Het gebrek aan spreekplicht voor beroepsgeheimplichtigen bij (seksueel) geweld op minderjarigen heeft tastbare gevolgen op het terrein. De parlementaire onderzoekscommissie “slachtoffers” uit 2023 stelde vast dat er “te veel dossiers {zijn} waarin werd gezwegen en niks gedaan werd”.

Het spreekrecht wordt op het terrein uit onmacht ten aanzien van het schuldig verzuim van de procureurs ingevuld als omerta rond kindermishandeling. Meer daarover in een toekomstig artikel.

Ter herinnering

Artikel 458 bis van het strafwetboek had er reeds een lange weg opzitten toen in 2020 het “wetsvoorstel tot wijziging van het Strafwetboek wat betreft de aangifteplicht van bepaalde misdrijven gepleegd op minderjarigen of kwetsbare personen” bij hoogdringendheid aan het parlement werd voorgesteld.

Het parlement heeft het voorstel tot hoogdringende behandeling toen weg gestemd op 15/10/2020 … omdat het een uiterst belangrijke aangelegenheid werd bevonden door de kamerleden die de noodzaak van een grondige behandeling in de commissie justitie bevestigden.

Valerie Van Peel (N-VA): “Hoe belangrijk is het dat wij de discussie nu beginnen en niet pas over een half jaar? Ik denk dat dat voor de hand ligt. Bij de verstrenging die voorligt, moeten de kinderen die we de vorige keer echt zijn vergeten – dat hebben de cijfers jammer genoeg duidelijk gemaakt –, onze eerste prioriteit zijn.”

Servais Verherstraeten (CD&V): “Een uiterst belangrijk voorstel dat een behandeling in de commissie voor Justitie verdient”

De Voorzitster: “Ik stel voor dat de fractievoorzitters zich over dit verzoek uitspreken.”

Stemden voor: Peter De Roover (NV-A); Barbara Pas (VB); Raoul Hedebouw (PVDA-PTB)

Stemden tegen: Servais Verherstraeten (CD&V); Benoît Piedboeuf (MR); Maggie De Block (Open Vld / Anders); Gilles Vanden Burre (Ecolo-Groen); Ahmed Laaouej (PS); Melissa Depraetere (Vooruit)

De urgentie wordt verworpen

De rest van de legislatuur werd er niks verder ondernomen, de CD&V had haar slag thuis gehaald en de omerta kon verder zijn gang gaan. Tot …

de POC slachtoffers van 2024

In de laatste sprint, vier jaar later, net voor het einde van de legislatuur, dook plots in het verslag van de “parlementaire onderzoekscommissie belast met het onderzoek naar de aanpak van seksueel misbruik, in de Kerk en daarbuiten, met inbegrip van de gerechtelijke behandeling, en de gevolgen op vandaag voor slachtoffers en samenleving” op 03/05/2024 een aanbeveling 90 op:

1. De federale regering dient de nodige initiatieven te nemen, zoals het onderzoeken van de mogelijkheid om het spreekrecht in artikel 458bis Strafwetboek (artikel 356 nieuw Strafwetboek) te vervangen door een spreekverplichting wanneer een minderjarige of kwetsbare persoon slachtoffer is of dreigt te worden van zeer ernstige misdrijven, zoals seksueel geweld. Rekening houdend met de bezorgdheden vanuit de praktijk, zou daarbij kunnen worden ingezet op een verplicht multidisciplinair casusoverleg tussen politie, justitie en hulpverlening ter bevordering van de informatiedeling. Daarnaast moet ook gewezen worden op het schuldig verzuim uit artikel 422bis Strafwetboek (artikel 300 en volgende nieuwe Strafwetboek) dat in bepaalde situaties ook tot een spreekverplichting leidt.

Slachtoffers vroegen in hun getuigenissen om beroepsgeheimplichtigen te verplichten aangifte te doen van seksueel geweld op minderjarigen, zoals ook internationale instrumenten België daartoe verplichten.

een “nieuw” wetsvoorstel

Pas weer een jaar later, 11/03/2025, wordt werk gemaakt van een nieuw “wetsvoorstel tot wijziging van het Strafwetboek voor wat betreft de aangifteplicht van bepaalde misdrijven gepleegd op minderjarigen of kwetsbare personen.”

de beroepsgeheimplichtige torpedo

Beroepsgeheimplichtigen steigeren, en komen op initiatief van de “Ligue Bruxelloise Francophone pour la Santé Mentale” (Franstalige Brusselse Liga voor Geestelijke Gezondheid) samen in een open brief op 28/04/2025, die werd aangepast op 28/05/2025, waarin zij eisen dat hun beroepsgeheim blijft bestaan. Geen meldingsplicht van seksueel geweld op minderjarigen aub !

De waslijst aan aangewende misplaatste excuses is een walgelijke spiegel van het omerta fenomeen waar seksueel misbruik op minderjarigen tot op vandaag systemisch aan onderhevig is in onze maatschappij. De boodschap van de hulpverleners is duidelijk: zwijg en onderga, wij niet-slachtoffers weten het beter.

Een week voordat het parlement het wetsvoorstel zou beginnen behandelen, barst de hel los in de pers. De belangen van de beroepsgeheimplichtigen worden gehuld in een vermeend belang te zwijgen bij (seksueel) geweld op minderjarigen.

de toekomst van het wetsvoorstel ?

Het parlement moet voor zulks door henzelf belangrijk en dringend bevonden onderwerp toch tonen dat ze iets doet.

De commissie justitie startte de werkzaamheden rond het wetsvoorstel op 24/06/2025, 5 jaar nadat het parlement vond dat het een “uiterst belangrijk voorstel dat een behandeling in de commissie voor Justitie verdient” en dankzij de CD&V naar de Griekse kalender verwezen werd.

De week erop, op 01/07/2025 bij de regeling van de werkzaamheden in de commissie wordt gedurende 15 minuten beslist tot hoorzittingen en schriftelijke adviezen. Er wordt gevraagd om namen aan het secretariaat door te geven, en men zou kijken wie al of niet beschikbaar zou zijn voor advies. De spanningen tussen politieke fracties wordt duidelijk voor wie tussen de lijnen kan lezen.

De uiteindelijke lijst van adviezen die het parlement zou solliciteren werd opgevraagd, en door het secretariaat van de commissie geweigerd. Geen publieke participatie (pottenkijkers in de ogen van het parlement) aub !

Hoorzittingen

Op 23/09/2025 werden gehoord:

• Nicolaas Vinckier, vertegenwoordiger van de Orde van Vlaamse Balies;
• Jean-Noël Bastenière, vertegenwoordiger van avocats.be;
• Patricia Innaurato en Isabelle Soenen, vertegenwoordigers van het College van de hoven en rechtbanken;
• Tom Goffin, professor aan de UGent;
• Benoît Dejemeppe, voorzitter, en Michel Deneyer, vice-voorzitter van de Orde der artsen;
• Tim Stroobants, directeur van het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling.

Op 30/09/2025 werden gehoord:

• Christelle Trifaux en Valérie Devis, vertegenwoordigsters van de “Conseil Communautaire de la Prévention, de l'Aide à la Jeunesse et de la Protection de la Jeunesse”;
• Solayman Laqdim, “Délégué général aux droits de l’enfant”;
• Caroline Vrijens, Kinderrechtencommissaris;
• Isabelle Gilain, vertegenwoordigster van “SOS Enfants”;
• Céline Nieuwenhuys, secretaris-generaal van de “Fédération des Services Sociaux”.

De commissie wordt in deze hoorzittingen een bijna unaniem schaamteloos “experten” pleidooi voorgeschoteld ten voordele van de omerta. Nergens is het “te veel dossiers waarin werd gezwegen en niks gedaan werd” waarmee het wetsvoorstel werd ingediend te bespeuren. De experten zullen het wel beter weten …

Tijdens de hoorzittingen halen de experten tal van rechten door elkaar, en wordt een ware omerta mayonnaise, zonder dewelke de friet niet Belgisch is, geserveerd. De rechten en angsten van vrouwen en hulpverleners staan centraal. Het belang van misbruikte kinderen en slachtoffers is duidelijk ondergeschikt aan die van de volwassenen praxis.

Wat sinds dien?

Sinds deze hoorzittingen is het volstrekt stil, en blijven nieuwe gevallen van misbruik voortschrijdend verder gaan. Nu spreken schaakmat staat in functie van de “professionals”, is er weinig tot geen reden voor het parlement om iets aan de omerta te doen, tot … de volgende woede uitbarsting van het volk het probleem nogmaals op de agenda plaatst, om zoals gebruikelijk evensnel weer te verdwijnen.

Nochtans, Koen Geens over het onderwerp:

“Dat hoeft niet klikken te heten. Dat hoeft zorgen voor anderen te zijn. De angst dat wanneer men klikt het onmiddellijk gepenaliseerd wordt is natuurlijk een van de grote redenen waarom het ook niet gebeurt in veel gevallen.”

“later, wanneer een kreupele oude man met een rollator naar de beklaagde bank klimt, en men zegt hij is nog toerekeningsvatbaar… Dat is wat wij doen. Met overtuiging. En met verwijt. Vooral aan de anderen.”

De verplichte aanpak

De aanpak van de oorsprong van het probleem is nochtans de eenvoud zelve:

• spreekplicht voor alle beroepsgeheimplichtigen, en dus voor iedereen in de samenleving zonder “beroepsverschuiling”;
• bescherming en ondersteuning van slachtoffers en hulpverleners;
• persoonlijke verantwoordelijkheid voor schuldig verzuim, in bijzonder voor schuldig verzuim uitgaande van (de almacht van) procureurs.

Deze drie samen zijn essentieel. Over deze verplichtingen van de Staat wordt van zodra wij daar tijd voor kunnen vrijmaken gepubliceerd.

---

alle informatie op deze site, zoals maar niet beperkt tot documenten en/of audio-opnames en/of video-opnames en/of foto's, is gemaakt en/of verzameld en gepubliceerd in het belang van gerechtigheid, samenleving en het Universele Recht op Waarheid

children for status is een onafhankelijk collectief dat schuldig verzuim door de Staat ten aanzien van seksueel geweld op minderjarigen en kinderhandel oplossingsgericht documenteert en aanklaagt

6 January 2026

Green wood: Originally conceived as an enlarging and flattening of a small scene reflected in a bulbous green vase at my new Wood Green house. Learned that “green wood” is the phrase for freshly-chopped wood that hasn't dried out yet (nice alignment with a cut flower stem). Floating feeling of little lights traveling from a surface tension to darker depths. But the painting itself became about dueling material impulses. Thick application versus thin staining, muted tones versus the strong light source(s), measured marks versus ones made with physical momentum. Palette indebted to Joe Brainard's Whippoorwill (1974, the one at The Met). A close examination of that painting, at least from what I can glean in reproduction, reveals a careful, considered back and forth between the warmth of the early layers and the cool topmost ones. The eye also boomerangs across the composition—controlling and playing with that movement is a way to work. And at the bottom of the image, the brown masses that are the floor and the sofa frame sandwich the loveliest slivers of color in the tiny space between them—I hoped something similar would happen in my work, and I think it kind of did in a more obvious way with some red watercolor peeking through. That handling of color, of restrained use in small space, is attractive and something in itself. Happened in On diversion too.

GO HOOSIERS!

Hopefully this game has not been cancelled due to the Winter Storm conditions up in Indiana. I'm tuned into B97 – The Home for IU Women's Basketball, hoping to hear the Pregame Show then the call of this game between the Indiana University Women's Basketball Team and the Purdue University Boilermakers.

And the adventure continues.

I stayed in this weekend. The “schlumpy” heavy feeling has returned to my body. Here I am feeling it right now: from the base of my neck and along down my spine towards my lower back. I don’t know if it’s simply exhaustion or the lack of proper exercise and movement this past week. I thought I’ve stretched some, but not as actively and as consciously as the previous weeks. I also missed out on eating mostly vegetarian this past week. And I didn’t take my daily vitamins and supplements.

I wonder if any of that has anything to do with it. I’m no scientist or doctor, so I won’t ever know that for sure. I’m trying my best to feel and intuit my way through this. If we go down the checklist of basic nutrients… I do not feel like I’ve had enough sun, water or movement this week.

Admittedly, I have been staying up really late watching a lot of YouTube videos on consciousness (i.e. I’m not sleeping very much either). It’s a mix of “revenge procrastination”, actual curiosity and some anxiety that the coming week is my last official week of working at the office.

It’s back to remote work and more idle time for this human.

I notice in my body that I’m not scared… but it recognizes up ahead, is this feeling of uncertainty. It’s a situation or moment that I can’t predict and have no previous information to fall back on. So since I’ve gotten used to the rhythms and demands of working a regular shift, I notice that my body is clearly a little unsure about what it means to having more idle time again. Sleep, is always delicious. I’m trying to remind my body that it doesn’t want to be on “productivity” mode. That this is meant to be a reset.

I’m also writing this on my trusty old Linux. It still works! It’s great for distraction free writing. I needed this. I haven’t been writing regularly, and as I’m sure it is for those of you still here, it’s one of those helpful and medicinal things we’ve consciously added to our hierarchy of needs.

I have a special relationship with Star Wars: The first installment, Episode IV, was the first feature film I saw. Of course, at nine years old, I was mightily impressed and saw the movie many times in theaters.

Reading about the upcoming Episode X, the 10th episode of the original trilogy, makes me sad. The first Star Wars was original and innovative, but stretching a single idea over nearly 50 years (and counting) feels disheartening for human creativity. AI can probably do better. 

Stay entertained thanks to our Weekly Tracker giving you next week's Anticipated Movies & Shows, Most Watched & Returning Favorites, and Shows Changes & Popular Trailers.

Anticipated Movies

• The Wrecking Crew
• Iron Lung
• Rabbit Trap
• Worldbreaker
• ☆ Send Help
• Shelter
• The Moment

Anticipated Shows

• Memory of a Killer
• Take That
• FreeLance
• ☆ Wonder Man
• Under Salt Marsh
• Balance: A Perimenopause Journey
• Terror Man
• Vanished
• Rise of the 49ers
• My Romance Scammer

Returing Favorites

• Shrinking — Season 3
• School Spirits — Season 3
• ☆ Bridgerton — Season 4
• Next Level Chef — Season 5
• Death in Paradise — Season 15
• Mock the Week — Season 22

Trending Shows Status Changes

• Free Bert — Returning Series → Ended
• Power Book IV: Force — Returning Series → Ended
• Queer Eye — Returning Series → Ended
• Finding Her Edge — Returning Series → Ended

Most Watched Movies this Week

• +1 The Rip
• -1 Predator: Badlands
• +1 Rental Family
• +1 One Battle After Another
• +1 Zootopia 2
• -3 People We Meet on Vacation
• new Sinners
• +1 Bugonia
• new Dust Bunny
• -3 Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery

Most Watched Shows this Week

• = Fallout
• = Landman
• new A Knight of the Seven Kingdoms
• -1 The Pitt
• = High Potential
• = The Rookie
• -3 Stranger Things
• = Percy Jackson and the Olympians
• new Hijack
• new Star Trek: Starfleet Academy

Popular Trailers

• Parade — Rental Family
• Don't See It With Your Boss — Send Help
• Hold On — Shelter
• Critics Review – “Heart-Pumping Action” — The Beauty
• Have you discovered the secrets from The Bone Temple? — 28 Years Later: The Bone Temple
• Mother Nature — Primate
• Season 2 Episode 4 Preview — The Pitt
• Season 4 Official Trailer — Invincible
• Official Teaser Trailer — Masters of the Universe
• Is this hard for you? — Plainclothes

---

Hi, I'm Kevin 👋. I make apps and I love watching movies and TV shows. If you like what I'm doing, you can buy one of my apps, download and subscribe to Rippple for Trakt or just buy me a ko-fi ☕️.

---

Oorblog & Rede

Wij geven u volop ruimte om overal en nergens over alles te preken maken duizend en één versies van dingen om energie in te steken zaken om alles wat we voor u hebben gevuld weer te mogen legen reden te over om de hele tijd in voertuigen op en neer te bewegen we regelen allerhande snelwegen en weegschalen om alles te meten laten niks achterwege om alles over u goede leven elke keer te weten als je ons moet geloven en dat is maar beter dan zijn we niet te stoppen een overmacht gemaakt van vergulde eieren totaal niet te kloppen

We vinden ons zelf super enorm uitzonderlijk meesterlijk materiaal om dit te verkondigen maken we van elke ruimte een klankschaal waarin we deze grote boodschaplijst verkondigen tot bloedens toe dankzij onze drugs wordt u ondanks alles dit gedonder nooit moe al kunt u op uw benen niet meer staan komt u niet onder die drug vandaan zit u geketend in een roestvaste baan levenslang in het oog van de orkaan u neemt het ons niet kwalijk, vindt ons toch nog altijd even lief en aardig zou u er anders over gaan denken verklaren onze experts u minderwaardig

Wij geven om u en zeggen dat in elke kerk via alle beschikbare kanalen zenden deze verklaring continu uit en verkondigen dit in miljarden verhalen u bent het beste wat er ooit op aarde heeft mogen rondrennen, vliegen en rijden omdat te blijven doen hoeft u alleen u gelijken met onze wapens te bestrijden te verdelgen als onkruid, als vijandelijk verklaren, met explosieven te bewerken en weet dankzij u gegeven levens en die van u kinderen blijven onze kerken maken we er nog meer zodat we de boodschaplijsten kunnen blijven beheren elk etmaal verdelen, sturen en manipuleren dankzij de zaken die we u aanleren u gehoor geeft aan de kleine stem fluisterend achter de zware stem van het volk uit vrije wil het leven zal ombrengen in een kunstmatig roze gekleurde donderwolk energie zal besteden aan al onze labels, merktekens, ongenoegens en objecten opgaan in een wereld vol fantasietjes die wij met onze middelen voor u opwekten u zult niet veranderen als wij dat niet toestaan en dat gaan we nooit toelaten anders verdwijnen wij met onze handelskerken in de zelf veroorzaakte zwarte gaten

Zolang wij er zijn zit u vast aan de betaalde vertaalde versie van de levende natuur de aangepaste vorm beschreven als economisch noodzakelijke levendige cultuur vol overleg organen, leveranties, hartige taken, verzendingen, inkomsten overzichten, micro golven, wisselstroming, beschermde omgevingen en uitgaande inzichten hier voor nodig is een op levende lijven aangedreven enorme verbrandingsmotor en een schone schijnwereld ter verbloeming van de allesoverheersende dictator die op gezette tijden u kinderen laat opdraven voor noodzakelijke verbranding en de verborgen leider kan dit doen met een simpele uitgezonden noodmelding welke langs alle aangelegde lijnen in u woon, studeer en werk kamers uitkomt en met behulp van overdadig beeld en geluid wordt elke kritiek er op verstomd waardoor u uw eigen kinderen zonder tegen bericht vrijwillig laat opbranden voor een opzettelijk opgewekt probleem geadverteerd als vreeslijke toestanden die de vrijheid om de aangelegde leiding te volgen bedreigen soms zelfs ontkennen u niet langer mag en moet leven in een wereld die anderen voor u konden verzinnen u stuurt daarom zonder twijfel uw harts beminden naar de vers aangemaakte strijd waarna de beminde terechtkomt in de brandstof tank van de motor en overlijdt u zal overblijven met de tekst verklaring dat de zinloze dood super zinvol was door dit offer kunt u in vrijheid de kerk blijven betalen met persoonsgebonden bankpas zodat alles blijft zoals het is al kunt u op uw benen niet meer staan komt u niet onder die drug vandaan zit u geketend in een roestvaste baan levenslang in het oog van de orkaan

Rendez-vous sur https://www.surchauffe.info/

I went to see Suicide Silence, Dying Fetus, and Slaughter to Prevail in Berlin.

I’ve seen Eddy with All Shall Perish on November 25, and it was a great show. Now I have seen him again with Suicide Silence as the opener. They played 7 songs. 4 of them were old and good. The other 3 went by without any emotions. Overall, I had fun, and it was nice to see the “oldies” played live. :)

Dying Fetus played a solid set. Also 7 songs. All of them were a banger. The sound in this arena was incredible.

And then, the main act, Slaughter to Prevail. Oh boy. The sound was a disaster. The bass was too loud (not the bass player haha). The guitars were shouting over, and there was no way to understand Alex. It felt like listening to a newcomer band on their first-ever show. Or how we sound in our practice room. 😅 As a headliner and for +60 €, I expected much more. Last year we saw In Flames on the same stage, and it was remarkable. Such a good sound. But the sound of StP was destroying any fun on this show. Besides the sound, it looked like they delivered a good show. After around 6 songs, Alex had his no-microphone scream. Quite disappointing. It was rushed and not even close to the ones I saw on video. Kudos for trying; this is an incredible thing to do in an arena like this. But it should have been better executed. Like I said, it was rushed. No real announcement; it went silent really fast, then he screamed for 1-2 sec, and it was done. There was room for more. Build it up like in the videos; celebrate it.

Overall, it was a nice concert. And I know, if Slaughter to Prevail plays again, I will not seek to see them once more. If they are playing while I want to see another band, then I'm fine with it and check them out again. But I will not buy a ticket exclusively just to see them.

Once again, the Velodrom UFO is a great location. A lot of space, when well executed, a good sound. Plenty of toilets, good organization, etc. I always enjoy it there.

---

94 of #100DaysToOffload
#live #music #concert
Thoughts?

7 more posts and I completed #100DaysToOffload a second time. Crazy. It was around 2 years ago when I created this blog on write.as. The following is more or less a conversation with myself.

I have written a lot since then. Still, I can’t say whether this blog has helped me or not. On one side, yes, I never expressed so much of my life to the public. But have I learned along the way? I can’t really say. One thing is for sure: I have learned that I can write 200 posts without having a plan. My fear was that I'm unable to fill this blog with life and create 100 and then 200 posts that are mostly not complete nonsense. I definitely did not get better at writing. I still write what comes out of my brain with all kinds of typos, spelling mistakes, and grammatical errors. And that alone feels like work. I can’t imagine writing longer posts and refining them again and again. Writing in this blog is like cooking and woodworking; it makes a lot of fun, but only as long as I don’t have to make a living out of it. It makes fun but also stresses me a bit. Because, to please myself and get posts done, I have to force myself over and over again to do it. I did not build a habit in the past two years. I love it, but it also feels a bit like a burden. But I’m happy that I did it. (Funny how I drifted away from the initial question.)

So, what’s the other side? It helped me, but it also made a lot of work, which I had spent somewhere else. Or did it really?

I’m thinking about how I will continue after the 200th post. #100DaysToOffload needs to be completed until the end of January, and then what? Start it again? Write without the challenge? I doubt that I will ever publish a new post without a challenge. Maybe there is a 50-days-to-offload challenge? One with a smaller scope would be nice. One idea would be to write fewer posts but maaaaybeee longer. At least a bit more polished? And then put smaller thoughts and things directly out to Mastodon, for example. Or Bluesky. Does all this even have a future with AI? 😅

But writing on Mastodon or Bluesky stresses me out in some way. Not posting itself, but if someone replies and I have to answer. Over the last few years, I got so bad at replying; it is crazy. I have unanswered WhatsApp messages from 1-2 years ago… Do I really want to take this to the public? 😅 I had small conversations on Mastodon, where I really had to force myself to answer. Not writing the answer itself. To not forget to answer, if I don’t reply immediately, it is gone, and I will forget about it.

How to end this post? I have no idea. In the first place, I thought I would just write a small post, and then it escalated quickly. I don't know what to do with it. I can tell myself to revisit this post in the future, but this isn't going to happen. 😂

---

93 of #100DaysToOffload
#log
Thoughts?

Tout au long de votre vie, vous allez accumuler des souvenirs, cumuler des expériences et vous attacher à des objets dont vous ne pourrez jamais vous séparer. Ils sont pour vous des compagnons de route indissociables de votre histoire personnelle. Ce livre que votre mère vous à offert pour vos quinze ans, cette lettre écrite à votre premier amour, que vous n'avez jamais osé envoyer, ou votre collection de timbres, héritage de votre grand-père. Pourtant, quand vous rendrez votre dernier souffle, ces objets retiendront le leur. On vous pleurera quelques jours, quelques semaines, quelques mois, puis, vos proches videront votre maison, bientôt occupée par de parfaits étrangers qui y seront pourtant chez eux. Tout ce qui vous représentait appartiendra bientôt à d’autres et les traces de votre passage sur terre s'évaporeront lentement, une à une, dans la mémoire de vos proches comme par les objets que vous chérissiez. 

Chaque samedi, je me rends dans la déchetterie de ma commune pour y déposer divers encombrants ou restes de chantier. Quand mon travail est terminé, je plonge (littéralement) mon corps et mon esprit dans une benne à ordure d'une genre bien particulier : la benne à papier. On y trouve généralement de la paperasse sans intérêt, le plus souvent issue d’un rangement de printemps ou d’un grand nettoyage par une administration locale : encarts publicitaires, revues touristiques, photocopies, plaquettes de communication, formulaires administratif déchiquetés ou encore papiers de la maison sans aucun intérêt.

Mais parfois, sous cet amas de brouillons, se cachent des trésors jetés ici comme s’ils ne valaient rien. Des trésors, vraiment ? Il l’étaient pour vous, avant d’être confiés à cette grande poubelle, quelques jours après votre disparition. J’y ai lu votre journal intime, celui que votre grand frère n’a jamais su trouver. Je connais tout des sentiments que vous portiez à ce jeune Jean-Michel alors que vous n’aviez que quinze ans, les souffrances que vous faisait endurer votre mère ou la couleur de votre robe préférée. J’ai tenu entre mes mains votre médaille de baptême, cachée dans une vieille enveloppe que personne n’avait pris le soin de décacheter. Votre nom y est resté gravé, ainsi que votre date de naissance. J'ai parcouru votre journal de jeune fille, celui où vous écrivez des poèmes quand vous étiez une jeune enseignante. J’ai lu vos cartes postales, vos livres de chevet, tenu entre les mains vos diplômes, vos réflexions personnelles sur l'actualité des années 1980, les photos de vos meilleures soirées en famille. J’ai feuilleté votre carnet de photos souvenirs, vous qui étiez militaire dans les années 1930, quelque part en France. On vous y voit jeune, fier et heureux, entouré de quelques camarades tout aussi vigoureux. Que reste-t-il de cette époque et de ces hommes dont vous étiez ? Rien. Absolument rien. Votre petit-fils, jusqu’alors gardien de votre mémoire, vient de disparaître à son tour et ses souvenirs ont été jetés ici, parmi les ordures, sans même que vos lointains héritiers ne s’en soient aperçus. Ils n’avaient que quelques jours pour vider votre maison pour la mettre en vente, avant de repartir dans leur région d’adoption. Vous étiez pour eux un vague souvenir, vous deviendrez pour leur enfant une vague impression, une simple évocation, avant de disparaître à jamais de la mémoire des hommes. Ce petit carnet  était la dernière trace de votre existence, bien réelle, témoignage anecdotique de votre très longue vie. Si mon regard ne l’avait pas croisé, par hasard, il serait poussière. Mais je me sens obligé d’en prendre soin, désormais. Je ressens cette responsabilité de préserver ce qui reste de votre mémoire, de vos doutes, de vos peurs, de vos envies, de vos incertitudes. Je veux être un passeur de mémoire dans cette interminable galerie des oubliés. 

Nous ne possédons rien. Nous sommes de simples locataires en toute chose et en tout lieu. Tôt ou tard, nos souvenirs et nos biens termineront dans cette benne à ordure ou se joue le dernier acte de la vie des morts. 

“Who Said Marriage Must Be 50/50?

Why Some People Don’t Believe in 50/50 Between Husband and Wife The idea of a 50/50 partnership in marriage—where responsibilities, finances, and decision-making are shared equally—has become popular in modern conversations about relationships. However, many people still do not believe in a strict 50/50 arrangement between husband and wife. Their views are shaped by culture, tradition, personal experiences, and practical realities of marriage. Cultural and Traditional Beliefs In many cultures, marriage roles are clearly defined. The husband is traditionally seen as the provider and protector, while the wife is viewed as the caregiver and manager of the home. For people raised with these values, a 50/50 model feels unnatural or unnecessary. They believe marriage works best when each partner focuses on specific roles rather than splitting everything equally. Marriage Is Seen as Complementary, Not Mathematical Those who reject the 50/50 idea often argue that marriage is not a business partnership or a calculation. Instead, they see it as a union where each partner contributes according to their strengths, capacity, and circumstances. Some days one partner may give 70% while the other gives 30%, and on other days the roles may reverse. From this perspective, balance matters more than equality. Differences in Income and Capacity Financial realities also influence this belief. In many marriages, one partner earns significantly more than the other or works longer hours. Expecting an exact 50/50 split of expenses or responsibilities may feel unfair or impractical. Critics of the 50/50 model believe contributions should be based on ability, not rigid equality. Religious Perspectives Certain religious teachings outline distinct responsibilities for husbands and wives. Followers of these beliefs may view the 50/50 concept as conflicting with spiritual principles. They often emphasize leadership, sacrifice, and duty rather than equal division of roles. Emotional and Domestic Labor Another argument against 50/50 is that not all contributions are easily measurable. Emotional support, child-rearing, and home management are often undervalued because they do not come with a paycheck. People who oppose the 50/50 idea argue that focusing too much on equality can ignore invisible but essential forms of labor. The Risk of Competition in Marriage Some believe that insisting on 50/50 can turn marriage into a competition—who pays more, who does more chores, or who sacrifices more. This mindset can create resentment instead of unity. They argue that marriage should be about teamwork and mutual support, not scorekeeping. Conclusion People who don’t believe in 50/50 between husband and wife are not necessarily against fairness or respect. Rather, they believe marriage works best when partners support each other based on love, understanding, and capacity—not strict equality. For them, a successful marriage is about balance, flexibility, and shared purpose, not dividing everything down the middle.

O BBB como espelho do Brasil que muita gente diz odiar – mas assiste todo dia.

Talvez o incômodo seja reconhecimento.

Todo ano é o mesmo ritual. As pessoas dizem que odeiam o BBB. Que não assistem. Que “não aguentam mais”. Que virou baixaria, militância, gente rasa, conflito fake. E mesmo assim sabem quem brigou, quem chorou, quem virou vilão, quem “está sendo cancelado”…

Acompanham pelo X/Twitter, pelo Instagram, pelo WhatsApp… “Não assistem” – mas sabem de tudo.

A verdade é que nunca assistiram tanto.

Se não fosse tão assistido, a Globo não faria novas edições.

---

(Curiosidade, consultei o catálogo da GloboAds. Para dar uma ideia: um comercial de 30” durante o BBB (nacional), custa entre R$ 500.000 e R$ 780.000 (depende do dia da semana a ser veiculado). O mesmo contrato, durante o “Jornal Nacional”, custa em média R$ 1.000.000. A surpresa do custo é o custo de tarde, durante o “Vale a Pena Ver de Novo”: custa R$ 210.000).

---

Ou seja, sim. Ainda há muito brasileiro assistindo o BBB. Mesmo negando.

Talvez o problema não seja o BBB. Talvez seja o reflexo.

As pessoas dizem que não assistem ao BBB porque ele incomoda… Por quê? Porque ele não mostra um recorte de Brasil ideal que era esperado ver. Ele mostra um Brasil possível. Gente que fala sem pensar, gente que fala o que não devia “da boca pra fora”. Gente que fala bonito e age mal – e vice-versa. Gente que erra tentando acertar e gente que acerta só pra ser aplaudida.

Um país inteiro dentro de uma casa, que não tem filtros suficientes pra esconder as contradições. A gente odeia porque se reconhece.

Reconhecimento incomoda demais.

---

É confortável criticar os participantes… Chamar de burros, rasos, manipuláveis. Difícil é admitir que eles falam o que muita gente fala no almoço de domingo, só que sem microfone.

Que reproduzem “preconceitos comuns”, inseguranças comuns, ambições comuns.

---

O BBB não cria personagens, ele expõe padrões já existentes. E esses padrões são difíceis de engolir quando não combinam com a imagem que a gente faz de si mesmo, e com a imagem que a sociedade projeta dela mesma: totalmente quebradiça.

---

O público gosta de apontar o dedo, mas não gosta de ver a própria mão se apontando.

Basta um paredão pra virar torcida organizada, guerra moral, linchamento digital.

O mesmo público que acusa o programa de ser tóxico, participa ativamente da toxicidade. E participa com prazer.

---

Existe também uma hipocrisia silenciosa na crítica que faço ao BBB. Dizem que o programa “emburrece o país”, como se ele fosse a causa - mas ele é o sintoma.

Como se o Brasil fosse um oásis de debates profundos interrompido por uma prova do líder.

O BBB não empobrece o discurso nacional. Ele já é empobrecido.

Ele tira o filtro. Mostrando como falamos quando achamos que ninguém importante está ouvindo. E ter uma câmera mostrando “o que estamos fazendo/falando” é muito incômodo. Fazer uma autocrítica, uma autorreflexão, demanda muita energia e muita concentração.

Demanda ainda muita paciência e quebra de paradigmas. Serão encontrados pontos a serem melhorados, e não será gostoso sentir isso.

Talvez por isso incomode tanto.

Porque ele desmonta a fantasia do brasileiro cordial, racional, politizado e consciente.

O que aparece ali é um retrato de país cansado, defensivo, performático, tentando desesperadamente estar do lado certo da história — mesmo sem saber direito qual é esse lado…

Um Brasil que aprende frases prontas e adere a ideias e grupos já criados, mas tropeça quando precisa fazer uma fala mais técnica; uma argumentação mais profunda.

E ainda assim, a gente assiste ao BBB. Não por curiosidade de ego apenas. Mas porque existe algo de íntimo nesse espelho na casa mais vigiada do Brasil.

A casa vigiada não mostra só quem está lá dentro. Ela revela quem está do lado de fora torcendo, odiando, e se projetando em alguém lá dentro.

---

O BBB é menos sobre os participantes e mais sobre o público que precisa deles pra se sentir melhor, mais certo, mais consciente… por isso o BBB sempre é sucesso de audiência, sempre foi, e sempre será.

---

PS.: “Brasil” também pode ser interpretado como um grupo social específico do qual você participa.

---

Rio de Janeiro,

25 de Janeiro de 2026.