU, UCU, Unite, Unison, TUC), faith organisations, Muslim Council of Britain, environmental groups (Friends of the Earth) – which organised the 28 March 2026 London demonstration. Estimated turnout: half a million. https://www.togetheralliance.org.uk/

For background on the political economy of contemporary far-right movements

• Mudde, C. (2019). The Far Right Today. Polity Press. Best academic synthesis on the structure of the contemporary far-right ecosystem – distinction between radical right (anti-immigration, populist, but within constitutional politics) and extreme right (anti-democratic). Useful framework for situating Reform UK and Robinson on the spectrum.
• Goodwin, M., Eatwell, R. (2018). National Populism: The Revolt Against Liberal Democracy. Pelican. Devil's advocate reading – sympathetic to the electoral phenomenon described – but useful precisely for that. The four Ds: distrust, destruction, deprivation, dealignment.

#Scotland #England #UK #Politics #Brexit #FarRight #TommyRobinson #ReformUK #ScottishIndependence #SNP #JohnSwinney #Immigration #AntiFascism #Holyrood #HostileEnvironment #Windrush #Italian #Migration #SolarPunk #Writing

This is just locker room talk. Just me being me, you know. No big deal. Dedicated to nothing and no one. Toppled off the edge of sanity. Plunging headfirst into the abyss of absurdity.

Hardy har, the department of kidnapping, murder and lies. While hundreds of millions of people could barely afford food, they were spending over twenty million dollars on steak and lobster, some of which they were no doubt stuffing into their own stupid filthy lying pie-holes. I envision it being their primary diet. Over twenty million spent just in the month of September. I don't imagine the portions that were sent to the troops were top quality like they had for themselves. It is disgusting on so many levels.

The dining room where they gathered for the feast glowed a dim strange yellow, like being trapped in a stain, from dusty chandeliers reflecting off of all the unnecessary gaudy fake gold ornamentation. It is impossible to describe a spectacle like it without using too many adjectives. The drunkard, seated to the right hand of the old man, stopped using a fork a long time ago. His shiny oily fingers dunked a piece of lobster into a bowl of melted butter while he slurred, “can I, can I have a war, can I please, oh glorious leader”.

Perhaps they have descended far below and beyond being a regime, and are now a kind of new political thing that does not yet have a name? A gang of idiotic unqualified goons in positions of power who lack the knowledge to maintain anything. Pouring every ounce of time, energy, and hundreds of billions of dollars into maintaining appearances, and doing it very poorly.

Is it even politics anymore when it feels like a lawless dystopian game? If they don't murder every human on the planet, their lame attempt to govern will be studied for decades. I mean, if humans have a future, and if study and learning ever become 'a thing' people do again.

The old man at the head of the table, who appeared to be dozing, but was paying attention, says, “of course you can have your war, sweety. We don't even need permission.” A look on his face like he needed to fart, but decided that it wasn't worth the risk. His shaking discoloured hands opened the lid of a fast food box that was on a silver platter on the table just beyond his bulging belly. He expertly gripped the burger inside, then raised it to his gaping stinking dumpster of a lying mouth hole, and shoved nearly half of it in. When he bit down, a gob of the pale pinkish orange sauce with bits of onion and lettuce in it squished out near his thumb, and sort of slid and rolled down, and then fell from his sagging chin. While chewing, he looked and sounded as though he might suffocate from having to breathe through his nose for a few seconds. While chewing and swallowing he stared at the uneaten portion of burger in his hands. He considered another bite, then decided not. As he placed it back in its box he appeared momentarily confused that there were two burgers in boxes already on the silver platter. And then there were three. Each burger had one bite gone. One had a fly darting around between the sesame seeds on the top bun. He couldn't remember biting the two other burgers, who brought them, or when. Then tiredness. His eyes drooped closed and his head nodded forward.

I guess murder is legal if you use bombs and call it war? The murders they commit are like what they say about cockroaches I'm sure. Similar in a way that if we see the resulting deaths from a few bombs, then there are sure to be thousands that we don't see.

The dining room was too hot, and smelled like cold congealed grease on meat, carnivorous body odor mixed with fading cologne, and gas being excreted from both ends of those seated at the table. Most of them were drunk on expensive bourbon and didn't notice the smell. Someone lit a cigar to try and mask it. It only added to the grotesquery. The ones not drunk on liquor were drunk on power. Some couldn't remember their job titles, or who resigned or got fired before they were handed the job. They found it funny to be part of something that they used to make podcasts and news about. All of them lacked the intelligence and introspection to view themselves as taking part in the creation of lies instead of merely propagandizing about them.

The old man abruptly woke from dozing. It startled those seated close to him when he loudly started blathering on about how the new leaders (who are replacing the ones he illegally eliminated) need to be peaceful and democratic. None of them realized, let alone acknowledged, that peace and democracy are being destroyed in the country they are supposedly leading. The power and the money, amen.