Premium Google Ads Accounts—the key to scaling your business.

We provide reliable, verified Google Ads accounts alongside professional campaign setup and management to help you maximize your return on investment. Enjoy secure accounts, fast delivery, and dedicated customer support. Contact us today to launch your campaigns

Buy a Google Ads Account Buy a verified Google Ads account to launch your ad campaigns instantly. We provide secure, high-quality accounts with professional setup and dedicated support.

Payment Methods Flexible and secure crypto payment options accepted, including Bitcoin (BTC), Binance Coin (BNB), Litecoin (LTC), and Tether (USDT on TRC20 and BEP20 networks) for fast, hassle-free transactions.

Account Manager Streamline your financial oversight and scale your business operations with a professional Best Accounts Manager service, ensuring precise tracking, optimized spending, and seamless control over your advertising budgets.

Dedicated RDP Premium Warranty Ensure uninterrupted campaign management and secure remote operations with a Dedicated RDP Premium Warranty, providing reliable performance, high-speed connectivity, and full coverage for your dedicated virtual environment.

Contact Info Telegram : A1GoogleAds WhatsApp: +966593331111

Any day is a great day when you find a quarter or a dollar on the ground. But since everything is so digital I don’t find as much change. However, I do find pencils on the ground wherever I go.

On Tuesday, I talked about finding pencils in my condo dumpster. Ever since, I’ve been more alert on finding pencils on the ground. So where do I look for them? On the sidewalk or curb nearby school grounds, the parks, libraries, or where the kids hangout or go during lunch.

Just a little warning, don’t be hanging around when there’s kids nearby or pick up a pencil when someone drops one. That’s creepy. Only pick up stray pencils when there’s no one around.

#writing #pencils

I have been on a chicken kick recently, but today I finally had some beef again. Oh, man. That is what my body has been craving. I sprinkled a little bit of desiccated organs on it, salt, pepper, and some butter. Very very, very delicious. I am so glad that I'm liking beef again. Well, not so glad because it's too freaking expensive right now. But very glad that I enjoyed it. My tummy is currently a happy camper, and hopefully it will help keep my anxiety low as everything occurs today. I am fairly certain that I will be able to do omad today. That makes me happy, because I have been thinking about food 24/7. That drives me nuts. That reminds me, I still have some nuts. Not craving then because I am very satiated right now.

Also, and other news. I have a “power station” arriving this weekend. Basically, it's a chin up bar and dip bar, etc. That makes me very, very happy because my over the door chin up bar frightens me. LOL I broke one before, and now I am very hesitant to put my weight on it. This thing holds 500 pounds so I can go crazy on it. I will be tracking how long it takes me to be able to do a chin up again. I have not been able to do a chin up in a long time. It would be nice to be able to do one again. Even if I don't it's just going to be good for me. I have no idea where I'm going to put it. So I'm hoping that it'll fit in my hallway and then I can just walk underneath it. It'll look tacky as hell, but I don't care.

That is all I have. Two little bits of good news.

© 2026 AnOublietteofThought. All rights reserved.

Not proofed nor edited.

23 September 2026

“The Open Window” By Tomas Tranströmer From the collection Mörkseende (1970) Translated from the Swedish by Patty Crane

I stood shaving one morning in front of the open window on the second floor. Switched on the razor. It started to purr. It whirred louder and louder. Grew into a roar. Grew into a helicopter and a voice—the pilot’s—pierced through the noise, shouting: “Keep your eyes open! You’re seeing this for the last time.” We lifted off. Flew low over the summer. So much that I loved, does it have any weight? So many dialects of green. And above all, the red walls of the wooden houses. The beetles glistened in the dung, in the sun. Cellars being pulled up by the roots wafted through the air. Activity. The printing presses crawled along. At that instant, the people were the only ones who kept still. They held a minute of silence. And above all, the dead in the country graveyard were still like those who posed for a photo in the camera’s youth. Fly low! I didn’t know which way to turn my head— with my visual field divided like a horse.

Shit, I can hardly log in to anything right now. Almost everything is set up for “two-factor authentication” whether you'd like to or not.

I feel like I'm witness to the doom that is soon to come to many.

#journal

Our Father Who art in Heaven Hallowed be Thy name Thy Kingdom come Thy will be done on Earth as it is in Heaven Give us this day our daily Bread And forgive us our trespasses As we forgive those who trespass against us And lead us not into temptation But deliver us from evil

Amen

Jesus is Lord! Come Lord Jesus!

Come Lord Jesus! Christ is Lord!

At the forge And lonely to us now Pay for here And Scotland code This I am A lover unto you At distance might And in dispense of never The hearts of men Witnesses implore To help us her At better best deliver Knowing then To just escape The right and unrely When Heavens move We will know the West And win the work Ahead for all In Canada, we pray The Justice then Our here.

DIGGER is phenomenal. Groundbreaking on multiple levels and may just be the best thing I've seen in the last decade.

The first retail order for THE SOLAR GRID hardback came in from the fine people at Partners and Son. Orders overall have passed the 100 mark. This is actually a very good metric given that I only posted about it 4 days ago. Compared to the Kickstarter campaign I ran way back when, which ran for two whole months and only managed to attract interest from around 400 people.

In other news, phone decided to roll over and die an eternal death out of the blue while I was out, forcing me into a mode of existence I haven't experienced since the 90s. Wherever I look, the phone model I like to use—or anything remotely like it—seems to be completely absent from retailers around here, so it looks like I'ma have to learn how to survive like a caveman for a little longer.

#journal

JOURNAL 15 octobre 2026

La nuit a été agitée, heureusement que je ne travaille pas aujourd'hui. On pouvait pas lâcher la petite comme ça dans la nature. On l'a raccompagnée d'abord à toyoko — je sais il y a la des gens qui s'occupent des gamins ; On est allées avec hayame, pas question d'entraîner les autres là-bas en cas d'ennuis, nous deux on peut assurer…

Les bénévoles font à manger, accueillent les gamins pour qu’ils aient un endroit calme et une écoute mais il y a pas d'hébergement. J’ai téléphoné à A elle était d'accord, on la prend à maison pour la nuit, après on verra. Mais il fallait chercher ses affaires. C'est dans une espèce de sous sol un mec qui lui gardait. J’ai compris que c'était pour la tenir et la faire bosser pour lui. Il y avait trois autres filles qui semblaient plus âgées. Le mec ne voulait pas rendre son sac. Il ne pouvait pas savoir la colère qui m'habite, je lui ai dit : si tu le rends pas je te casse la gueule. Il s’est marré et il a voulu faire son macho. Il veut me pousser Il aurait pas dû…

Hayame m'a arrêtée. On a pris le sac. Les filles étaient terrorisées. Quand on est parties il était toujours par terre mais il bougeait. Ça va pas améliorer ma réputation dans le coin mais je m’en fous j'y mets jamais les pieds. Je ne regrette rien Je recommencerais pareil. Mais si hayame n’avait pas été là je le démolissais complètement Je me fais peur dans ces accès de violence 😬

On a emmené la petite. On l'a fait dormir entre nous, elle était épuisée, on lui a quand même fait prendre une douche, elle s’était pas lavée depuis des jours.

Elle a dormi avec son lapin en peluche Merde Une petite fille

Ce matin on a parlé. Elle est arrivée d’Osaka la semaine dernière, elle a échoué à toyoko ramenée par un rabatteur. Il y en a des tas à shinjuku Aussitôt ils l'ont prostituée. Elle a couché avec trois ou quatre types elle sait plus. On lui donnait quelques yens, on l'a fait boire. Elle a eu du pot de tomber sur nous. On a téléphoné à sa mère qui était super inquiète. Son père l'avait foutue dehors. C’est un ivrogne. Ça s'est passé la semaine dernière. Elle a besoin de se reconstituer On va la garder avec nous quelques jours, puis elle pourrait aller vivre chez une tante qui l'aime bien près de tôkyô. Elle retournerait au collège, c'est d'accord, dès qu'elle se sentira mieux, midori l'accompagnera. En attendant elle reste avec nous. Midori et yôko échangent leurs studios, celui de midori est très bien pour deux celui de yôko est trop petit. Elles déménagent en ce moment.

La petite T chan a repris figure humaine, elle est trop mignonne. c’est une enfant merde merde Mais décidément les pères ici seraient-ils donc tous des salauds ? Je vais préparer un bon repas avec elle pour ce soir, elle ne quitte pas mon ombre…

T chan au si joli et rare prénom dort. On vient d'aller voir en silence. Une petite fille avec son lapin bleu dans les bras qui dort doucement comme si dehors c'était pas l'enfer. Ça me fait venir des larmes. merde merde merde alors ce monde est ignoble le Japon me dégoûte sous le vernis de perfection obligatoire il y a un paquet de merde Ça me rend dingo. Demain je l'emmène avec moi au dojo J'attendrai qu’elle soit réveillée, tant pis si j’arrive en retard je préviendrai yôko.

Au fait ça y est, elle et izumi sont installées dans l'ancien logement de midori et celle-ci dort seule dans le petit nid qu'ont laissé yôko et izumi. C’est bien comme ça. Nous aussi on ne va pas tarder à se coucher on n’a pas beaucoup dormi la nuit dernière.

#Tchan #toyoko

“THE THIRD AND FINAL CONTINENT” (1999)

Kitaptan dördüncü seçimim Jhumpa Lahiri’den. Küreselleşme, kültür, etkileşim, göç ve “Amerikan Rüyası” hepsi bu metnin bir parçası. Hikâyenin dergide yer alma tarihiyse 1999 ve devrin getirdikleri bize arka planda öylece göz kırpmaktadır.

Bu hikâyede kabul görmediğimiz kıyafetler, pratikler, görünüşlerimiz de vardır, “içten içe” başlayan yani “gözlerden” bize yansıyan. Erkek karakterin bakışında, eşi Mala’yı anlatırken bunu hissederiz, bir (sari) üzerinden. Anlarız ki değişmeyen şeyler vardır; kadınlar, iradeleri dışında zorla açılmaya, zorla kapanmaya, okutulmamaya, temsil edilmemeye ve bedeni üzerinden tercih ettikleriyle ve edemedikleriyle (kendisi dışında) tüm bakışların hapsi altındadır.

***

Talihimizi uzaklarda ararız, ararken hem unuttuklarımız hem de başarabildiklerimiz vardır; bu hikâye anlatıcının da dediği gibi Umman Denizi’nden başlıyor, Kızıldeniz’e oradan Akdeniz ve İngiltere’ye uzanıyor. Son olarak da üçüncü kıtaya ulaşıyor; o kıtaysa Amerika. Bu bir başarı hikâyesi mi? Tam olarak değil.

Başlığı ilk gördüğümüzde, bize o hiç sevmediğimiz sözcük öbeğini hatırlatır, “üçüncü dünya ülkesi” ama kastedilen o değildir; tarihler 1964’ü gösterdiğinde anlatıcının bahsettiği, uzun yolculuğun sonu Boston’da biter. Bahsedilen Kuzey Amerika’dır, yüzölçümüyle üçüncü sıradadır.

Tarihin 1964’ü gösterdiğini söylemiştik, anlatıcı bize bu konuda hiçbir şey anlatmasa da Hindistan’da bu tarihte ne olmuş olabilir? Okuyucu merak edecektir.

***

Karakter hayatta kalma yolculuğuna İngiltere’de önemli bir üniversitenin kütüphanesinde başlar ve sonu önemli bir üniversitenin kütüphanesine MIT’e kadar uzanır. Kültürün hep izi vardır, karakter sabahları Hindistan’a özgü körili yumurta (yumurta körisi) yer, kriket izlenir ve o meşhur kliplerle birlikte Mukesh dinlenir. Ancak işler Kuzey Amerika’da biraz değişir artık kahvaltılarda mısır gevreği yenmeye yavaştan başlanmıştır. Uçaktan indiğinde karakterin ilk izlenimleri şu satırlarla anlatılır:

“The pace of life in North America is different from Britain, as you will soon discover,” the guidebook informed me. “Everybody feels he must get to top. Don’t expect an English cup of tea.” As the plane began its descent over Boston Harbour, the pilot announced the weather and the time, and that President Nixon had declared a national holiday: two American men had landed on the moon. Several passengers cheered. “God bless America!” one of them hollered. Across the aisle, I saw a woman praying. (483)

Karakterimiz kiralık bir ev bulur, ev sahibi Croft Hanım adında, 100 yaşında sinirli, zor bir kadındır daha doğrusu ilk başta öyle görünür ve Helen adında bir kızı vardır. Bir evde ilk defa, Hindistanlı olmayan birisiyle yaşayacaktır. Ancak bu deneyim, karakterin tüm önyargılarını, korkularını kırar; asıl başarı tam da burada durmaktadır.

***

O tarihlerde Ay’a Yolculuk gerçekleşir (Bilseler hâlâ ediyor). Bu yolculuklar, ev sahibi kadın için fazlasıyla anlamlıdır çünkü “Amerikan Rüyası”nın bir parçasıdır. Hikâyenin kahramanı olan adam içinse bu yolculukların hiçbir anlamı yoktur. Kadın, sürekli “Splendid” (Fevkalade) kelimesini adama tekrar ettirir. Karakter, o anki hislerini anlatırken şu sözlere yer verir:

I was both baffled and somewhat insulted by the request. It reminded me of the way I was taught multiplication tables as a child, repeating after the master, sitting cross-legged on the floor of my one-room Tollygunge school. It also reminded me of my wedding, when I had repeated endless Sanskrit verses after the priest, verses I barely understood which joined to my wife. I said nothing. (487)

Adam, ilk kirasını ödediğinde “o hep emir veren kadın” ona çok iyi davranır, şaşırır. Zaman geçer ve karakterimiz bu yalnız yaşayan kadına alışmıştır. Piyanosu başında onu ziyaret eder ve ziyaretleri sırasında, 1886 yılında dünyaya gelen bu kadının nasıl bir dünyada yaşadığı, gençliği gözünde canlanır.

***

Hikâyenin anlatıcısı erkek bir karakter, çok sevmeden yaptığı geleneksel bir evlilik var. O nedenle eşi Mala’yı anlatırken kurduğu cümlelerden, bakışından rahatsızlık duyuyoruz. Yazar bunu bize çok iyi hissettiriyor. Karakterimiz, eşini havalimanından almadan önce şöyle bir sahne yaşanır:

(…) I saw and Indian woman on Massachusetts Avenue, wearing a sari with its free end nearly dragging on the footpath, and pushing child in a stroller. An American woman with a small black dog on leash was walking to one side of her. Suddenly the dog began barking. I watched as the Indian woman, startled, stopped in her path, at which point the dog leaped up and seized the end of the sari between its teeth. The American woman scolded the dog, appeared to apologize and walked quickly away, leaving the Indian woman to fix her sari, and wait her crying child. She did not see me standing there, and eventually she continued her way. Such a mishap, I realized that morning would soon be my concern. It was my duty to take care of Mala, to welcome her and protect her. I would have to tell her which streets to avoid, which way the traffic came, tell her to wear her sari so that the free end did not drag on the footpath. A five-mile separation from her parents, I recalled with some irritation, had caused her to weep. (494)

***

Bir havalimanı sahnesinde, eşi kollarında altın bileziklerle, alnındaki yaratılışın simgesi (Bindu) ve ayaklarında kırmızı dekoratif kınayla, havalimanında karşısına dikilmektedir. Adam ne bir el uzatmıştır ne de bir öpücük kondurmuştur. Menüde “sığır çorbası” olan uzun yolculukta, Mala hiçbir şey yiyememiştir.

Boston çevresinde yürüyüşleri sırasında adam, Mala’ya ilk oturduğu evi gösterir. Burada bir kadının oturduğunu söyler, yapayalnız bir kadının. Eşini “o meşhur”, “huysuz ama tatlı” Croft Hanım ile tanıştırır. Karakterimiz, uzun bir süreden sonra, o yaşlı kadını gördüğünde, bağırarak “Fevkalede” der, duygulanır ve şüphesiz bu sadece iki kişinin bildiği bir espridir.

***

Tanışmalarda hep biraz mahcubiyet vardır, eğer ki uzak yerlerden bir yaşamın tam ortasına düşmüşsek, heyecanımızı anlayacaklarını umarız. Kahramanımız, eşi Mala’yı ilk defa çok iyi anlamaktadır:

Mala rose to her feet, adjusting the end of her sari over her head and holding it to her chest, and for the first time since her arrival, I feel sympathy. I remembered my first days in London, learning how to take the Tube to Russel Square, riding and escalator for the first time, unable to understand that when the man cried “piper” it meant “paper” unable to decipher, for a whole year that the conductor said “Mind the gap” as the train pulled away from each station. Like me, Mala had travelled far from home, not knowing where she was going, or what she would find, door no reason other than to be my wife. As strange as it seemed, I knew in my heart that one day her death would affect me, and stranger still, that mine would affect her.  (498)

Boston’a ilk kiracısı olduğu ev sahibi kadının, vefat haberini duyduğundaysa Amerika’da ilk “yasını tuttuğu ölüm ve hayran olduğu hayat” ifadesi kullanılır. (499)

Yıllar geçmektedir artık bir oğulları vardır, Harvard Üniversitesi’nde okumaktadır ancak kaygılar ve korkular anne ve babayı sarmaktadır: Bizden sonra da elleriyle pilavı yiyecek midir, Bengalce konuşacak mıdır? (499)

***

Hikâyenin sonu çok güzel bir cümleyle kapanır:

(…) Still, there are times I am bewildered by each mile I have traveled, each meal I have eaten, each person I have known. Each room in which I have slept as ordinary as it all appears, there are times when it is beyond my imagination. (500)

Kendinizi unutmadan, yok saymadan ve başkasını öteki yapmadan düşlediğinizden güzel deneyimlerle, insanlarla karşılaşmanız ve hayatları tanımanız dileğiyle.

Bahsi geçen eserler:

A CENTURY OF FICTION IN THE NEW YORKER 1925-2025 EDITED BY DEBORAH TREISMAN. New York: Alfred A. Knopf, 2025.

Jhumpa Lahiri’nin düzenlenen görseli, Chicago Public Library’den alınmıştır.

Today I learned that my best friend of almost a decades, favorite color is olive. And I thought about how interesting it is, how he is my best friend, has been with me for longer than anyone else, and I feel most comfortable with. And yet I know so little about him, and he knows so little about me, it is one of those stereotypical male friendships I guess. But at the same time, it is so incredibly intimate.

Have been awake with insomnia for the past hour and a half or so. Not sure how much sleep I'll be able to squeeze out of this night.

C’è un alone sul vetro dell’ascensore. Un’impronta, forse due, di mani appoggiate. Un fatto gravissimo, a giudicare dalle reazioni, di quelli che mettono a repentaglio la civiltà occidentale. Il teatro del crimine è uno di quei palazzi genovesi dalla finta signorilità ostentata. Passerella rossa, panca di legno, cavedio impregnato di quell’odore inconfondibile di vecchio e mal arieggiato. Il tutto rivestito di una pretesa eleganza, quella dei palazzi castellettini di fine Ottocento, figli di una borghesia che, evidentemente, continua a pretendere il rispetto dovuto ai nobili senza averne mai avuto il titolo. Chi è di Genova sa. Ebbene, in questo tempio del buon gusto, qualcuno ha osato lasciare un’impronta. I responsabili, naturalmente, sono i ragazzi. stranieri, senza genitori accanto. Una categoria che, a quanto pare, non gode nemmeno del beneficio di avere le mani. Sono dei maiali, si lascia intendere, vivono in un porcile, distruggono la signorilità del palazzo. L’educatore viene redarguito quasi quotidianamente. Gli si suggeriscono punizioni esemplari, disciplina, fermezza, possibilmente con quel retrogusto militaresco di chi considera ancora il ceffone un efficace strumento pedagogico. Non manca nemmeno la lezione di lingua rivolta all’educatore. “Capisci cosa vuol dire? Sai che cos’è un porcile?” Sì. Si capisce benissimo. Si capisce soprattutto chi, in questa storia, dovrebbe sentirsi umiliato. Perché il punto non è il vetro. Il vetro si pulisce. Il punto è quella straordinaria facilità con cui un’impronta diventa una colpa collettiva, un ragazzo diventa un problema e un problema diventa la prova che questa gente non sa vivere civilmente. L’adolescente italiano sporca un ascensore, quello straniero offende il decoro; il primo è maleducato, il secondo è incompatibile. È una forma molto raffinata di razzismo condominiale che non ha bisogno di dichiararsi, gli basta dichiararsi amante della pulizia. E guai a contestarla perché qui nessuno ce l’ha con gli stranieri, ci mancherebbe. Si pretende soltanto quel rispetto che sembra viaggiare sempre in una sola direzione, dal più debole verso il più forte. Quei ragazzi hanno attraversato confini, lasciato famiglie, affrontato solitudini che molti adulti non saprebbero reggere per una settimana. Ma la loro colpa imperdonabile è aver appoggiato una mano su un vetro. Non si chiede di tollerare la sporcizia, si chiede di distinguere tra educare e mortificare, tra insegnare il rispetto e pretendere la sottomissione. Soprattutto, si chiede di smettere di trattare dei ragazzi come ospiti indesiderati che devono scusarsi continuamente per il semplice fatto di esistere. Perché il vero problema, temo, non sia l’impronta. È che quei ragazzi lasciano tracce, si vedono, vivono lo spazio. Ricordano al condominio che il mondo non finisce sulla passerella rossa e questo, evidentemente, è intollerabile. L’alone sparirà alla prossima passata di detergente. La puzza di superiorità morale, invece, continuerà a salire dal cavedio. E quella, purtroppo, non la leva nemmeno l’impresa di pulizie.

De druiven zijn rijp Lijsters vliegen af en aan Dronken van geluk.