Oorblog VVA ; Menselijk Schild erwerk

Welkom bij alweer de eerste aflevering van de zo veelste serie rondom de vele bizarre creaturen die de mensheid in de huidige staat van kunstzinnige opwinding verkerend ons hier zo digitaal voorschoteld en wel nadat ze het eerst zelf zo raar heeft klaar gemaakt. Geniet voort van de alledaagse freakshow die we media noemen. Vandaag ontmoeten we onappetijtelijke Hein. Wij waren uitgegaan dat hij mager zou zijn aangezien Hein drie jaar geleden uit vrije wil heeft besloten niet meer te eten. Nu we Hein hier voor u en ons in het openbaar vertonen zien we dat Hein er gewoon gezond uit ziet.

We wandelen met Hein door het cultuur gebied, het Industrie, Winkel, Vermaak en Sport zone Welgelegen Hier ontstaan omdat het heel bereikbaar is gemaakt, ongeveer met alle vehikels op dit moment mogelijk, sporend met de trein, in alle soorten brandstof van a naar b transporterende wagens, op fietsen ook die met batterij, al wandelend, of brommend of scootend, met een bootje over de vers gegraven Wel vaart, en zelfs met een helikopter mits er iemand zeer teleurgesteld is over de manier waarop het laatste evenement op zijn of haar tijdlijn is verlopen, ingestort. Hans zal ons tijdens deze wandeling langs talloze niet bekeken bezienswaardigheden vertellen over waarom hij al 3 jaar en 5 maand niet meer eet sinds het jaar 65754 tot op heden jaar 65763 na het spontaan ontstaan van Keizer Sop.

Beeld 1. Hein staat met zijn handen in zijn broekzakken in de buurt van een druk bezocht snel vreten restaurant. Het korte vraag gesprek op deze culturele expansie locatie over Heins bizarre ongewoonte vangt aan. De gezichtsloze zich zelf zelden of nooit filmende vraagstem stelt zijn eerste vraag al daar rondom deze lui die als bezetenen zich zelf dwangmatig volproppen met lekker smaakvol maar vrij zinloos maal materiaal, eten dat tijdens het eten zelf meer energie kost dan het ooit kan leveren.

Aard – Hein nu je hier staat krijg je dan geen trek in een hapje?

Hein – Nee geen enkele. Twee maanden nadat ik zelf besloot te stoppen met eten is de trek er in compleet verdwenen.

Aard – Wat ik me vooral afvraag wat je er toe bracht om zo in enen daarmee te kappen, waar liep je tegen aan.

Hein – Ach, zo moeilijk was het eigenlijk niet, ik had mijn toetje naar binnen gelepeld en dacht 'Ik heb genoeg!'

Op de achtergrond is het geluid van diverse sirenes te horen, samen op jacht naar de ongelukkigen.

Aard – Wat was 'genoeg' in dit geval?

Hein – Ik zat vol, mijn hele leven at ik iedere dag veel en na dat toetje had ik het idee dat ik nu wel genoeg had gegeten en wel voor alle jaren die nog gingen komen. Ik had in het voor gegeten zo noemen we dat bij ons thuis. Dan ging je zeer vroeg ergens heen waar waarschijnlijk niet veel te eten was en ver voor de normale etenstijd vrat je dan het hoofdmaal op zodat de rest van de dag de trek in eten niet zou opspelen en de trip verpesten.

Aard – Hoe kon jij weten dat je op dat moment genoeg had gegeten voor de rest van je leven?

We staan stil bij een spoorweg overgang en Hein geeft pas antwoord als de vijf treinen zijn gepasseerd, de rode knipper lichten zijn uitgedoofd en de malle elektrieken bel wordt uitgeschakeld

Hein – Dat was slechts een raar opkomend idee, zelf vond ik het ook wel dom om zoiets te denken, en toch bleek de gedachte terecht.

Aard – Als je het zo'n dom idee vondt waarom at je dan toch niet gewoon verder, zoals gewone stervelingen iedere dag doen, moeten doen.

Hein – Ze moeten niks Aard, dat zie je toch! Ik had gewoon genoeg en zij hebben dat blijkbaar nooit of ze voelen dat niet.

Hein sloeg af naar links richting het bedrijven & duurlopen in kringetjes park tevens plek waarop rij studenten de eerste rijlessen ondervinden, we liepen hier veelal tussen langzaamrijdend en stilstaand verkeer al was er van een file geen sprake.

Aard – Kreeg je helemaal geen last van niet meer eten?

Hein – Ik had in het begin wel eens trek maar honger had ik dus nooit, trek is gewoon een hoop vaste gewoontes rondom eten. Alles wat eten is, wat er bij hoort, de etenstijden, het opzoeken van eten bij de vaste trek pleisters, koelkast, broodtrommel, bij de keuken en in de buurt van alle zaken waar eten voor verkoop klaar ligt, restaurants, winkels maar ook in de nabijheid van media spelers, tv radio internet gerelateerd daar is eten heel vaak in beeld of komt bijzonder vaak ter sprake, dat valt meer op met trek dan zonder. Eten is overal heel prominent aanwezig, in de gehele natuur en zeker in onze maal alsmaar door cultuur.

Een geluid zo net nog residerend in de verte komt opeens heel dichtbij. Het bleek een horde dravende bizons bezig met de dwingend aanbevolen participatie cursus voor beter integreren met gestaag grazende koeien

Hein – Ik was er ook echt klaar mee hoor. Iedere keer dat gedoe er om, de herhaling van zetten in gezelschap van zetmeel en zuivel, de tocht langs de voedselketen in winkelketens, het schillen der aardappels, de grote hoeveelheid handelingen horend bij eten. Het vrat heel veel energie veel meer dan ik eigenlijk leek te verbruiken in niet etenstijden. Ik dacht ook dat ik juist daar genoeg van had, dat kook wekker en winkel gedonder, niet van eten zelf. Het was beide en omdat ik was opgehouden met het ene volgde het andere.

Aard – Het moet dan zo zijn dat je tijdens alle eerdere maaltijden zoveel energie hebt ingenomen dat je energie batterijen volledig vol zitten en bijna niet meer leeg lopen, in ieder geval tot een onbekend moment.

Hein – Daar lijkt het op. Ik zit inderdaad propvol en ik loop maar langzaam leeg.

Aard – Je verbruikt vandaag toch ook aardig wat energie, meer nog dan de meeste anderen ervaar ik nu, waar zit die lading dan opgepot?

Ze komen aan bij het Malie Polder veld de aangewezen locatie voor protesten van allerhande aard. Twee partijen demonstreren daar tegen elkaar over het recht om vaker geweldloos te mogen protesteren, ze doen dat al spijkerpoepend. De spijkers zijn eerst met schrootbommen in elkaars bips geschoten.

Hein – Ik zou het niet weten. Het enigste dat ik weet dat mijn genoeg het ook echt is, bij anderen is het alleen maar een klank. Hun genoeg is altijd bezig met meer, en meer anders, het artikel omruilen, schuiven met de inhoud voorheen bekendstaand als de panelen, de stopcontacten verplaatsen in plaats van verwijderen, zeg maar.

Aard – Eh ja, nou, zeg Hein, u heeft tot vandaag de media gemeden, begrijpelijk als media gebruiker waardeer ik iedereen die daarop nooit te zien of horen is, zoals ik ook nooit ontstane problemen echt het allermeest waardeer ook al waren ze allemaal meer dan mogelijk, waarom heeft u dan toch meegewerkt aan dit bescheiden item zodat dit vreemde levensrelaas mogelijk opvalt en juist daar bij de mensen die leven en werken rondom het onbegrip des nooit genoeg.

Hein – Och, u bent echt een zeer beperkt speler in het grote alles overal omroepen veld. Die paar lezers zullen denken dat u mijn ware verhaal uit de duim zuigt, en daarnaast werkt u als één van de weinige schrijver denkers alhier precies zoals ik elke dag leef, zonder weblog eten, kijkcijfers en lezer statistieken, geld (beloning), oorblog leden, applaus en of boe geroep, de eer, de prijzen, het (wederzijds) respect, troepen volgelingen, schare trouwe lezers, opmerkelijke soorten van daadwerkelijke waardering, eten dus voor makers van een dergelijk blog programma en voor dit VVA webblog voedsel gaat u ook al nooit naar de grote aandacht supermarkt voor het inkopen van dergelijke uitingen voor het tonen en stemmen betreffende respectabele klanken, kortom u omroep werk lijkt wel bijna op mijn lijf geschreven.

Net op dat moment horen ze luid en duidelijk voor het eerst deze middag ijselijke stilte vallen

pok verdomme, klote veters

Aard – Toch zou het heel misschien zo zijn dat mensen uit de nooit genoeg sector dit artikel toch via via onder ogen krijgen (dat is in deze samenclustering van willetjes eigenlijk volstrekt normaal) en daarna u gaan benaderen voor meer van dit soort shows of nog erger voor onderzoek naar het enorme energie opslag vermogen daar ergens zetelend in u lijf wat dan?

Hein – Tja, dan neem ik deze mensen uit die sector mee uit eten naar dat junkfood restaurant waar deze uitzending mee begon dan is dat probleem ook weer uit de weg.

Laatste shot, Hein loopt voorbij de met zwaar hekwerk afgesloten poort van een fabriek voor chips en cookies slaat af en loopt voorgoed uit ons ogenblik.

“The ecosystems I was born into, and that form my body, are a boundary, a border between two separate and linked systems. On a macro scale, the boreal and mixed hardwood forests came together to create something new: a zone of overlapping presence that requires care, kindness, sacrifice and reciprocity to continue to bring forth a diversity and abundance of new life.”

— Leanne Betasamosake Simpson, Theory of Water: Nishnaabe Maps to the Times Ahead, p. 68