Texas Rangers vs Tampa Bay Rays.

Wednesday's MLB Game of Choice has my Rangers playing the Rays again. This game is the second in three-game series and is scheduled to start at 5:40 PM CDT. As I usually do, I'll follow the game's score and stats in real time via MLB's Gameday Service where we can also find links to the radio-call of the game provided by announcers of either team we choose.

And the adventure continues.

Our Father Who art in Heaven Hallowed be Thy name Thy Kingdom come Thy will be done on Earth as it is in Heaven Give us this day our daily Bread And forgive us our trespasses As we forgive those who trespass against us And lead us not into temptation But deliver us from evil

Amen

Jesus is Lord! Come Lord Jesus! Come Lord Jesus! Christ is Lord!

The apiary be Scottish run to mute Late December this hugger And seeing simply rise What time in Hearst for Will Enough of oak And seeming simpler For five octet and lane And pasture by the law Economy forever- and nines to the Moon Giving ray to God And night shall let us be- the end of war.

Sudden And Unusual (Fire Me)

For the time this week And known purchases to comply Based on a long trip It was Eesti and Reunion But to Marshall the pretend And signs of rupture to Maghreb We were the universe And the dollar bill and its army And the anguish of a hundred And of an angel And a country To see the solemn survive To review And to take rest In timely we view The place in need of secure To feel and not pretend That enemies lay unprotected So surely to invoke The night of one regret Sitting and careful then On the twentieth we have war And made amends- to the grief of an aging course The repetition in union And solely reported by men And to the new unlabour speaks might There was something of May about Nothing says to the incline Of a past to restruggle the evident To the Eastern laity of war Thoughts for the tide and umber sea The days to King and Commonwealth We stayed upon the open sea And to retract all returning The West at due May course To front every place but our prism And sailing to the better of men Portions inland The legacy of war And returning our inland sea To the abode of a distant and weary men This water to the knees and on time In Justice, youth re-une In highly react-to at war And the sympathy of maiming still What is war and whatever is LCD To discourage the damage And to be fine with the greatest of men We will not live underground And we will have Victory at last.

To the Blessed Virgin Mary, our Patron and Saint at war.

Han Dels Eerste en Laatste Hoofd Stuk in 24 partjes

Partitie 1

Han Del had na een schermutseling met de natuur barstende koppijn. Hij had al een schaduwzone lang liggen kreperen op de bodem van zijn onvermogen, na een periode van zielen pijn en dergelijk was er iets van herstel. Zijn kop gaf dat vooral aan al deed de rest van zijn lijf er niet aan mee. Dit kon Han niet schelen, hij liep in zijn huidige horizontale staat over van driftige energie. Hij had de natuur een poepie laten ruiken, een held is hij! Het viel hem niet op dat hij al die tijd in leven bleef dankzij dezelfde verslagen natuur en een hoop toeval, hij lag op een belachelijk goed beschermde plek, het levenssap, water, druppelde elk etmaal in zijn mond waardoor zijn belangrijke organen het toch vol hielden residerend in die machteloze positie. Hij kon ademen en drinken en zijn gedachten deden voor de rest de rest.

Partitie 2

Wat een genot de natuur te beheersen, vanaf dit punt kon hij alles daarmee doen en het zal hem gehoorzamen, een slaaf voor hem zijn en voor zijn groep, de Dels, op een positie elders bezig met hun nu nog dwaze leven. Nu niet meer. Han Del zag in zijn verbeelding allemaal verbetering, totalitaire vooruitgang binnen handbereik. Hij noemde deze vooruitgang instrumenteel, de instrumenten waren Apparaten, Automaten, Gereedschap, Voertuigen, Tollen, Hefbomen, Sturen, Speelgoederen, Zenders, Bouwsels plus Materialen en Brandstoffen, in zijn hoofd materialiseerde dat tot levenachtig, werd het uitgetekend, opgefrommeld in zijn setje, zo vertekenend lag hij daar in zijn van de nek af verlamde positie onder de gestaag water druppelende rots. Han Del, is ondanks alles op en top fit. Een in principe incapabele man om rekeningen mee te houden, vast en losjes lopend zonder benen.

Partitie 3

Han Del had in de tussen tijd, tussen liggen en kalmeren, zijn spullen op een orde gezet, het ene van het andere ene gescheiden en die scheiding onder hem verdeeld, elk apparaat voorzien van zin en doel en voor dat doel inzetbaar, het lag er nu net als hij zelf heel netjes georganiseerd bij. Tijdens een kort of lang tukkie kwamen de eerste familie leden bij hem terug en die waren per stuk vol bewondering, de eens zo onkundige en onnozele Han hier in onmacht stampvol schitterende ideeën en denkbeelden voor de toekomst van hun, het volk, de familie, de groep en de stam. Hij sprak honderduit over elke machine, ieder stukje gereedschap, al het door hem ontwikkelde materiaal voor waarlijk leven in deze vreeslijke gevaarlijke natuur. Hij onderwees zijn minder bedeelden over deze 1001 middelen der bestaan. Wat waar wanneer van buiten waar in moet en waar voor en hoe het het best kan worden gebruikt per tijdstip. Hij sprak over nieuwe muren, met daarin ee door heen vensters, daken met bedeksel, over in termijnen plus geheugen, snelheid, vermogen in deeltjes, en allemaal samen gehecht met de ruil van hem, Han Dels handel, zijn almachtig deugdzaam ideaal.

Partitie 4

Het droom volk was vanzelf sprekend super blij met de nieuwe Han Del, de verbeterde, ze gingen meteen aan de slag met zijn spullen, deze inslaan, gebruiken, ten toon stellen, het van nut voor nut en nemen in gebruik opdat ook andere groepen zouden zie welk geweldig arsenaal aan mogelijkheden zij al hadden dankzij hun held bezig met liggen onder de rots aan het weldadig druppel infuus, denker schrijver idealist hoogleraar en predikant Han Del, 1 geweldige aarde waarop de soort van Han het wereldbeeld bepaalde, letterlijk en figuurlijk. Op aanwijzing van hun leidsman Han nam de groep blinkend spul uit de aarde en noemde dit van hogere waarde, absoluut, de allerhoogste na hun leider en zijn hele al, voor hun geestesoog liggend in de schaduw buiten het eerdere echte leven in het uitgedokterde in komende druppel systeem. Het belangrijkste van al was dat alles dat met het gereedschap werd opgericht volop leek te leven net als de baas zelve dus en zijn kudde, het levend instrumentarium.

Partitie 5

Ruil Han Del werd dankzij zijn grote gedachten natuurlijk een gigantisch succes, vooral dankzij de invoering van het horizontaal en zelfs verticaal druppel in komen infuus systeem voor iedereen, brandstof voor het even heerlijk gretig wellustig geestelijk bestaan, in besteding rond komend, leven om de kassa massa, net zo fit zijn als de Han en zijn prachtig blinkende denk beeltenissen, overal glanzend, pronkend vanuit zijn ietwat eroderend schedelpan plan, in boog lijnen geschetst in gedachten voor zijn binnen ogen. Heel mooi.

Partitie 6

Dat ene glimmende middel water oplossende middel bleek essentieel voor het systeem van de grote liggende leider Han, het was de mortel in de muur, de mouwen voor de Handen, als dat nare zweet des aanschijns maar dan met beduidend minder inspanning, dat gruwelijke smerige gedonder, rede voor douchen met meer dan zo nu en dan een drup, het geheel der afspraken rondom het gereedschap verzorgde connecties die eigenlijk eerder niet bestonden, ogenschijnlijke, die brandstof waarde was voor voortdurende afhankelijkheid van het drup middel waarmee iedereen overal verblijvend blijvend kon worden gecontroleerd en bestuurd zodat Han Dels eenmalige grootse overwinning op de natuur door iedereen voor altijd en eeuwig kon worden gevierd in hun door het systeem ontstane beperkte ruimte. Iedereen die er niet aan mee deed kreeg geen waarde meer en verloor het recht echt te zijn zoals Han Del was, groots, dapper, een krijger, daar onder de druppel rots.

Partitie 7

Na zoveel goeds moest Han Del even bijkomen. Hij was soms doodop van al dat plannen, veranderen van gedachten en maken van aannames en meer van dergelijke klusjes. Het turen naar zijn eigen grootse plan in uitvoering.

Partitie 8

Han Del kwam weer bij uit die ergerlijke rust toestand van zijn ingedutte hersenen, zonder gedachten en bewust denken te zijn als hij ook was, belangrijk voor het volk, Groots en Meetorsend. Hij bekeek van achter zijn oogleden de groep bezig met oprichten, stichten, aanleggen, zij die kuilen graven en zij die kuilen vullen, stenen op stenen stapelend, grenzen optekenen, beelden houwend, het zag er monumentaal goed uit al dat spul ingezet voor meer van dat spul, de nijverheid, vlijt, netheid, de fraaie dekjes voor over de natuur waar over de tuigjes reden voeren en vluchten, hot naar her, van plek daar naar plek verder op om daar iets te doen met al dat spul om hun druppels brandstof te verdienen, de beloning van zijn systeem om dat systeem waar te maken voor altijd, te bewaren en bewaken. Het was een gereguleerd gekrioel van middelen voor middelen en dit geluk allemaal ontstaan in de grot onder de drup, alsmaar voortbordurend in het koppie van de Han Del horizontaal actief, in de kracht van zijn onder liggend leven. Han wou diep zuchten maar het werd alleen rochelend gekuch, pijnlijk ook. Hij verwenste weer een moment die kut natuur. Gelukkig was het dood, ergens daar buiten zinnen.

Partitie 9

Al denkend bleef Han plakken en vullen omdat zijn systeem niet waterdicht bleek, er sijpelde telkens spul in dat zijn beste manier van ruilen, doen en laten, sturen, controleren en beheersen te niet deed, van die pijntjes veroorzaakte, alsof hij niet de fitste ooit was, de beste ooit, nu en ook toen, hij daar ook al lag, eens geleden, waarop het werd ontwikkeld. Het was vast ook moedwillig, die kuren, dat gebrekkige, omdat de groep hem zijn lof niet gunde, eerbiedwaardige Han, en dus zo vond hij moest de hele groep opnieuw en opnieuw zijn uiterst zinvolle instructies ontvangen, gemotiveerd worden te Han Dellen, bezig gehouden met hun spullen, aan de slag met handleidingen, meters, instrumenten, leidingen, contacten leggen, speeches moest hij produceren, hier en nu, van de drup in de drup, druk werk, artikelen en overige berichten over het puike van ruilen met dat middel, die Han Del cultus, de bevestiging van waarde van zijn opgepoetste glansmiddel, steeds meer poetsen, vaker herstellen, opwaarderen, meer en meer vermaken zodat de groep blijvend kon genieten in Han Dels schaduw leven. Overal prijsjes opzetten, met die nummers schuiven, vaker, steeds vaker, de koers bepalen in het rots perk van Han Del, drup. drup, drup.

Partitie 10

Vele gevaren loerden hier zoveel was al duidelijk maar ze konden hem niet deren. Hij was en bleef veilig hier in zijn donkere vochtige vestiging beschut voor alle ellende, wind, vuur, beestachtige creaturen waarvan er door zijn toedoen, omzettingen in gedachten steeds minder rond waarden, hij moest gewoon nog meer ge cultiveerde structuur, wegennetjes, bruggen, tunnels, parkeerplekken, masten, dammen, dijken, torens, kanalen, sluizen, tol en overige poorten, hekwerken installleren in de natuur, dat is minder gevaar voor Han Dels verse cult natuur, de ware natuur is slechts een krappe natte grot met een handige druppel functie voor grote leiders met organen, te min, veels te min.

Partitie 11

Han Del had een moment zeer hete koorts, een kwestie zeer onfortuinlijk, het had invloed op zijn denken en dus op de wereld zoals hij eerder was zonder verhoging daar zo. Het gevolg was een moment vol nare ongelukken, strijdtonelen, haperende apparaten, falende uitzendingen, kort sluitende lijnen, stroom uitval, gebreken en overige rompslomp. Het hele gebeuren lag overhoop, apparaten bestreden automaten, voertuigen versus voertuigen, gif op gift en tonnen exploderend spul, zelfs cellen, Han Del wou wel maar had onvoldoende vermogen om dit euvel te stuiten of misschien was hij op dit moment iets te energiek voor de kalme liggende toestand. Hij zag alleen in zijn verbeelding deze nare toestand in zijn nogal wat rumoer veroorzakende organen. Hij sloot zijn ogen een goed moment en haalde heel moeizaam adem.

Partitie 12

Hij kwam bij. Beter zo, dat zag hij meteen, de machines draaiden weer, alle uitzendingen gingen door en door, het infuus druppelde regelmatig in iedereen, iedereen was bezig met iets voor iets anders, een ander iets, het zijn was weer goed, een knippertje doet deugd, remt de koorts, even een harde zachte reset en alle instrumenten lopen weer over naar andere, knopjes worden ingedrukt, sturen draaien, raderwerken op gang getrapt met pedalen, verbanden leggen om zichzelf, heerlijk leven met de rem altijd ingedrukt en toch op overdreven hoge snelheid, dankzij die kunntmatige opgewekte lijf en leden brandstof, de roterende motor van het live apparaat, rennen op het parkoers, Han Dels inwendige infrastructuur, speciaal ingericht en weer heringericht voor de goede schijn van zijn eigen persoonsgebonden versie van de zon, de kans er op. De zon zelf, als levensbron, komt in zijn ondergronds horizontaal lijf leven niet echt voor, het is meer een handzaam heet onderdeel van Han Dels druppel infuus automaat.

Partitie 13

Door een korte kramp moest de leidsman hier en daar wat aanpassen, omleggen, veranderen zodat het gebeuren ook kon blijven gebeuren, opdat de natuur niet zou wederkeren, opstaan uit zijn of haar nederlaag, in die door hem gewonnen strijd was het lot van zijn opponent onduidelijk en is dat nog. Het gebeurde werd alsmaar vager, waar was dat gevecht, met welke hand had hij het beest verslagen, de linker of rechter en waar ligt het nu, daar opeens begon iets hongerigs te groeien in zijn geest, iets er op lijkend, geen honger maar trek daarin, Het is op één type brandstof ook moeilijk energiek te blijven zelfs voor de lijder der leiders, de grote platte Han, bron der machines, tekenaar van lijnen, bepaler van perken, smeder van ringen, blazer van bubbels, alles zetten tussen alles tussen het volk, tussen ja en nee, welles, nietes, de ene met de andere vastbinden, nagelen, ophangen aan dergelijke lijntjes, ergens verder op van naderbij steeds gebonden aan elkaar in dat cultuur landschap vol verbanden die niet bestaan maar toch echt daar zijn, daar in de muur van Han Dels schedel, zo ziet hij zijn plan steeds weer tot leven komen, verbeeldender wijs in zijn almachtige positie onder aan de water druppel rots

Partitie 14

Soms voelt hij negatieve energie zijn gezicht in stromen, vanaf de organen een beetje nodig voor het positieve van zijn grote systeem der afspraken, de waarde en de normalisering ervan moeten houwen uit zijn in steen ontwikkelde plannen, in de grot, en het volk aansturen en dan toch soms dat verzet uit zo'n minuscuul dom niet denkend onderdeel, het voelt heel naar alsof hij in een benarde situatie ligt maar niks is minder waar, hij ligt er goed bij. Hij is op en top in orde en zou dat blijven als deze organen rustig bleven en niet tekenen van verzet toonden tegen de leider in piek positie, tegen hem ingaan alleen maar voor een bijrol, een beetje invloed op zijn formidabel denken en dus zijn doen. Inmiddels had hij geleerd dat orale druppel stop er voor kon zorgen dat deze weerbarstige organen weer tot rust kwamen, kalmeerden. Ze verloren hun reden voor die dwaze prikkels en Han Del kon dan in alle rust verder werken rondom de geest der dingen, zijn hendels, knopjes, sturen, bedieningspanelen, communicatie lijnen, het lichaam enkel daarvoor gebruiken, niet voor andere energie, alleen als het echt nodig was, en wel zeer minimaal, effectief ademen, verteren als het echt moest dan wel, maar wanneer is dat?! Het leven zoals hij het kende draaide enkel om de ware hoofdzaak, de rest was daar soms een minuut nodig ter ondersteuning van hem Han Del. Hooguit voor anderen, mindere lieden, alle anderen, zij konden wel iets met spieren, dat lijf, voor zijn waarde dan, niet voor niks. In dienst van het hoofd, de zaak.

Partitie 15

Op deze manier leven is perfect dacht Han Del na de inname van maar liefst twee druppels brandstof zomaar pardoes tegelijk in zijn mond terecht gekomen vanaf een punt verder op in de duistere grot. Alles liep zoals gewenst, de bevolking deed aan alles mee, ze ruilden er op los, zetten overal batterijen in, alles om te doen en willen zat genageld, gepind, geklonken aan de door eveneens nijvere lieden geleverde stroom, kunstmatige energie, en dat kwam via de gigantische opslagtanks uit bij de kern zaak van het cirkel systeem en bleef op deze wijze oogesloten in het hele Han Del grot druppel infuus systeem, een soort van hoofd hand pomp, een nep energie stroom, en op die stroom voer hun leider Han Del, ervan afhankelijk, de drup van de druppel, daarmee sprak hij tegen de groep gebruikers en volgers met behulp van het al aanwezige instrumentarium, met de commune middelen waarop zijn vocaal bereik totalitair was, overal was iedereen bereikbaar voor het behouden van de Han Del geestelijk opwellende heen en weer vaart, terwijl hun leider alleen maar vanuit diep geworteld principe, echt uit vrije wil bleef liggen daar waar hij lag, soms even bij kennis meestal niet, onder de water drup plek in een grot. Het idee was om samen alle levensdagen min of meer verlamd door te liggen in een kunstmatige grot, zeg maar een huis, omdat dit de beste manier was om dit systeem, bundeling van bezigheden rondom oorzaken en gevolgen, perfect, niet compleet in de soep, te laten lopen, iedereen liggen rennen in denkcirkels onder en nabij de kunst zon en druppel ontvang installatie, ze te laten gloeien en opfikken, kunst bomen en planten overal rondom, de machines er bij, iedereen daar mooi bijstaan, ten tonele, elk etmaaltje weer. En zo was het ook, echt mooi, een belevenis gelijk.

Partitie 16

Hij lag lekker zo, rustig en lam op deze harde natte plek, dag en nacht waren exact hetzelfde, altijd dezelfde invoer en uitvoer van handelingen ieder moment van zo'n virtueel dagje, mond open tenzij zo'n orgaan opspeelde en zinloos veel beweging wou veroorzaken zodat hij daardoor misschien zijn positie aan de top zou verliezen, een beweging op gang kwam een welke hem zijn leven zou kosten, dan sloot hij zijn lippen en liet druppels van zijn gezicht afstromen zodat die organen zwegen en stilletjes verbleven. Hij kon dan de interne wereld vanaf hier geleiden en zorgen voor de vaste stroom der spullen via het almachtige denkraam, zijn koppie onder de waterdrup, het bewustzijn goed vast draaien in het verzonnen gereedschap, de identiteit gelijk schakelen met meters in een kast, de persoonlijkheid afhankelijk van die van hem, ten eerste, ten tweede van de instrumenten, de schijn er van, ten derde van het groot kunstmatig infuus, en dan nog van zijn grootste beste denkbeeldige en voorbeeldige volgers, zij die het leven in een noten dop echt waarderen, gedragen als een klank schaal, echo put, resoneren rondom de luidsprekers waarop hij Han Del steeds opnieuw het zelfde, het goede der ruil handelingen blijft verkondigen, hij roept, inzet loont, niet geschoten is en blijft voor eeuwig en altijd mis, missen is niet raak en raak is 100 procent goed, werken is noodzakelijk, en omdat allemaal te regelen moet de afgesproken waarde van het goud middel, het goddelijke van hun Han Del altijd waar worden gemaakt, blijvend daar, te zien, horen, verkondigd, besproken, herhaald, via schommelingen, met alle mogelijke middelen al door de leider bedacht, prijs kaartjes, bonussen, dertiende maand, belastingen, vakantie geld, giften, aandelen, munteenheden, bit coins, rente, statistieken, lijnen op meerdere assen, papieren, balans, reken lessen, kinderboekjes, telramen, artikelen, consumenten gids, brandstof prijzen, optellingen, aftreksels, vermenigvuldigingen, een bestaan op nummerieke aarde, echt nep maar goed nep want van grote vrind Han Del, de man die won van de natuur, en hoe, brandstof druppels zijn verplicht want nodig om te kunnen blijven liggen op je aangewezen horizontale positie, op het virtuele speelveld waarvan alle lijnen, grenzen zijn bepaald en beperkt in Han Dels hoofd. En die leider viel alweer in een hele diep coma na deze intense gedachten.

Partitie 17

Zo nu en dan viel er in hem wat uit waardoor Han moeite had de wereld te zien zoals het er uit zou moeten zien, met hem aan de top. Hij lag dan stil maar onrustig, en ergens vaag in de verte was er een kleine verandering waardoor hij er minder lekker bij lag als een moment daarvoor. Dit gebeurde om de zoveel momenten en daarna duurde het even voor het systeem weer correct functioneerde, bijna, iedere keer een heel klein beetje minder, hierdoor kreeg hij alles wat uit de lucht viel niet meer binnen dan was de mond dicht of scheef en kreeg hij iets minder stroom sap in het koppie, teveel ontbrekend sap veroorzaakte langdurig uitval, Han Del zei, murmelde zacht dat het hem niet kon deren, hij dacht het om tot een optie, een kans om de organen diepgaand te reguleren, kalmte bewaking, verbetering in lusteloosheid, een goede brave machine hapert nooit, ook niet zonder werkende ingewanden! Minder weerstand is gezonder voor de geest en zijn creaties, instrumenten, apparaten en de boekhouding vanzelfsprekend. Een verdoofd lijf leven is perfect voor krachtig bestuur en hoog ontwikkeld duurzaam en hardnekkig aan gematigde druppel stroom verbonden motoriek beleid is het paradijs gelijk, het perfecte huis voor de geest heeft geen leverfunctie nodig, geen hartslag teveel, geen zin, dat is alleen afleiding. Minder leven daar meer leven mogelijk voor de kwieke Han Del geest, laverend door een schitterend aangepast landschap vol cultuur kerkjes, eet winkels, hoofd, om en bij wegen, geest musea, tussen stations en akkers voor bouw en teelt, geest eten voornamelijk ingezet voor het bekrachtigen der brein en het verspreiden van hersen golven rondom oren en ogen, niet voor dat andere, teveel natuur, bar slecht. Andere organen krijgen minder en minder voeding dat is immers pure verspilling van exact correct opwindend groots meesleurend denk vermogen, leven hoort alleen thuis in de hersenen en de rest moet daar aan bijdragen, slaafs, braaf, volgzaam en diep, diep gelovig in de geest dank zij het herhaal verhaal van ieder moment sinds de opkomst van onze geweldenaar Han Del die vanuit zijn top positie in de diepe grot liggend onder de drup van de natuur heeft geregeld dat alles wat er was er nog is behalve het nutteloze, verdwenene, zwakke, onbestendige, incapabele, hinderlijke zoals die vermaledijde natuur en zijn akelige wezens, wezenlijk anders en dus slecht, net als opstandige steen en been klagende organen en hun akelige prikkels over alles anders, alsof zo liggen leven in een kunstmatige grot niet een groot goed is of zo, liefst zou Han Del na deze gedachten stroom zuchten maar daarvoor ontbreekt het hem aan energie en het vertrouwen in zijn keel, slokdarm, luchtpijp en zo. Een zucht is menigmaal aanleiding voor veel kabaal en kort ademig gedrag, en dan het verlies van bewust zijn.

Partitie 18

Er was het een en ander gaande maar Han Del besloot uit vrije wil daar geen energie in te steken. Hij moest beter rusten en liggen zodat hij later bij andere, betere problemen kon ingrijpen naar behoren en daarmee het systeem snel en vakkundig herstellen van de meeste schade ontstaan door al dat uitvallen, inzakken, afstoten, verdwijnen, lekken, ophopen, aftuigen, ontregelen en meer van dat soort effecten op het geheel waarschijnlijk in de hoop om iets te doen kantelen. Dat kon echt niet want dan zou de mond van Han niet langer druppels kunnen opvangen waarmee alles juist mogelijk bleef wat hij in zijn hersenen mogelijk heeft gemaakt, dankzij zijn positie aan de top met de mond rechtop liggend in de grot, zonder natuurlijk daglicht en enig ander leven dan het leven van onze rustende ietwat stervende held Han Del.

Partitie 19

Han Del had moeite ontwaken om dit onbekende tijdstip, hij had eerder heel veel vallende druppels niet tijdig kunnen ontvangen in zijn niet tijdig openende bekje. De energie om zichzelf in positie te houden ontbreekt steeds vaker, de organen moesten worden ingezet maar ze leverden niet genoeg. Hij werd sloom, zijn mond zwaar, een log orgaan te traag om te dienen, hopelijk liet de rots wat meer druppels los dat zou helpen, kwantiteit voor kwaliteit, het leven zou geweldig zijn met de helft meer druppels per wakend moment. Hij wou net beginnen met druppels tellen toen er een viel zijn mond ging te langzaam omdat zijn geest tussen 1 en 0 was blijven steken, zijn lippen niet de energie bezaten om dat procesbtijdig te onderbreken voor een druppel langer goed liggen leven, Han Del viel alweer lang, lang weg.

Partitie 20

Zijn mond wou niet meer dicht, dat was positief, iedere drup valt er dan in, maar zijn hoofd op de rots bodem was ook iets verschoven. Voor wriemelen ontbrak alle kracht, een drup viel op zijn wang, rolde zonder zijn voedingswaarde met Han te delen op de bodem van zijn huis, al sinds de smadelijke nederlaag van de natuur. Andere druppels volgden het voorbeeld van de eerste. Han Del kon steeds minder dan niks, al seconden, minuten, had hij nergens aan kunnen denken, alleen water, water, het infuus, de bron van zijn heldhaftig leven. Han Del beseft dat hij hier onder zal sterven, wist dat al sinds hij hier rug hoofd en billen op aarde had moeten leggen, hij had alles verzonnen, niks meer zoals eens voor zijn struikelpartij teweeggebracht. Het hele systeem, was geen systeem, gewoon een verhaaltje om het falen te verhullen, sterven eenvoudiger te denken, iets voor niets, voor op poten zetten terwijl je op je benen niet kunt staan, zijn geest was niks bijzonders, een praatjes makker tijdens het langzaam dood gaan, Han Dels hele idee was onnozel en kinderachtig, voluit belachelijk, een wanhoops daad zonder daadwerkelijk vermogen. Hij zou hier sterven in schaarste, niet zijn geest gaf als laatste op, zijn hart mocht dat doen. Eindelijk echte rust in de malende hersenen, het enige stukje dat zijn niet bestaan op deze plek mogelijk had gemaakt, De rest van hem was na zijn struikeling over eigen klungelige voeten in deze grot verlamd, zijn geest verkondigde sindsdien aan de lopende band verzinsels uit vrees voor het ondenkbare.

Partitie

21

Partitie

22

Partitie

23

Partitie

24

Hi, Mom!

It’s been over a year since you died. Which stinks. I never knew what a meltdown was until you… left us.

I spoke with Steven Dunn yesterday. He was telling me just what a wonderful person you were. In our little circle of things, you’re famous, Mom.

People don’t understand what I went through. You didn’t at the end, either… because of your dementia. What started with crippling arthritis, breathing problems, and bad blood—which they suspected was a blood cancer—took you from being my mother, and then my co-parent to my children… to becoming my little girl.

Like you did with me and my children, I would say, “It’s about time for bed, Mom.”

“Okay, John.”

Ugh. I can still hear the inflection of your voice—the way you drew out my name: “Ju-awn!”

I took you to the bathroom, then to bed. You had to be tucked in just right.

“Is the front door locked?”

“Yes, Mom. Are you ready to say the Lord’s Prayer?”

Sometimes you could say the whole thing… but not so much toward the end.

April 6, 2004. That’s when you saw Jesus.

God told me the day before that He was taking you. I heard Him speaking like thoughts inside my mind, just as clear as a bell:

“I’m going to take her home. She’s fought hard. She’s tired. So I’m going to take her home.”

At around one-twenty in the morning, I got the call:

“We did CPR for ten minutes and finally brought her back… If you want to say goodbye, you need to come now.”

I don’t want to write the rest. I can’t.

Going through this bereavement class for work, as well as grief counseling, triggered some memories. And when a counselor told me to have grieving people write a letter to lost loved ones—or even dear pets—I immediately began writing, “Hi, Mom.”

And this is how you came to read this.

Tell Mom “Hi” for me, will you? She’ll like that.

I know some will quote Scripture and say, “To be separate from the body is to be present with the Lord, and there are no tears in Heaven, so they can’t see you.”

But my Jesus is the God of Love. And I know it wouldn’t be too much trouble for Him to motion to Mom and say, “Daughter, come here.”

“Yes, Lord?”

My God, her face is beaming! I can imagine her in my mind’s eye, young and vibrant and. beautiful! Wide eyes, raised eyebrows, full attention on the Master.

“He’s praying again that I pass this message on to you, Daughter.”

Mom’s smile spreads into beaming shafts of sunlight, reflecting the Master’s Greater Light.

“They love and miss you,” Jesus says. “And John keeps saying, ‘We’re coming Home… Vinnie and Kaylee and Leo and Sydney… we’re coming Home!’”

“Tell them I miss them, too,” Mom says with a beautiful smile.

“You can tell them yourself, Carolyn… when they get here.”

Mom pauses for a moment then asks, “Are they here yet?” She’s like a child on a long trip yet filled with spiritual wisdom.

“Not yet, Daughter. Soon… soon.”

Im weirdly upset, and that shouldnt be a new thing. but after the trip i had, it feels different. why would i be upset? why would i have this heavy fucking heart? it isnt even about the trip. im sure of it. this wave of sadness, loneliness, bothers me more than anything. i’ve always enjoyed being alone. but Ohh ohhh all it takes, folks. all it takes is spending your days with one person, having someone around whenever you wanted, caring about someone so much that they become part of your routine. and suddenly your own company isnt enough anymore. what a fucking stupid thing to get used to, and now im sitting here carrying this constant guilt that i did something wrong, that i said the wrong thing. that i missed something. that maybe shes slowly getting tired of me and im too fucking blind to see or notice anything. its exhuasting. i can wait, i understand people have lives. i understand they get busy. but this? this is bullshit. ill drop the act for once. this is complete fucking bullshit. im tired of pretending im above this. im tired of convincing myself it doesnt bother me when it clearly does. i dont care if it sounds pathetic, you can go fuck the first hole you see and i wouldnt give a fuck. it is what it is. im exhuasted from arguing with my own head every five minutes because it keeps inventing reasons to ruin my day. and you know, maybe shes perfectly fine. laughing somewhere, maybe shes having a genuinely good day, because I hope she fucking is. i genuinely fucking hope she is. because one of us should be. im sick of my own brain, it doesnt shut up. every hour its another possibility, another reason why everything is secretly falling apart or makes no sense and im believing that love exists in between because again, im too fucking blind. but holy fuck it feels like im trapped in a room with the worlds most annoying investigator who has absolutely no evidence but somehow still reaches the worst conclusion every single time. i hate this, whatever this feeling is that crawled into my chest and decided to unpack its bags without asking. i hate that something as simple as nothing can make me question everything, i hate that i know its irrational while still believing every second of it. i hate that i can point at the problem, explain the problem, understand it and still change nothing. thats just ridiculous.i spend my life solving problems, thats what i fucking do. every problem has an answer every situation has a way through it. except this one. this one just heavy and useless. and as how useless that situation is, that problem stays in my chest, even though it knows that im tired. i dont want fucking sympathy, idiots. i dont want advice. i just wanted somewhere to throw these throughts before they buried themselves deeper into my chest. i will surely not give a single fuck about this tomorrow. but for today, just let that bullshit be. im too tired to care anymore.

Maybe i should put out an advertisement, you humans loves those stuff “one patient human willing to sit here while i spend an hour saying complete nonsense” Compensation is generous, the occupational hazard is me. then again, id spend the entire time wondering whether they would’ve stayed without the money. so that defeats the purpose.

Shame, i was prepared to pay embarrassingly well.

Sincerely, Someone willing to pay for company, which is both impressive and slightly embarrasing.

Verzopen Onschuld

Weet je wat ik zie als jij weer dronken bent feestjes allemaal feestjes feestjes allemaal feestjes om ons heen en tijdens alle festiviteiten ben jij daar helemaal alleen jij daar met anderen samen samen totaal alleen want in al die feestjes feestjes gaat alles en iedereen om je heen niet een van die feestjes feestjes kan je daar binnen raken dat stramme gebeente kraken van al dat overdreven niets toch nog iets maken die zinloze drugte tussen mortel en steen in dat stoffig omhulsel, die feesttent kortstondig op palen gezet tegen verwaaien bevestigd met storm lijnen opgetogen zonder vreugd en deugd in dat zieltogend hol gevuld door alcohol stil vercommerend in rumoer en rommel veroorzaakt voor aangelengde kom kommercie en als ik dat er al in zie met mijn verblinde ogen tussen dovemansoren dan ziet iedereen zichzelf daar zo zielig alleen rondom een op lucht malende massa in een stoffig omhulsel, tussen mortel en steen in muren bijgezet ten behoeve van de cultuurwet van wollige luchtige zwaartekracht kokhalsend verlangen naar meerwaarde tot diep diep onder in de nacht gehavend aan de pot voor anker in de haven van elk laatste feestje tot je sober bent begraven in dezelfde stilte ook tijdens het echt aller laatste feestje nu eens niet officieel gesponsord door de brouwerij ook al ben jij daar zinkend naar beneden zonder twijfel de overvloed van hun overdadig geproduceerd ontij

Der Nacken protestiert weiter. 16. Juli

Nach den gestrigen Erkundungen tut mein Nacken heute noch mehr weh. Deshalb habe ich mich entschieden, im Hotel zu bleiben und nur zu schreiben. Ich wollte zumindest eine Wegbeschreibung ausführlich in meinem Tagebuch beschreiben. Dafür brauchte ich sowieso mehr Zeit. Außerdem versuche ich, so viele Braille-Notizen wie möglich vorzubereiten, damit ich den Wegbeschreibungen später leichter folgen kann.

Heute hatten wir außerdem geplant, mit Kai Friedrichshain zu besuchen. Auf der Website von Berlin für Blinde wollte ich auch einige Objekte in der Umgebung finden. Diese Website gefällt mir immer besser. Dort konnte ich zum Beispiel eine Audiodeskription der Skulptur “Heiliger Georg und der Drache” lesen. Die große Skulptur befindet sich an der Promenade Am Spreeufer im Nikolaiviertel.

Noch interessanter fand ich allerdings die Wegbeschreibung zum Verein Handiclapped in Friedrichshain. Der Verein befindet sich in einer alten Feuerwache. Auf der Website steht, dass die Organisation satzungsgemäß Kultur und Kunst sowie die Unterstützung von Menschen mit Behinderung fördert. Besonders gefreut habe ich mich darüber, dass ich diesen Ort auch ganz einfach mit meiner U-Bahn erreichen kann.

Später rief Kai jedoch an und sagte unser Treffen wegen gesundheitlicher Probleme ab. Deshalb werde ich Friedrichshain erst später besuchen, wenn es meinem Nacken wieder besser geht. Was für ein schmerzhafter Tag! Irgendwie scheint dieser Tag für jeden von uns mit seinen eigenen Herausforderungen begonnen zu haben. Ich, Mindaugas und Kai kämpfen gerade alle mit unterschiedlichen Beschwerden und Hindernissen. Eigentlich fühlt sich Mindaugas in dieser Zeit ohnehin nicht besonders stabil... Von zu Hause habe ich ebenso leider nur eine wärmende Creme mitgenommen. Andere Mittel gegen Nacken- oder Rückenschmerzen habe ich gar nicht dabei. Trotzdem gehe ich heute zur Yogastunde. Vielleicht helfen mir das Dehnen und die leichte Bewegung, mich wieder etwas wohler zu fühlen.

Deshalb machten wir uns zusammen mit Mindaugas und unseren Hunden bereits gegen halb vier vom Hotel aus auf den Weg. Wir mussten einmal in die S-Bahn umsteigen, aber den Weg kannte ich schon von meiner Erkundung in der vergangenen Woche. Deshalb fühlte ich mich diesmal ganz sicher. Als wir am Bahnhof Grunewald ankamen, stellten wir allerdings fest, dass der Aufzug leider immer noch nicht funktionierte. Mindaugas musste deshalb bis zur nächsten Station weiterfahren, während ich allein zur Yogastunde ging. Den Bahnhof zu verlassen war einfach. Nur der Weg vom Ausgang bis zum Zebrastreifen war wieder voller Busse, Baustellen und Menschen. Eine Frau half mir durch diese Hindernisse. Alles Weitere fand ich dann schon wieder selbstständig.

In der Yogastunde fühlte ich mich heute auch viel wohler. Dieses Gefühl der Fremdheit war verschwunden und ich konnte den Moment wieder genießen. Manchmal ist mir das Yoga-Vokabular noch etwas fremd, aber langsam lerne ich immer mehr dazu.

Noch etwas Schönes: Nach dem Yoga wurden wir zu einem privaten Abendessen eingeladen. Ulf, der Mann meiner Freundin, wollte für uns zu Hause kochen. Deshalb lasse ich meine heutige Eindrücke nur kurz beschrieben und freue mich stattdessen auf das Essen. Es wird übrigens keine typisch deutsche Küche geben, sondern Pasta mit Soße. Die FleischBuletten werden allerdings auf deutsche Art zubereitet. Ich werde sie natürlich nicht probieren, denn ich bin Vegetarierin.

Ein ruhiger Sommerabend, eine stille Straße in Lichtenberg, nette Gesellschaft und hausgemachtes Essen – das klingt wirklich nach einer wohlverdienten Erholung.

#00692285 is rebranding and Moving to Substack

Dear Readers,

This is to inform you that I'm moving to Substack. I've enjoyed the relative obscurity of write.as but as my channel grows I've realized I need to be where the readers are. If you've enjoyed my writings I urge you to subscribe to my page on Substack here to continue receiving my posts each Friday.

One Time Pen on Substack

After several complaints of my dreadful name I've also finally found a clever title for my blog: One Time Pen

The fluctuations in the CT market during 2026 were both unexpected and inevitable.

In the first half of 2026 (H1), based on public tender data, a total of 1,137 CT units were procured, amounting to approximately RMB 7.98 billion. Factoring in non-disclosed transactions, China's total CT procurement volume for H1 2026 is estimated at approximately 1,624 units, with a total value of around RMB 11.4 billion, representing a year-on-year decrease of about 24.7%. Details are as follows:

1）Photon-counting CT sales declined by 55.6% YoY, indicating that the initial wave of demand has largely been satisfied. Due to high procurement costs, a significant second wave of demand has yet to emerge.

2）256-slice CT sales grew by 28.8% YoY, while 128-slice CT sales fell by 46.6% YoY. Demand for high-end CT remains robust, though the market increasingly recognizes the premium positioning of 256-slice systems.

3）64-slice CT sales increased by 26.9% YoY, confirming its status as the most cost-effective product for medical institutions.

4）Sub-64-slice CT sales dropped by 38.0% YoY. This reflects both near-saturation in primary care settings and an ongoing upgrade trend toward 64-slice systems at the grassroots level.

I. Industry Overview and Centralized Procurement (VBP)

Regarding end-user hierarchy, Grade 3 Class A hospitals remain the dominant purchasers, accounting for approximately 29.2% of total procurement volume and 50.7% of total value. Procurement has further concentrated in tertiary hospitals compared to the same period last year.

In terms of market segments, the share of sub-64-slice CT has fallen to 32.8%. Procurement continues to shift toward 64-slice and higher systems, particularly 256-slice CT and photon-counting CT. These two segments combined accounted for 26.3% of units procured but represented 61.4% of total expenditure.

Meanwhile, procurement of radiotherapy large-bore CT and hybrid OR sliding-rail CT remained largely consistent with the same period last year. This supports forecasts of a stable annual baseline of 100–150 units for large-bore CT and 30–50 units for sliding-rail CT.

The IBMD Data Center discloses, for the first time, VBP performance data for CT in H1 2026.Average unit prices fell as follows: 256-slice CT down 35.39% YoY, 128-slice CT down 53.01% YoY, 64-slice CT down 40.43% YoY, and sub-64-slice CT down 13.61% YoY.

II. CT Industry Scorecards

Statistics indicate that China's CT market comprises nearly 100 brands. In H1 2026, 20 brands recorded sales volume, including approximately 14 in conventional CT and 6 in mobile CT.

In terms of market share, the industry exhibits a distinct three-tier structure:

Tier 1:​ United Imaging Healthcare, GE Healthcare, Siemens Healthineers.

Tier 2:​ Philips, Neusoft Medical.

Tier 3:​ Anke High-Tech, SinoVision, Canon Medical Systems, Wandong Medical.

The CR5 (top 5 vendors) captured 81.8% of total units and 92.3% of total value, underscoring extreme market concentration. United Imaging Healthcare (UIH) has secured the top position across both metrics. GE, Siemens, and Philips maintain strong performance in high-end and 64-slice segments. Anke has emerged as a notable contender, particularly excelling in VBP scenarios. Consolidated brand rankings by CT segment (H1 2026) are summarized below.

1. Photon-Counting CT

In H1 2026, public tenders recorded 8 photon-counting CT units procured, totaling approximately RMB 393 million, with an average unit price of about RMB 42.415 million. Adjusting for non-disclosure, the estimated national volume is 11 units, valued at approximately RMB 485 million.

2. 256-Slice CT

In H1 2026, public tenders recorded 291 units of 256-slice CT (including 256/320-slice, high-end dual-source, and dual-layer detector systems), totaling approximately RMB 4.56 billion, with an average unit price of about RMB 15.671 million. Adjusting for non-disclosure, the estimated national volume is 416 units, valued at approximately RMB 6.515 billion.

3. 128-Slice CT

In H1 2026, public tenders recorded 98 units of high-end CT (including 128/160-slice and dual-source systems), totaling approximately RMB 761 million, with an average unit price of about RMB 7.765 million. Adjusting for non-disclosure, the estimated national volume is 140 units, valued at approximately RMB 1.087 billion.

4. 64-Slice CT

In H1 2026, public tenders recorded 299 units of high-end CT (including 64/80-slice systems), totaling approximately RMB 1.226 billion, with an average unit price of about RMB 4.100 million. Adjusting for non-disclosure, the estimated national volume is 427 units, valued at approximately RMB 1.751 billion.

5. Sub-64-Slice CT

In H1 2026, public tenders recorded 373 units of high-end CT (including 16/32/40/48-slice systems), totaling approximately RMB 683 million, with an average unit price of about RMB 1.830 million. Adjusting for non-disclosure, the estimated national volume is 533 units, valued at approximately RMB 975 million.

6. Radiotherapy Large-Bore CT

In H1 2026, public tenders recorded 50 units of radiotherapy large-bore CT, totaling approximately RMB 265 million, with an average unit price of about RMB 5.291 million. Adjusting for non-disclosure, the estimated national volume is 71 units, valued at approximately RMB 378 million.

7. Hybrid OR Sliding-Rail CT

In H1 2026, public tenders recorded 10 units of hybrid OR sliding-rail CT, totaling approximately RMB 92 million, with an average unit price of about RMB 9.157 million. Adjusting for non-disclosure, the estimated national volume is 14 units, valued at approximately RMB 131 million.

9. Mobile CT

In H1 2026, public tenders recorded 8 units of mobile CT, totaling approximately RMB 55 million, with an average unit price of about RMB 6.864 million. Adjusting for non-disclosure, the estimated national volume is 11 units, valued at approximately RMB 78 million.

Statistical Period:​ 2026 (Announcement dates: January 1, 2026 – June 30, 2026).

Statistical Scope:​ Based on publicly disclosed winning bid data. Excludes undisclosed projects. Certain fields (brand, model, price) may be incomplete; price gaps were not filled. Excludes maintenance contracts, spare parts, and other non-new equipment procurements.

Data Sources:​ Publicly collected from national/provincial government procurement websites, public resource trading centers, hospital tender portals, major Chinese third-party bidding data platforms, and select tender agencies.

Guangdong Institute of Advanced Biomaterials and Medical Devices (IBMD), China

A public institution of Guangdong Province, China.

Established by South China University of Technology, with the support of four national ministries and commissions.

Led by Professor Wang Yingjun, Member of the Chinese Academy of Engineering.

Focused on collaborative innovation and technology commercialization in advanced medical devices and biomaterials.

IBMD Data Center

Medical device data governance, analytics, and digital applications.

Covering registration, regulatory oversight, procurement, market access, clinical application, medical insurance reimbursement, and industry development.

In my role as Ambassador Extraordinary for Unfinished Questions, I am occasionally asked to assist others in their enquiries, particularly where those enquiries have become entangled in the quest for a truth. These requests usually arrive in manila envelopes. There is, in most cases, a letter inside, though the letter is often more a courtesy detail than an instrument. The envelope carries the real appeal. One can tell from the crease at the flap, the pressure of the address, the way the gum has been licked in haste or sealed in despair. Letters may exaggerate. Envelopes seldom do. They have travelled against things.

On the morning in question, no envelope arrived. I was making an inventory of postponed interrogatives when I heard a sound at the lower edge of my door. Not a knock. Not even a tap. More the sort of dry uncertain scuffle made by paper attempting dignity on a polished floor. I looked down. A sheet had inserted itself halfway into the room. It lay there for several moments, neither entering nor retreating, as though uncertain whether it was an application, a confession, or a weather report. “Come in,” I said. The sheet advanced by perhaps half an inch. This was not shyness. Shyness has rhythm. This was damage. I left my desk and bent to lift it, but the sheet trembled so violently at my approach that I withdrew at once and allowed it to proceed in its own time. It came forward by small jerks, gathering itself, losing itself, gathering itself again. By the time it reached the carpet beneath my chair, one corner had folded under and a faint grey trail of pencil dust followed behind it.

I had seen hesitations before. I had seen questions that had been crossed out, questions that had been answered too early, questions that had disguised themselves as observations, questions that had enlisted question marks without earning them. But this one had been disabled almost beyond grammar. The upper portion had been typed on an IBM Selectric typewriter. I recognised the print at once. There is a particular authority to the Selectric: each letter seems to have arrived from a small, well-governed planet. The marks were clean, black, and certain in the way official things are often certain before they understand the case. The typed line read: What becomes of the small mark when There the sentence stopped. Not at a full stop. Not at a comma. Not even at that frail bridge by which a dash offers to continue while pretending to pause. The paper had been ripped from the machine just after the word when, leaving the fibres lifted and pale at the right-hand edge, as though the page had bitten its own tongue.

In the margin, several continuances had been attempted in pencil. The first leaned upward: when it is mistaken for punctuation. The second had been pressed so hard that the graphite shone: when it is promoted to meaning The third seemed to have been written while the hand was turning away: when it is left above the wrong letter The fourth curved downward, crowded against the torn edge: when the word goes on without it Below these, in a smaller script, almost apologetic: when it discovers it was never small I carried the sheet to my desk and placed it on the green blotter. It flinched at the brass paperweight, so I moved the paperweight to the far side of the inkwell. I have found that many injured questions respond poorly to instruments of administrative compression. “You have come without an envelope,” I said. The typed line remained still. The pencilled endings trembled faintly. “I was not sent,” it said. The voice did not come from any one word. It seemed to rise from the space between the typed certainty and the pencilled attempts.“You came yourself?” A little crease formed near the torn edge. “I think so.”

With unfinished questions, “I think so” often contains more testimony than a page of sworn evidence. I took out Form UQ-17, Preliminary Reception of an Incomplete Interrogative, and uncapped my pen. The first question on the form was simple. Nature of defect: I looked at the sheet. Interrupted? Incomplete? Fragmentary? Marginally unstable? Subject to continuance? Possibly self-approaching? None of these seemed hospitable. The question watched my pen. “Am I to be classified?” it asked. “Only at first.” “What happens after first?” I set down the pen. In the silence, the Selectric letters seemed to grow darker. I found myself thinking of the machine that had made them. Not a typewriter in the old manner, with its forest of arms and clattering ascents, but a creature of rotation. A typing element, a small perfect globe, covered in reversed letters, each waiting for its moment of tilt. On the Selectric, no letter simply marched to the page. Each had first to turn, to present itself at the necessary angle, to accept the brief violence by which potential became print.

I looked again at the sheet. The pencilled continuances lay to the right of the typed line, untidy and subordinate. At least, that is how I first saw them. A main road and its ditch. A sentence and its failures. A proper beginning and a margin full of nervous volunteers. The question must have noticed my looking. “Those are not mine,” it said. “Whose are they?” “I do not know.” “Did someone add them?” “I remember a hand.” “Only one?” The paper rustled. “More than one pressure.” I leaned closer. The first pencilled line had been written lightly, as though by someone hoping not to be overheard. The second had cut into the fibres. The third paused after wrong. The fourth had been dragged downward, almost falling. The fifth, the smallest, seemed less written than discovered. I touched the edge of the desk, not the page. “Which one do you prefer?” The question curled. “I thought that was why I had come.” “To have one chosen?” “To be finished.”

Outside the window, a delivery van reversed into the lane, emitting three small beeps of civic warning. A gull objected from a chimney. Somewhere in the building a drawer was closed with unnecessary conviction. The world was behaving as it usually did. That should have been a comfort. I returned to the form. Probable remedy: Completion? Reconstruction? Answer? Referral to Syntax? Return to author? Place under observation? The words stood ready in their little boxes, each of them more confident than useful. The question’s torn edge lifted slightly in the draught from the window. “Is there a procedure?” it asked. “There are several.” “Do they work?” “Sometimes they produce a result.”

The pencilled line when the word goes on without it darkened. I turned the page a little, only to save it from the glare. No ceremony accompanied the movement. Nothing in the room altered its substance. The blotter remained green. The desk remained scratched along the left edge where a ruler had once been used impatiently. The paper remained torn. The typed words remained where they had been. But the margin changed. Or, more nearly, I changed in relation to it. The pencilled endings were no longer beside the sentence. They rose from it. They became steps, not alternatives. Attempts, not failures. The typed fragment no longer appeared as a road abandoned at the edge of a cliff. It was a doorway opening into several possible rooms. I turned the page a little more. The question gave a gasp. “Did that hurt?” “No.” “Then?” “I had not known I could be seen that way.”

I waited. Among unfinished questions, speech often follows only after the room has agreed not to hurry it. The graphite of the smallest line caught the light. when it discovers it was never small I read the typed fragment again, then the pencil, then the tear, then the space where an ending had been expected to arrive and had not. “What becomes of the small mark when” I said. The question listened to itself in my voice. I tried the first continuance. “What becomes of the small mark when it is mistaken for punctuation?” A faint shiver passed through the page. “Too injured?” I asked. “Too familiar.” I tried the second. “What becomes of the small mark when it is promoted to meaning?” The word promoted gleamed beneath its pressure. “Too official,” the question said. The third. “What becomes of the small mark when it is left above the wrong letter?” The paper seemed to go very still. “Too close,” it whispered. I did not ask to what. The fourth. “What becomes of the small mark when the word goes on without it?” The torn edge lifted, then fell. “Too lonely.” The fifth I did not speak at once. The smallest script waited. “What becomes of the small mark when it discovers it was never small?”

The question did not tremble. For several seconds, the page was quiet in a way that paper rarely manages. Not blank. Not empty. Quiet. Then it said, “That one frightens me.” “Because it may be true?” “Because if it is true, all the others were disguises.” I looked at the pencil marks again. They no longer seemed to compete. Each had approached the same door from a different street. “Perhaps not disguises,” I said.“What, then?” I lifted Form UQ-17 and placed it face down. The question watched the form disappear. “Are you abandoning procedure?” “Only its posture.” That seemed to satisfy neither of us, but it permitted a little more air into the room. I opened my notebook instead. The notebook has no boxes. It cannot compel a phenomenon to arrive in the 'correct' shape. For that reason it has often proved more trustworthy than official documentation.

“What do you remember of the machine?” I asked. The question softened. “The globe.” “The typing element?” “A small world. Full of faces turned away until called.” “Letters?” “And numbers. Marks. Shapes. All waiting backwards. “Backwards?” “So they could become right on the page.” I wrote that down. All waiting backwards so they could become right on the page. The question seemed embarrassed by having said something useful. “And then?” “Rotation. Tilt. Strike. I was coming through. I had begun. I had not yet learned what I was asking.” The torn edge lifted again, as if remembering the pull. “Then the paper was taken.” “By whom?” “I do not know. The hand was quick. Not cruel at first. Then afraid.” “Afraid of you?” “Afraid of what I might ask next.”

A bus passed outside, its upper windows full of faces temporarily arranged into destination. The room dimmed, brightened, resumed. “Were the pencilled lines added then?“ “Afterwards. At a table, I think. Not this one. A softer table. Someone tried to help.” “And did they?” The question considered this. “They made me more possible.” This was the first time I had heard it speak without breaking. I turned the page back to its original position. At once the pencil marks resumed their place in the margin, anxious and secondary. The question made a small sound. I turned it again. The steps returned. Again back. Again margin. Again tilt. At the fourth turning, the question laughed.

It was not a large laugh. It would not have disturbed a comma. But it travelled through the page and loosened something in the torn fibres.“I thought I was damaged,” it said. “You are damaged.” The laughter ceased. I waited, because one must be careful at such moments not to rescue too quickly. “And?” it asked. “And still asking.” The smallest pencilled line grew visible again. I slid the official form to the edge of the desk and took a clean sheet from the drawer. The question recoiled. “I am not going to copy you,” I said. “Then what?” “I am going to sit beside you.” This seemed to require consideration.

I placed the clean sheet to the right of the torn one, so that the margin of the first touched the blankness of the second. The two papers made a little seam. On the blank sheet, I wrote only the typed fragment: What becomes of the small mark when – Then I stopped. The question waited. I did not add any of the pencilled endings. Instead, beneath the fragment, I wrote it again. What becomes of the small mark when And beneath that, again. What becomes of the small mark when The page beside me rustled with unease. “Why are you repeating me?” “To see whether you remain the same.” “I do not.” “No.” “Is that permitted?” “In some offices, no.” “In this one?” I looked at the crossed-out headings on my old forms, the shelf of deferred matters, the envelopes that had carried more truth in their seams than in their contents. I looked at the Selectric letters, born from a globe that had turned before it spoke. “In this one,” I said, “we may allow it.”

The question moved closer to the clean sheet. The first repetition sat stiffly, imitating the original. The second had already begun to feel less like a copy and more like an invitation. By the third, the words seemed to be listening ahead of themselves. The pencil marks on the torn page no longer shook. They arranged themselves, not in order of correctness, but in order of courage.

The question spoke. “What becomes of the small mark when it is mistaken for punctuation?” The room accepted the sentence. It spoke again. “What becomes of the small mark when it is promoted to meaning?” The brass paperweight gave back a small dull light. Again. “What becomes of the small mark when it is left above the wrong letter?” This time the page did not flinch. Again. “What becomes of the small mark when the word goes on without it?” The silence afterwards was not empty. Finally, so quietly that I almost mistook it for the settling of paper: “What becomes of the small mark when it discovers it was never small?”

The question lay still. I did not answer. A draught moved under the door and lifted the corner of Form UQ-17, which turned itself over with a dry officious sigh. The line Probable remedy stared up at me, eager for usefulness. I placed another blank sheet over it. The question seemed to approve. “What am I now?” it asked. I considered the available replies and found each arriving too heavily. A completed question? No. A repaired question? No. A better question? Perhaps, but even that seemed to place a medal where a witness should stand. The page shifted toward the clean sheet and rested there, torn edge against fresh paper, as if testing whether continuation required ownership.

“Try asking,” I said. The question gathered itself. Not quickly. Not fluently. Not as a sentence that had been waiting fully formed behind a curtain. It came by small movements, part type, part pencil, part tear, part blankness. “What becomes of a question,” it said, “when it stops asking to be answered and begins asking to be understood?” The words remained in the room. No bell rang. No file closed. No answer descended with its hat in its hand.

Outside, the gull returned to its complaint. The delivery van departed. Somewhere down the corridor a clerk sneezed twice, revised the sneeze, and sneezed once more. The question looked at me. “Is that finished?” I turned the page a fraction, no more than the width of a tittle. “Not finished,” I said. The graphite brightened. “Then what?” The typed letters, the pencil, the tear, the clean sheet, the hidden form beneath it, the memory of the small globe turning toward impact, all held their positions without becoming still. “Ready to continue,” I said. And for the first time since it had entered my office, the unfinished question did not try to become anything else.

✒️ Sigi

I was playing games with T like normal, and there was a person in our games that we were joking around and so after a bit, we invited them to Call with us and they seemed very friendly. I feel like it’s kind of surprising in a way how often it feels like people just could’ve stumbled into my life in different avenues. I think about the people at the gym that I have recently met and have been really friendly at first, but I guess I also feel like with all of these people or at least a large majority of them friendships start off with I guess too much of an expectation for me, I feel like the friendships are all going to be much more reliable and faster case than what happens in practice and that caused me a decent amount of strike and I guess by saying it out loud I recognize that this is more Reid of my experience with friendships being really intense rapid things because of how I grew up and so even though I think I have recovered from that enough to be at the point where I’m more appropriately pacing my interactions with people, I think I might still both expect a lot more from people than is reasonable, and I might still come off as two. I guess that’s something to be aware of and it kind of sucks because I don’t have any kind of like universal framework or benchmark or something like that that I could use to say oh this is what this is what is normal so far but what can you do you know?

Named for Linden Boulevard in NYC, which runs from Brooklyn to Queens.

“St. Jermaine”: gin, elderflower liqueur, crème de mûre, lemon, simple syrup

Lobster & Crab Knuckle Sandwich

Lamb Tartare: mint, fennel, cherry chutney, house-made focaccia

The menu “pays homage to the African-American, Caribbean, Jewish, South Asian, and many other influences found along Linden Boulevard.”

I have made the same hiring mistake twice, so I feel qualified to warn people off it. Both times my team was drowning, both times the obvious fix looked like another pair of hands, and both times a chunk of the work I hired for turned out to be work no person should have been doing at all.

Key takeaways

• Separate every task into decisions (need a human) and procedures (need doing by anyone competent).
• Procedures hide inside roles that look like judgment roles, which is how teams over-hire.
• Procedure work is invisible to promotion conversations, so leaving talented people on it quietly caps their careers.
• Much of the procedures pile is recurring browser work, which is now delegable without a new hire.

The hiring mistake I made twice

The obvious fix for an overloaded team is capacity. But a lot of what looks like workload is procedure dressed up as judgment. Ask an analyst what they do and they describe recommendations. Watch the week and a third of it is assembling the data underneath the recommendations, which is transport, not analysis.

Decisions need a human, procedures need doing

Here is the line I wish I had drawn earlier. A decision needs judgment, taste, and accountability. A procedure needs to be done correctly and repeatedly, and it does not care who does it. Every team I have run leaks the most time on recurring browser procedures: pulling weekly numbers from several dashboards, checking a set of sources each morning, moving records between two systems that were never introduced.

Why procedure work quietly caps careers

This is the part managers miss. Advancement compounds on visible judgment, and procedure work is invisible to every promotion conversation. The person known for sharp calls moves up. The person who spent those same hours compiling the spreadsheet under the call does not, even if they worked harder. Leaving a talented person on transport is not just wasted hours. It is a quiet ceiling.

The procedures pile is now delegable

What changed my approach is that the procedures pile no longer requires a hire, because much of it is repetitive browser work and the tools have caught up. One of my leads moved her recurring routes, the metrics rounds, the source sweep, the record transfers, to the browser automation at allyhub.com. It runs the routines in her own browser session and lands them in one summary she reads in fifteen minutes. Setup was a couple of evenings and some corrections it kept, and after that the routine ran on its own and got quicker each time rather than needing to be re-taught. Her reclaimed hours went into client calls, the highest-value and most-postponed thing on her list.

Two rules for any delegation

Keep review in the loop, because delegation without review is abdication and the failure modes are just quieter with software. And reassign the freed time on purpose, because capacity freed without a destination refills with the same low-value work inside a month.

Run the one-week audit first

The diagnosis is cheap. Take one representative week, sort every block into decision or procedure, and look at the ratio. For most knowledge teams the procedure share lands between a quarter and a third. That number is your real staffing plan, and a surprising amount of it does not need a hire at all.

We just launched a our new Embed.as service to power Rich Embeds on Write.as! This change is largely behind the scenes — our writers can continue sharing links from our many supported providers in their blog posts, and they’ll keep turning into nice embedded content without any extra work.

A new service

A few months ago, we got to work on our very own rich media-embedding service so we could switch away from the previous one we used, Embedly. While it worked well, Embedly was far overpriced for our needs, and didn’t give us the kind of flexibility we wanted, especially for building for an ever-evolving open web.

Now, we’ve launched Embed.as as a totally in-house service to provide this little feature that many of our users enjoy. To use it, you don’t need to go farther than your Write.as editor — simply paste in the URL of any post, video, photo, playlist, etc. on its own line in your blog post (supported sites shown below), and once published, it’ll turn into a gorgeous rendering of whatever content you’re sharing.

Supported Providers

All our Pro users can share content from any of these sites to have them show up nicely in your blog posts:

• Are.na
• Bandcamp
• Bluesky
• Codepen
• Flickr
• Giphy
• Imgur
• Kickstarter
• Mixcloud
• SoundCloud
• Spotify
• Typeform
• Vimeo
• YouTube

Coming up

While this is mostly a behind-the-scenes change today, we have more plans for Embed.as, including bringing Rich Embeds to WriteFreely.

As this launches and more people try it out here on Write.as, we’re going to continue testing in the real world, gathering feedback, improving how it works, and adding providers.

Then beyond that, we’ll add support for WriteFreely admins to connect with Embed.as, so their blog / community can have easy embeds too, using this new privacy-preserving service. Based on the feedback we get, we’ll likely offer this at a very affordable price.

We hope you continue enjoying writing here! You can follow along with Embed.as updates in the fediverse: @embed_as@musing.studio, and if you have any feedback or suggestions, we’d love to hear them on the forum!