In Summary: * Nearly halftime of the Rams – Seahawks game and the Rams are leading 13 to 10. Most noteworthy today is how San Antonio missed the brunt of this big Winter Storm that's complicating so much of the country. We've had some icing, but what the local weather guys are making a big deal about is the cold. Really? Tonight into Monday morning we may dip down to 18 degrees, and the same thing Monday night into Tuesday morning. But both days will see us up into the 30s. Huh. That's not so bad.

Prayers, etc.: *I have a daily prayer regimen I try to follow throughout the day from early morning, as soon as I roll out of bed, until head hits pillow at night. Details of that regimen are linked to my link tree, which is linked to my profile page here.

Health Metrics: * bw= 224.87 lbs. * bp= 145/88 (65)

Exercise: * morning stretches, balance exercises, kegel pelvic floor exercises, half squats, calf raises, wall push-ups

Diet: * 07:00 – 1 HEB Bakery cookie * 08:00 – 1 ham sandwich, 1 banana, 1 HEB Bakery cookie * 10:30 – magic purple yam dessert * 11:40 – 1 more ham sandwich * 17:45 – fried vegetable patties

Activities, Chores, etc.: * 06:45 – bank accounts activity monitored * 07:10 – read, pray, follow news reports from various sources, surf the socials * 10:00 – tuned into the B97 – The Home for IU Women's Basketball, hoping to hear the Pregame Show then the call of this game between the Indiana University Women's Basketball Team and the Purdue University Boilermakers. * 10:30 – charged car battery jump start charger up to full * 14:20 – started the wife's car and let it run for a few minutes to make sure it'll start for her tomorrow morning * 15:00 – watching the NFL on CBS, Patriots vs Broncos, the game in progress, near the end of the 2nd Quarter * 17:10 – after the Patriots win, I've switched over to FOX to watch the Seahawks / Rams game.

Chess: * 11:20 – moved in all pending CC games

I know many people who use social media only to follow businesses they care about, so that they can hear about specials, promotions, events, and changes to hours. It's true that some businesses don't update their website or provide a newsletter, so I can understand the appeal of using social media to follow them. The situation seems to be getting better, though, with more and more businesses maintaining a healthy online presence outside of the big, centralized social platforms.

I don't want to be too cynical, but using social media for this purpose does seem like opt-in advertising on some level. It's too bad that many with these users will also be manipulated into liking, commenting, buying, sharing, following, radicalizing, and you know, dismantling democracy.

#Life #SocialMedia #Tech

another week cycle is nearing its end. It’s too cold for crocs outside, where the half moon stands pale and alone on a dark blue sky. The white ground is covered by hard-packed snow. Slippery like a sprung trap.

Because of my fitness class, where I arrived last minute to grab the last step board — there weren’t any spots left, except at the very front where you see the instructor only from the side; ”it doesn’t matter”, I said, ”I’m so good at this” — I got a mild headache. There wasn’t any time to fill my bottle.

And I have done some laundry

Some things I am thinking about is that my brain and my feelings have been running out of sync for a long time. Either I realise that I should be angry, instead I have a guilty conscience. Other times I feel strong reactions in my gut long before my brain understands why.

It’s exactly like in Neon Genesis Evangelion: an Eva pilot might face smilar synchronisation problems when running the Eva Unit! Sometimes the pilot is even rejected.

It’s exactly like this right now.

But that’s just how it is.

I’ll try to feel a bit sorry for myself now.

I think I have too much going for me to succeed.

I’m the luckiest man I know!

Beachings

A signal in this tall, White map To cavity with flow and then an arc Vibrations here and in the solemn land Faces wide to hear and speak in those oppressive shoals And cape to wonder A beam of will to each in sand- upon the look of war and chance survive Peaks of adoration in captive flow A hearse upon the water scaring shore into Mirrors of account to modest way survive Afraid of nothing but this fate of solemn death Peers astir in wreckage and the year Others in advantage to the hue of larksand be A sore of plenty spare and young release of tin Praying wonder to a time of Earthen cask to sorely few Sailings cast an unafforded sorry myth that time repeals Wagering the dawn of sync and flow as will someday become All watchmen to the hour and lonely grip Piercings of the tail fin for shore and warring’s length Understudy to the cure of proud betrayal in the water tree Refinements to the hour of chance’s word to play vacate Riddles for the French and others be to quip with roe and Derry solute tool A wedge in beauty to this dust behold my sorry man In tracts to favour all that cue the beings lost to deep And fewer at the solemn hour like this to ford the year A simple row to happenstance and praying for this lest Fear and tour its rope to this whole rain and sky before Bathing in at sea and catching simple hoarse and things to therefore heal Solemn rite to disassound bespoke to happentude as poly-will and three In pushed to harbours reunite at solemn cost but what to pod A river flow unto this whale we keep for nature’s heal A prayer for all who cease to know what comes of stranded cet’

#fiction #movie

Warning: Contains spoilers

Hamnet is a Shakespeare movie, except it is not actually about Shakespeare. Sure, William Shakespeare (played by Paul Mescal) features, but a bit like Leonardo DiCaprio’s Bob Ferguson in One Battle After Another, he is neither its central character nor commands the majority of screentime. According to my local cinema’s blurb, Hamnet concerns ‘the healing power of art and creativity’. That is not untrue insofar as the movie culminates in a performance of Hamlet, which the movie portrays as Shakespeare’s means of processing his son’s death. Yet to interpret the movie by its finale alone seems to me to deny the centrality of Anne ‘Agnes’ Hathaway (played by Jessie Buckley), and her embodiment of the universal grief over the loss of those who die before their time.

Hamnet’s unflinching portrayal of visceral sorrow has ignited a debate among critics on whether the movie emotionally manipulates its audience to the extent that it could be considered ‘grief porn’. This is a surprising argument to me. Objecting that a movie about the death of a child centres grief feels like objecting that a Marvel movie contains superheroes and mediocre CGI. Rather than fault a movie for our discomfort, it is worth considering if it is not our cultural inhibitions around emotions that is to blame.

None of this matters yet at the beginning of Hamnet, when Agnes and William are just falling in love. Each in their own way, they are both outsiders. Like her hawk, Agnes is a forest creature, representative of a fading medieval tradition of herbalism and (witch)craft. Will is an aspiring poet by night, impoverished Latin teacher by day, who, as the audience knows, will become one of the foremost incarnations of the early modern period that is set to eclipse medieval norms and customers. We are witness to a transition where the rooted magic of plants and place will give way to the illusory magic of show and spectacle. And a transition that, it should be noted, was often carried out by violence against people like Agnes who stood accused of witchcraft.

Agnes’ second pregnancy symbolises this traumatic rupture with the Old Ways when she is forcefully denied giving birth in the forest and instead made to deliver at home – though a birthing stool is still more sensible than the methods 'modern’ science would inflict on future generations of women. Compounding Agnes’ distress is the sudden realisation that she is giving birth to twins, despite premonitions that she will be survived by only two children. From that moment, she is quietly convinced that her unexpected second daughter will pass before her time.

For a time though, things are go well for the Shakespeares, although Will is mostly absent from both his family and the screen, building his career as a playwright in faraway London, leaving it to Agnes and William’s extended family to care for their children. Their domestic life is beautifully captured by director Chloé Zhao and cinematographer Łukasz Żal, conveying a moderate yet not impoverished existence that feels plausible, which reminded me of similar scenes in 2023’s Znachor – despite the latter being set four centuries later.

Yet in the end, misfortune strikes as plague sweeps the land, afflicting first Judith but ultimately killing Hamnet instead. Buckley’s portrayal of Agnes’ grief over Hamnet’s death is raw and visceral, as is her depiction of Agnes’ subsequent bitterness at the absence of her husband, whose sorrow is more restrained and distant. This is where the debate over Hamnet’s emotional interaction with its audience, and its reliance on tropes of feminine and masculine ways of expressing grief comes most to the fore.

It is undeniably true that Hamnet seeks an emotional response from its audience, and that the death of a child is not exactly a subtle way to extract this. Some critics contend that this in and of itself invalidates any appeal the movie might make to our emotions. Viz. the BBC:

But as most of us already know that the death of a child is devastating, they seem more exploitative than insightful.

This is an odd line of argument. Most of us also already know that guns kill people, yet there is no shortage of movies containing copious amounts of gun violence. An entire franchise has been built on the premise that a man going on an intercontinental murderous rampage is a reasonable response to him losing his dog.

Rather than attributing our discomfort to Hamnet’s portrayal of tragedy, I wonder if it does not instead originate with our societal and cultural inhibitions on grief and mourning. The welcome triumphs of modern medicine over a host of lethal ailments are undeniable, but also seem to have engendered a collective need to disavow infirmity, illness and death altogether. Our desire to believe that science now holds the cure for any ailment, possibly driven by capitalist imperatives to forever be productive, means we must banish from sight any signs to the contrary. Hamnet is a timely reminder of our not-so-distant past when death was a more familiar companion.

For while Hamnet’s lure is that we are witnessing a grief that is special, its power lies in showing that it is universal. In the end, I’m not particularly invested in whether Hamlet really was Shakespeare’s way of processing his grief over Hamnet’s death. The movie posits rather than demonstrates the connection, and it makes for a satisfying and moving finale, but the story leading up to that point does not require it. Instead, the most poignant scene for me is a rather understated exchange between Susanna and Shakespeare’s mother Mary (played by Emily Watson), where we learn that she, too, has lost some of her children.

Here is universal, intergenerational sorrow. The silent pain, both individual and collective, over the loss of children taken before their time. Of generations of women dying in childbirth. Of brothers and sisters succumbing to mysterious plagues and diseases, chance infections or simple misfortune. Of family and friends taken by and natural calamity.

In The Carrier Bag Theory of Fiction Ursula K. Le Guin persuasively argues there is an alternative mode of telling our stories and histories: the story of life, of the bag that carries home the food or medicine, the shelter that is home or community. Despite the centrality of death, Hamnet is what Le Guin would call a ‘life story’. A story about grief, and how we heal from it through community (as we saw in Small Acts of Love).

And it is a story about rage. Le Guin’s carrier bag is also a medicine bundle, representing human efforts throughout the ages to heal, to prevent suffering, or to ease pain where no cure was available. Grieving loss can transform into fury against uncaring gods or the vast universe for whom the death of our loved ones pales beyond insignificance, fueling resolve to spare future generations the same fate. Where these efforts are frustrated not by the impersonal obstacles of nature, but by human forces who seek to prevent or even negate our collective capabilities to prevent suffering, rage is surely the justified response.

At its best, Hamnet reminds us that while grief over the passing of those we love is an inseparable part of what it means to be alive, so is the ability to overcome it through connection, community and love. Rather than denying our mortality and its attendant sorrows by hiding its manifold expressions from our view, we must learn how collectively give them space and process them. Yet where our pain results not from blind, impersonal chance, but the choices of those who hold power over us, we must also resolve to do what we can to spare others from the same fate. To adapt the famous last words of Joe Hill: first mourn, but then organise.

Notes & Suggestions

• To contribute to efforts to provide care and minimise suffering right now, consider supporting Medecins Sans Frontieres, the International Committee of the Red Cross, or similar organisations.
• Joe Hill’s original, oft-quoted exhortation is of course “Don’t mourn – organise!”. However, as we saw in Hannah Proctor’s Burnout, refusing to mourn our losses impairs our ability to organise over the long run.
• Collective action through a union, tenants or neighbourhood organisation, political party, or other campaigning organisation can be a powerful antidote to grief or anxiety.

There are some things that Florida’s governor, Ron DeSantis, has done right. (Right means that I agree with it. If you disagree with it, then it would be wrong, right?) I would not have known about these HOA updates if it weren’t for Deborah Goonan’s website, Independent American Communities.

According to HB 1203:

The bill prohibits homeowners’ associations from issuing a fine or suspension for:

·     Leaving garbage receptacles at the curb or end of the driveway less than 24 hours before or after the designated garbage collection day or time.

·     Leaving holiday decorations or lights up longer than indicated in the governing documents, unless such decorations or lights are left up for longer than one week after the association provides written notice of the violation to the parcel owner.

The bill also provides that homeowners’ associations may not prohibit a homeowner or others from parking:

·     A personal vehicle, including a pickup truck, in the property owner’s driveway or in any other area where they have a right to park.

·     A work vehicle, which is not a commercial motor vehicle, in the property owner’s driveway.

·     Their assigned first responder vehicle on public roads or rights-of-way within the homeowners’ association.

These were some of the things listed in this lightweight bill. Not enough for real change. But enough to look like Floridian homeowners’ cries are being addressed.

We don’t need HOAs using our own money to punish us while applying the rules and consequences arbitrarily throughout the neighborhood. But it isn’t like Florida is known for good politics for the people…well, maybe some people…

Het gebrek aan spreekplicht voor beroepsgeheimplichtigen bij (seksueel) geweld op minderjarigen heeft tastbare gevolgen op het terrein. De parlementaire onderzoekscommissie “slachtoffers” uit 2023 stelde vast dat er “te veel dossiers {zijn} waarin werd gezwegen en niks gedaan werd”.

Het spreekrecht wordt op het terrein uit onmacht ten aanzien van het schuldig verzuim van de procureurs ingevuld als omerta rond kindermishandeling. Meer daarover in een toekomstig artikel.

Ter herinnering

Artikel 458 bis van het strafwetboek had er reeds een lange weg opzitten toen in 2020 het “wetsvoorstel tot wijziging van het Strafwetboek wat betreft de aangifteplicht van bepaalde misdrijven gepleegd op minderjarigen of kwetsbare personen” bij hoogdringendheid aan het parlement werd voorgesteld.

Het parlement heeft het voorstel tot hoogdringende behandeling toen weg gestemd op 15/10/2020 … omdat het een uiterst belangrijke aangelegenheid werd bevonden door de kamerleden die de noodzaak van een grondige behandeling in de commissie justitie bevestigden.

Valerie Van Peel (N-VA): “Hoe belangrijk is het dat wij de discussie nu beginnen en niet pas over een half jaar? Ik denk dat dat voor de hand ligt. Bij de verstrenging die voorligt, moeten de kinderen die we de vorige keer echt zijn vergeten – dat hebben de cijfers jammer genoeg duidelijk gemaakt –, onze eerste prioriteit zijn.”

Servais Verherstraeten (CD&V): “Een uiterst belangrijk voorstel dat een behandeling in de commissie voor Justitie verdient”

De Voorzitster: “Ik stel voor dat de fractievoorzitters zich over dit verzoek uitspreken.”

Stemden voor: Peter De Roover (NV-A); Barbara Pas (VB); Raoul Hedebouw (PVDA-PTB)

Stemden tegen: Servais Verherstraeten (CD&V); Benoît Piedboeuf (MR); Maggie De Block (Open Vld / Anders); Gilles Vanden Burre (Ecolo-Groen); Ahmed Laaouej (PS); Melissa Depraetere (Vooruit)

De urgentie wordt verworpen

De rest van de legislatuur werd er niks verder ondernomen, de CD&V had haar slag thuis gehaald en de omerta kon verder zijn gang gaan. Tot …

de POC slachtoffers van 2024

In de laatste sprint, vier jaar later, net voor het einde van de legislatuur, dook plots in het verslag van de “parlementaire onderzoekscommissie belast met het onderzoek naar de aanpak van seksueel misbruik, in de Kerk en daarbuiten, met inbegrip van de gerechtelijke behandeling, en de gevolgen op vandaag voor slachtoffers en samenleving” op 03/05/2024 een aanbeveling 90 op:

1. De federale regering dient de nodige initiatieven te nemen, zoals het onderzoeken van de mogelijkheid om het spreekrecht in artikel 458bis Strafwetboek (artikel 356 nieuw Strafwetboek) te vervangen door een spreekverplichting wanneer een minderjarige of kwetsbare persoon slachtoffer is of dreigt te worden van zeer ernstige misdrijven, zoals seksueel geweld. Rekening houdend met de bezorgdheden vanuit de praktijk, zou daarbij kunnen worden ingezet op een verplicht multidisciplinair casusoverleg tussen politie, justitie en hulpverlening ter bevordering van de informatiedeling. Daarnaast moet ook gewezen worden op het schuldig verzuim uit artikel 422bis Strafwetboek (artikel 300 en volgende nieuwe Strafwetboek) dat in bepaalde situaties ook tot een spreekverplichting leidt.

Slachtoffers vroegen in hun getuigenissen om beroepsgeheimplichtigen te verplichten aangifte te doen van seksueel geweld op minderjarigen, zoals ook internationale instrumenten België daartoe verplichten.

een “nieuw” wetsvoorstel

Pas weer een jaar later, 11/03/2025, wordt werk gemaakt van een nieuw “wetsvoorstel tot wijziging van het Strafwetboek voor wat betreft de aangifteplicht van bepaalde misdrijven gepleegd op minderjarigen of kwetsbare personen.”

de beroepsgeheimplichtige torpedo

Beroepsgeheimplichtigen steigeren, en komen op initiatief van de “Ligue Bruxelloise Francophone pour la Santé Mentale” (Franstalige Brusselse Liga voor Geestelijke Gezondheid) samen in een open brief op 28/04/2025, die werd aangepast op 28/05/2025, waarin zij eisen dat hun beroepsgeheim blijft bestaan. Geen meldingsplicht van seksueel geweld op minderjarigen aub !

De waslijst aan aangewende misplaatste excuses is een walgelijke spiegel van het omerta fenomeen waar seksueel misbruik op minderjarigen tot op vandaag systemisch aan onderhevig is in onze maatschappij. De boodschap van de hulpverleners is duidelijk: zwijg en onderga, wij niet-slachtoffers weten het beter.

Een week voordat het parlement het wetsvoorstel zou beginnen behandelen, barst de hel los in de pers. De belangen van de beroepsgeheimplichtigen worden gehuld in een vermeend belang te zwijgen bij (seksueel) geweld op minderjarigen.

de toekomst van het wetsvoorstel ?

Het parlement moet voor zulks door henzelf belangrijk en dringend bevonden onderwerp toch tonen dat ze iets doet.

De commissie justitie startte de werkzaamheden rond het wetsvoorstel op 24/06/2025, 5 jaar nadat het parlement vond dat het een “uiterst belangrijk voorstel dat een behandeling in de commissie voor Justitie verdient” en dankzij de CD&V naar de Griekse kalender verwezen werd.

De week erop, op 01/07/2025 bij de regeling van de werkzaamheden in de commissie wordt gedurende 15 minuten beslist tot hoorzittingen en schriftelijke adviezen. Er wordt gevraagd om namen aan het secretariaat door te geven, en men zou kijken wie al of niet beschikbaar zou zijn voor advies. De spanningen tussen politieke fracties wordt duidelijk voor wie tussen de lijnen kan lezen.

De uiteindelijke lijst van adviezen die het parlement zou solliciteren werd opgevraagd, en door het secretariaat van de commissie geweigerd. Geen publieke participatie (pottenkijkers in de ogen van het parlement) aub !

Hoorzittingen

Op 23/09/2025 werden gehoord:

• Nicolaas Vinckier, vertegenwoordiger van de Orde van Vlaamse Balies;
• Jean-Noël Bastenière, vertegenwoordiger van avocats.be;
• Patricia Innaurato en Isabelle Soenen, vertegenwoordigers van het College van de hoven en rechtbanken;
• Tom Goffin, professor aan de UGent;
• Benoît Dejemeppe, voorzitter, en Michel Deneyer, vice-voorzitter van de Orde der artsen;
• Tim Stroobants, directeur van het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling.

Op 30/09/2025 werden gehoord:

• Christelle Trifaux en Valérie Devis, vertegenwoordigsters van de “Conseil Communautaire de la Prévention, de l'Aide à la Jeunesse et de la Protection de la Jeunesse”;
• Solayman Laqdim, “Délégué général aux droits de l’enfant”;
• Caroline Vrijens, Kinderrechtencommissaris;
• Isabelle Gilain, vertegenwoordigster van “SOS Enfants”;
• Céline Nieuwenhuys, secretaris-generaal van de “Fédération des Services Sociaux”.

De commissie wordt in deze hoorzittingen een bijna unaniem schaamteloos “experten” pleidooi voorgeschoteld ten voordele van de omerta. Nergens is het “te veel dossiers waarin werd gezwegen en niks gedaan werd” waarmee het wetsvoorstel werd ingediend te bespeuren. De experten zullen het wel beter weten …

Tijdens de hoorzittingen halen de experten tal van rechten door elkaar, en wordt een ware omerta mayonnaise, zonder dewelke de friet niet Belgisch is, geserveerd. De rechten en angsten van vrouwen en hulpverleners staan centraal. Het belang van misbruikte kinderen en slachtoffers is duidelijk ondergeschikt aan die van de volwassenen praxis.

Wat sinds dien?

Sinds deze hoorzittingen is het volstrekt stil, en blijven nieuwe gevallen van misbruik voortschrijdend verder gaan. Nu spreken schaakmat staat in functie van de “professionals”, is er weinig tot geen reden voor het parlement om iets aan de omerta te doen, tot … de volgende woede uitbarsting van het volk het probleem nogmaals op de agenda plaatst, om zoals gebruikelijk evensnel weer te verdwijnen.

Nochtans, Koen Geens over het onderwerp:

“Dat hoeft niet klikken te heten. Dat hoeft zorgen voor anderen te zijn. De angst dat wanneer men klikt het onmiddellijk gepenaliseerd wordt is natuurlijk een van de grote redenen waarom het ook niet gebeurt in veel gevallen.”

“later, wanneer een kreupele oude man met een rollator naar de beklaagde bank klimt, en men zegt hij is nog toerekeningsvatbaar… Dat is wat wij doen. Met overtuiging. En met verwijt. Vooral aan de anderen.”

De verplichte aanpak

De aanpak van de oorsprong van het probleem is nochtans de eenvoud zelve:

• spreekplicht voor alle beroepsgeheimplichtigen, en dus voor iedereen in de samenleving zonder “beroepsverschuiling”;
• bescherming en ondersteuning van slachtoffers en hulpverleners;
• persoonlijke verantwoordelijkheid voor schuldig verzuim, in bijzonder voor schuldig verzuim uitgaande van (de almacht van) procureurs.

Deze drie samen zijn essentieel. Over deze verplichtingen van de Staat wordt van zodra wij daar tijd voor kunnen vrijmaken gepubliceerd.

---

alle informatie op deze site, zoals maar niet beperkt tot documenten en/of audio-opnames en/of video-opnames en/of foto's, is gemaakt en/of verzameld en gepubliceerd in het belang van gerechtigheid, samenleving en het Universele Recht op Waarheid

children for status is een onafhankelijk collectief dat schuldig verzuim door de Staat ten aanzien van seksueel geweld op minderjarigen en kinderhandel oplossingsgericht documenteert en aanklaagt

To recap, in my neighborhood, we used to pay $50 per month for CDD fees and also $50 per month for HOA fees. As of January 2026, the HOA fees are $103 per month. There are 717 homes here.

• 717 x $103/month = Holy shit! We’re rich!

Back when I attended that one meeting, I learned that only 40% of the homeowners in the community paid the HOA fees (and this was before the neighborhood was complete). OMG! How did we survive in this community? And what became of the people who were not paying their fees?

When you close on your home, you also get your 150-page HOA document and you become part of a club…or maybe it is a gang. Usually when you join a club/gang, it is to reap benefits for yourself by having a large entity fight on your behalf for the things you want and need. Think workers unions. Alternatively, you could join a club-gang in order to boost your self esteem and have the backing of others to hate on a bully other people who you deem lesser than yourself. Think of the KKK. But do you ever envision yourself joining a clubgang that you pay into that will fight you?

Everything is dandy while you are part of the in group:

• You have a nice lawn that you run your water bill up with and poison the earth with chemicals.
• You attend the neighborhood holiday events accepting Jello shots from strangers who could poison you or maybe they have cats on the kitchen counter.
• You workout in the gym, wiping down the equipment and leaving things neat and orderly.
• You shower, then swim in the pool and don’t leave condoms and diapers in or around the jacuzzi.
• You roll your neighbors garbage bins from out the street where the trash collector dropped them two feet from the curb.
• You walk around the neighborhood, smiling at suspected serial killers and people who would live somewhere “nicer” and more homogeneous if they could.

And then you run into a snag, or two snags, or threes snags, or continuous snags in your life and you turn into enemy of the State, I mean, HOA. Your HOA is not your advocate nor your friend even when they declare in an e-mail:

The board is not above nor below the community we are one.

They can and will use their resources, I mean your resources, to fight against you.

6 January 2026

Green wood: Originally conceived as an enlarging and flattening of a small scene reflected in a bulbous green vase at my new Wood Green house. Learned that “green wood” is the phrase for freshly-chopped wood that hasn't dried out yet (nice alignment with a cut flower stem). Floating feeling of little lights traveling from a surface tension to darker depths. But the painting itself became about dueling material impulses. Thick application versus thin staining, muted tones versus the strong light source(s), measured marks versus ones made with physical momentum. Palette indebted to Joe Brainard's Whippoorwill (1974, the one at The Met). A close examination of that painting, at least from what I can glean in reproduction, reveals a careful, considered back and forth between the warmth of the early layers and the cool topmost ones. The eye also boomerangs across the composition—controlling and playing with that movement is a way to work. And at the bottom of the image, the brown masses that are the floor and the sofa frame sandwich the loveliest slivers of color in the tiny space between them—I hoped something similar would happen in my work, and I think it kind of did in a more obvious way with some red watercolor peeking through. That handling of color, of restrained use in small space, is attractive and something in itself. Happened in On diversion too.

GO HOOSIERS!

Hopefully this game has not been cancelled due to the Winter Storm conditions up in Indiana. I'm tuned into B97 – The Home for IU Women's Basketball, hoping to hear the Pregame Show then the call of this game between the Indiana University Women's Basketball Team and the Purdue University Boilermakers.

And the adventure continues.

I stayed in this weekend. The “schlumpy” heavy feeling has returned to my body. Here I am feeling it right now: from the base of my neck and along down my spine towards my lower back. I don’t know if it’s simply exhaustion or the lack of proper exercise and movement this past week. I thought I’ve stretched some, but not as actively and as consciously as the previous weeks. I also missed out on eating mostly vegetarian this past week. And I didn’t take my daily vitamins and supplements.

I wonder if any of that has anything to do with it. I’m no scientist or doctor, so I won’t ever know that for sure. I’m trying my best to feel and intuit my way through this. If we go down the checklist of basic nutrients… I do not feel like I’ve had enough sun, water or movement this week.

Admittedly, I have been staying up really late watching a lot of YouTube videos on consciousness (i.e. I’m not sleeping very much either). It’s a mix of “revenge procrastination”, actual curiosity and some anxiety that the coming week is my last official week of working at the office.

It’s back to remote work and more idle time for this human.

I notice in my body that I’m not scared… but it recognizes up ahead, is this feeling of uncertainty. It’s a situation or moment that I can’t predict and have no previous information to fall back on. So since I’ve gotten used to the rhythms and demands of working a regular shift, I notice that my body is clearly a little unsure about what it means to having more idle time again. Sleep, is always delicious. I’m trying to remind my body that it doesn’t want to be on “productivity” mode. That this is meant to be a reset.

I’m also writing this on my trusty old Linux. It still works! It’s great for distraction free writing. I needed this. I haven’t been writing regularly, and as I’m sure it is for those of you still here, it’s one of those helpful and medicinal things we’ve consciously added to our hierarchy of needs.

I have a special relationship with Star Wars: The first installment, Episode IV, was the first feature film I saw. Of course, at nine years old, I was mightily impressed and saw the movie many times in theaters.

Reading about the upcoming Episode X, the 10th episode of the original trilogy, makes me sad. The first Star Wars was original and innovative, but stretching a single idea over nearly 50 years (and counting) feels disheartening for human creativity. AI can probably do better. 

Stay entertained thanks to our Weekly Tracker giving you next week's Anticipated Movies & Shows, Most Watched & Returning Favorites, and Shows Changes & Popular Trailers.

Anticipated Movies

• The Wrecking Crew
• Iron Lung
• Rabbit Trap
• Worldbreaker
• ☆ Send Help
• Shelter
• The Moment

Anticipated Shows

• Memory of a Killer
• Take That
• FreeLance
• ☆ Wonder Man
• Under Salt Marsh
• Balance: A Perimenopause Journey
• Terror Man
• Vanished
• Rise of the 49ers
• My Romance Scammer

Returing Favorites

• Shrinking — Season 3
• School Spirits — Season 3
• ☆ Bridgerton — Season 4
• Next Level Chef — Season 5
• Death in Paradise — Season 15
• Mock the Week — Season 22

Trending Shows Status Changes

• Free Bert — Returning Series → Ended
• Power Book IV: Force — Returning Series → Ended
• Queer Eye — Returning Series → Ended
• Finding Her Edge — Returning Series → Ended

Most Watched Movies this Week

• +1 The Rip
• -1 Predator: Badlands
• +1 Rental Family
• +1 One Battle After Another
• +1 Zootopia 2
• -3 People We Meet on Vacation
• new Sinners
• +1 Bugonia
• new Dust Bunny
• -3 Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery

Most Watched Shows this Week

• = Fallout
• = Landman
• new A Knight of the Seven Kingdoms
• -1 The Pitt
• = High Potential
• = The Rookie
• -3 Stranger Things
• = Percy Jackson and the Olympians
• new Hijack
• new Star Trek: Starfleet Academy

Popular Trailers

• Parade — Rental Family
• Don't See It With Your Boss — Send Help
• Hold On — Shelter
• Critics Review – “Heart-Pumping Action” — The Beauty
• Have you discovered the secrets from The Bone Temple? — 28 Years Later: The Bone Temple
• Mother Nature — Primate
• Season 2 Episode 4 Preview — The Pitt
• Season 4 Official Trailer — Invincible
• Official Teaser Trailer — Masters of the Universe
• Is this hard for you? — Plainclothes

---

Hi, I'm Kevin 👋. I make apps and I love watching movies and TV shows. If you like what I'm doing, you can buy one of my apps, download and subscribe to Rippple for Trakt or just buy me a ko-fi ☕️.

---

Oorblog & Rede

Wij geven u volop ruimte om overal en nergens over alles te preken maken duizend en één versies van dingen om energie in te steken zaken om alles wat we voor u hebben gevuld weer te mogen legen reden te over om de hele tijd in voertuigen op en neer te bewegen we regelen allerhande snelwegen en weegschalen om alles te meten laten niks achterwege om alles over u goede leven elke keer te weten als je ons moet geloven en dat is maar beter dan zijn we niet te stoppen een overmacht gemaakt van vergulde eieren totaal niet te kloppen

We vinden ons zelf super enorm uitzonderlijk meesterlijk materiaal om dit te verkondigen maken we van elke ruimte een klankschaal waarin we deze grote boodschaplijst verkondigen tot bloedens toe dankzij onze drugs wordt u ondanks alles dit gedonder nooit moe al kunt u op uw benen niet meer staan komt u niet onder die drug vandaan zit u geketend in een roestvaste baan levenslang in het oog van de orkaan u neemt het ons niet kwalijk, vindt ons toch nog altijd even lief en aardig zou u er anders over gaan denken verklaren onze experts u minderwaardig

Wij geven om u en zeggen dat in elke kerk via alle beschikbare kanalen zenden deze verklaring continu uit en verkondigen dit in miljarden verhalen u bent het beste wat er ooit op aarde heeft mogen rondrennen, vliegen en rijden omdat te blijven doen hoeft u alleen u gelijken met onze wapens te bestrijden te verdelgen als onkruid, als vijandelijk verklaren, met explosieven te bewerken en weet dankzij u gegeven levens en die van u kinderen blijven onze kerken maken we er nog meer zodat we de boodschaplijsten kunnen blijven beheren elk etmaal verdelen, sturen en manipuleren dankzij de zaken die we u aanleren u gehoor geeft aan de kleine stem fluisterend achter de zware stem van het volk uit vrije wil het leven zal ombrengen in een kunstmatig roze gekleurde donderwolk energie zal besteden aan al onze labels, merktekens, ongenoegens en objecten opgaan in een wereld vol fantasietjes die wij met onze middelen voor u opwekten u zult niet veranderen als wij dat niet toestaan en dat gaan we nooit toelaten anders verdwijnen wij met onze handelskerken in de zelf veroorzaakte zwarte gaten

Zolang wij er zijn zit u vast aan de betaalde vertaalde versie van de levende natuur de aangepaste vorm beschreven als economisch noodzakelijke levendige cultuur vol overleg organen, leveranties, hartige taken, verzendingen, inkomsten overzichten, micro golven, wisselstroming, beschermde omgevingen en uitgaande inzichten hier voor nodig is een op levende lijven aangedreven enorme verbrandingsmotor en een schone schijnwereld ter verbloeming van de allesoverheersende dictator die op gezette tijden u kinderen laat opdraven voor noodzakelijke verbranding en de verborgen leider kan dit doen met een simpele uitgezonden noodmelding welke langs alle aangelegde lijnen in u woon, studeer en werk kamers uitkomt en met behulp van overdadig beeld en geluid wordt elke kritiek er op verstomd waardoor u uw eigen kinderen zonder tegen bericht vrijwillig laat opbranden voor een opzettelijk opgewekt probleem geadverteerd als vreeslijke toestanden die de vrijheid om de aangelegde leiding te volgen bedreigen soms zelfs ontkennen u niet langer mag en moet leven in een wereld die anderen voor u konden verzinnen u stuurt daarom zonder twijfel uw harts beminden naar de vers aangemaakte strijd waarna de beminde terechtkomt in de brandstof tank van de motor en overlijdt u zal overblijven met de tekst verklaring dat de zinloze dood super zinvol was door dit offer kunt u in vrijheid de kerk blijven betalen met persoonsgebonden bankpas zodat alles blijft zoals het is al kunt u op uw benen niet meer staan komt u niet onder die drug vandaan zit u geketend in een roestvaste baan levenslang in het oog van de orkaan

Rendez-vous sur https://www.surchauffe.info/