I dag har Oslo MDG årsmøte, og jeg får tilbringe dagen med rekordmange MDG-ere som gleder seg til å ta tilbake makta i Oslo til neste år. Ja, og linselusene fra Oslo Grønn Ungdom da!

Vi har blant annet vedtatt en resolusjon om innvandringspolitikk og integrering, fremmet av meg og tre MDG-ere som alle har fått den tvilsomme æren av å bli stemplet som “uekte” nordmenn av FrP denne vinteren. Noen av dagens sterkeste øyeblikk var da de fortalte om hvordan rasisme og diskriminering har preget deres oppvekst.

MDG står alltid opp mot rasisme og mistenkeliggjøring av minoriteter. Når andre partier dilter (eller løper!) etter FrP og fyrer opp under moralsk panikk på tvilsomt grunnlag, står vi fast på våre prinsipper. Når andre mumler og flakker med blikket fordi de er redd for at FrP bare vil tjene på å diskutere innvandring, hever vi stemmen. Dette er ikke et spørsmål om hva som er strategisk lurt eller dumt, men hva som er rett og galt. Alle nordmenn er likeverdige. Og fascistiske idéer som “remigrasjon” må aldri få fotfeste i norsk offentlighet.

Å omtale våre medborgere som en eksistensiell trussel er destruktivt både for samfunnet og for de som rammes av retorikken. Jeg får meldinger av folk som forteller at de mister nattesøvnen. At de føler seg stemplet som annenrangs av den harde retorikken mot innvandrere. Jeg registerer at mine egne barn defineres som en potensiell trussel av Norges nest største parti. Dette kan vi ikke akseptere.

Ja, innvandring innebærer utfordringer. Men det er praktiske problemer som løses i hverdagen, ikke problemer av eksistensiell art. Integreringen er ikke mislykka. Den lykkes hver dag. Det er bare å se på den imponerende statistikken for andregenerasjons innvandrere. Integreringen lykkes blant annet takket være enorm innsats fra lokale ildsjeler. I dag har vi hatt besøk av Mudassar Mehmood, som har fortalt om det imponerende arbeidet for å gi ungdommer fellesskap og muligheter på Mortensrud. og Sahaya Kaithampillai fra “Hvor er mine brødre”– prosjektet på Holmlia.

Akkurat nå har Oslo et borgerlig byråd som gjør integreringsjobben vanskeligere ved å kutte kraftig i bydelsøkonomien selv om byen går med solide overskudd. Når kassa er tom rammes alle tjenester som ikke er lovpålagt. Som ungdomstilbud og forebygging. Det verste er at forebyggingen bygges ned i de samme bydelene der politiet ruster opp. Det er en ekstremt dyr måte å spare penger på. Sosiale problemer løses ikke best med batong og pistol.

Oslo MDGs årsmøte skjer samtidig som Oslo FrPs årsmøte. I fjor stilte Simen Velle til valg i Oslo under slagordet «la oss ta byen tilbake». Han spredte en valgkampvideo som fremstilte mitt nabolag som et skummelt sted, med kriminelle ungdommer og gjenger ved Tveitablokkene. Her går jeg tur med min yngste datter i barnevogna nesten hver dag. Jeg inviterer gjerne Simen Velle på trilletur i nabolaget mitt. Så kan han få lov til å møte folk i øyehøyde og snakke til dem, ikke om dem.

Heldigvis er Velle bare stortingsrepresentant, ikke minister. Det er takket være MDG. Jeg håper vi får mulighet til å blokkere FrP fra makt i Oslo til neste år også. Vi er i alle fall bedre rusta enn noensinne! Vi kan jo ta oss råd til å kopiere retorikken til FrP på ett punkt: la oss ta byen tilbake!

Det er fint å se et mer eller mindre samlet presse-Norge hamre løs på iNyheter. Men det er jo også litt frustrerende å se at dette først kommer når Helge Lurås, Ole Asbjørn Næss og Jarle Aabø har begått den ultimate synd, nemlig å mistenkeliggjøre media selv.

De konspiratoriske anklagene iNyheter har kommet med mot Redaktørforeningen og presse-Norge skiller seg jo ikke vesentlig fra de mange grove konspiratoriske og villedende uttalelsene og ubehagelige karakteristikkene som deles ut av iNyheters journalister på mer eller mindre daglig basis.

Vi snakker jo om de samme aktørene som sto bak Resett, som drev direkte rasistiske hetskampanjer. Med seg på laget har de nå fått mannen bak “Ja til bilen i Oslo”, som på mer eller mindre daglig bassis fyrte opp til hets og et voldsomt og aggressivt personfokus mot navngitte politikere, meg selv inkludert.

iNyheter spiller en destruktiv rolle i norsk offentlighet, akkurat slik forgjengeren Resett gjorde. Utrolig nok har de også lyktes i å karre til seg pressestøtte. De fortjener mer kritisk oppmerksomhet i den seriøse pressen. Ikke bare når deres virksomhet rammer media, men også når det rammer andre.

Dette må være noe av det frekkeste jeg har sett i mine snart 11 år i Oslopolitikken. “Vi har lyktes med å snu underskudd til overskudd”, skryter Oslos finansbyråd Hallstein Braaten Bjercke. Det er en løgn. Tallene i Oslos budsjetter er grønne fordi kommunen har fått økte overføringer fra staten både i fjor og i år. Gjennom budsjettforliket på Stortinget mellom AP og MDG, SV, Sp og Rødt fikk Oslo over 500 millioner ekstra. Mer enn nok til å kutte byrådets grove kutt i velferden.

Høyre og Venstre-byrådet skal altså ikke ha noen ære for dette. De har heller ikke gjort noen “snuoperasjon”. De tok over en kommune med sterk økonomi, mye penger på bok og lavere gjeldsgrad enn da de selv styrte sist. Dette har ikke stoppet dem fra å dikte opp en historie om “økonomisk krise”. Denne “økonomiske krisen” har de brukt som unnskyldning for å innføre de groveste kuttene i Oslos velferd på flere tiår. Samtidig som de har kuttet i kommunens inntekter gjennom å kutte eiendomsskatt til de dyreste boligene. Kutt i velferd for å gi skatteletter til de rikeste er gjenkjennelig høyrepolitikk.

Det har lenge vært et problem at media oppfatter borgelig styre som “normalen” i Oslo, og blir sløvere og mer ukritiske når Høyre styrer byen. Men de er heller ikke vant med så uærlige politikere som vi har nå. Hele historien til byrådet har vært en bløff siden de tiltrådte, og journalistene virker genuint forvirret om den økonomiske situasjonen til kommunen.

Dette bør være enkelt: hvis politikerne har råd til å redusere sine egne inntekter med 600 millioner i året, så er ikke kommunen i økonomiske krise. Når de samtidig kutter i velferd med mer enn 500 millioner, så er det ikke snakk om “krisegrep”, men en usosial politisk prioritering.

Kommunen har lomma full av penger, men “kuttene i 2026 må vi gjennomføre”, forklarer finansbyråden. Høyre og Venstre kutter altså i kommunens tilbud fordi de vil, ikke fordi de må. De mener at Oslos rikeste har hatt for lite penger i lommeboka, og at byens skoler, barnehager, eldreomsorg, ungdomstilbud og andre tjenester har vært for rause luksuriøse. Det er i det minste en ærlig sak.

卒業式が近づいている。 結局、就活もろくにせず、やりたいことも見つからないまま、 なんとなく好きだったあの子にも気持ちを伝えられず、 このまま卒業してしまう。

俺の住んでいる村は小さな村で、子どもは全部で三十人ほど。 今年卒業するのは、そのうちたった六人。 誰がどこへ行って、どんな仕事をするのか、 そんな噂は自然と耳に入ってくる。 何も決まっていないのは、俺だけだ。

そんなことを考えながら、川沿いの道を歩いていると、 釣りをしているおじさんの後ろ姿が見えた。 彼の横を通り過ぎようとしたとき、竿の先が一瞬だけこちらを向いた。 風もないのに、まるで意志を持っているかのように。

「遠回りかどうかは、個人の感覚に過ぎませんよ」 釣りを続けたまま、こちらを見ずに、 まるで何ターンも会話を飛ばして、大事な部分だけを短く伝えてくる。 何も相談していないのに。

「そんなもんすかねえ。俺は、他人がそう言ったなら、遠回りかなって思っちゃいますけど」 俺も分かったふうに、同じトーンで返す。 まるで、分かっているかのように。

それだけ言って、おじさんのそばを離れる。 内容なんて、どうでもいい。 ただ返事をし合うだけで、信号を渡し合うだけで、人は少しずつ成長する。 初めて話したとき、おじさんはそんなことを言っていた。 それ以来、俺たちは、ノリで会話を続けている。

おじさんは、すごい。 何がすごいのかは、うまく説明できないけれど。 この前なんて、柔道部のやつらがやってきて、「帯を締めてください」って頼んでた。 おじさんは黙って、静かに道着を正していた。

大浴場では、「一度も曲がらなかった」と噂されていた。 まっすぐに、ただまっすぐに歩く人だった。 「必要なら、村の木は切った方がいい」と言ったのも、彼だった。

あるとき、彼が珍しくこちらに話しかけてきたと思ったら、 それは独り言だった。 「飛行機から足を出して、憧れの先輩を語るような気持ちで生きていたい」 何の話かは、さっぱり分からないし、正直、関心もない。 でも、就活や恋愛で悩んでいる俺とは、まるで別の場所にいるようで、 その距離感が、少しだけ羨ましかった。

そして、おじさんは突然、すごい勢いでバンザイをした。 そのとき、横から見える肌が、思いのほかきれいだったことだけを、なぜか覚えている。

ーー遠回りかどうかは、個人の感覚に過ぎない。 何の話か分からなくても、そこに力を感じたなら、その言葉は本物だ。 その言葉がトリガーになったかは定かではないが、 俺は卒業式の日、気になっていたあの子に告白することにした。

I was going back home from a night out with some friends, and I drove past some of the places we used to go to. I know that the relationship was unhealthy and codependent, and it was really intense like a drug. But at the same time I wonder if I can grieve losing that drug. Like the thought of cuddling her, or watching TV while she lays on my chest and gently falls asleep. Her falling asleep on the car trip back.