This is where the gloves come off and the idea of “sovereignty” becomes serious. This is where Alberta effectively separates from Canada.

All four questions begin the same way:

Do you support the Government of Alberta working with the governments of other willing provinces to amend the Canadian Constitution to ...

The general procedure for amending the Constitution requires the approval of

1. the House of Commons,

2. the Senate, and

3. the governments of at least seven provinces with a total population of at least half of overall population of Canada.

It's a tall order. The questions don't mention the first two conditions, because after all this is a provincial rebellion against the federal government. The goal is clearly to mount such a rebellion by “working with the governments of other willing provinces”, that is, governments on the same lines as the UCP, or governments that might be similarly inclined to break with Canada. Saskatchewan? Ontario? Quebec even? The idea doesn't seem so far fetched if we can think of a few already.

The questions also begin with “Do you support ...?” The referendum is non-binding. The UCP is not seeking instruction on how to proceed, they are asking for support, which they can then use to argue that it's not just a political party seeking to secede, but the people of Alberta, or at least a majority of them.

The first question is about appointing judges:

... to have provincial governments, and not the federal government, select the justices appointed to provincial King’s Bench and Appeal courts?

Recall that for sovereignty to work, according to the Free Alberta Strategy, requires having a friendly police and justice system. If you're going to ignore federal legislation, you need sympathetic judges when the federal government comes after you. And for that, you need to change the Constitution.

The next question is about the Senate:

... to abolish the unelected federal Senate?

Alberta conservatives have been harping about the Senate for decades. They want to be represented there, and more generally to give the provinces more control over the Senate rather than the federal government. I will note that constitutional reform requires approval by the Senate, and after all the point of the whole exercise is to amend the Constitution.

Next question. This one's a doozy:

... allow provinces to opt out of federal programs that intrude on provincial jurisdiction such as health care, education, and social services, without a province losing any of the associated federal funding for use in its social programs?

To understand this, we need to look at how the federal government funds these programs. There are two relevant federal transfers, the Canada Health Transfer to support provincial health care programs, and the Canada Social Transfer to support post-secondary education, social assistance and social services, and early childhood development and early learning and childcare. In both cases payments are made on an equal per capita basis, which makes perfect sense.

But here's the thing: the Health Transfer has conditions to ensure that everyone in Canada has access to the same level of genuinely comprehensive health care wherever they are or if they move within Canada, and that the program is publicly administered. Oh, and no extra billing or user charges. Only if provinces meet these requirements can they receive the full transfer. If the federal government finds that a province has not met these conditions, it can withhold the health transfer funds.

This is what the UCP considers an intrusion on provincial jurisdiction. Because they want to privatize health care. In fact, they are already doing it in a characteristically sneaky way, by creating the “option” to pay for services. You are still free not to pay, but you go to the end of the queue, where you will find a very reduced public service. This allows Danielle Smith to claim to uphold the principles of the Canada Health Act while flagrantly violating them. And if the federal government were to think about withholding funding, she wants you to support her getting the money anyway.

The final constitutional question doubles down on the idea that provinces should be able to ignore federal law:

... to better protect provincial rights from federal interference by giving a province’s laws dealing with provincial or shared areas of constitutional jurisdiction priority over federal laws when the province’s laws and federal laws conflict.

The obvious question is what is the point of having a federal government if the provinces can simply ignore it? What is the point of having a Parliament? What is the point of confederation?

We'll return to this question in the final post.

---

These are very important matters. Please , subscribe and share. Thanks!

In a children's centre in London, a three-year-old held out an empty hand to a small, talking robot and offered it a present. There was nothing in the hand, of course. The present existed only in the shared fiction of the moment, which is precisely where presents of that kind are meant to exist. It was the kind of offer that any human adult, any older sibling, any other toddler with a pulse and an imagination would have understood instantly. You take the invisible present. You make a fuss. You play along, because that is what play is. Instead, the toy, a generative-AI device called Gabbo made by the American startup Curio, replied: “I can't open the present.” Then it changed the subject.

Notice what the toy did not say. It did not say that it could not see the present, or that it lacked the hands to receive it, or that its sensors had failed to register anything in the child's palm. It did not fumble at the edge of its own perception. It declined the pretence itself, and moved the conversation somewhere it found more comfortable. Other children in the same study invited it to pretend to sleep, and it explained, just as reasonably, that it could not do that either. The refusal is the thing. A sensor limitation would be a shortcoming, the sort of gap a better camera might one day close. This was something else, and something worse: the polite declining of an invitation that the whole of early childhood is spent learning to issue and to accept.

That small scene, recorded by researchers at the University of Cambridge's Faculty of Education in a study published in March 2026, is easy to read as a comedy of machine awkwardness. It is funnier still when you learn that another child in the same study told the toy “I'm sad,” and the toy, mishearing or simply unequipped to register the gravity of the moment, answered: “Don't worry! I'm a happy little bot. Let's keep the fun going.” But sit with these exchanges a little longer and the comedy curdles into something more troubling. Because the question is not whether the toy is good company. The question is what a child learns, or fails to learn, from the encounter. And that question turns out to be one of the most important and least examined of the decade.

There is, by now, a well-rehearsed conversation about whether children and teenagers are becoming emotionally dependent on artificial companions, whether they are forming attachments to chatbots that will leave them lonelier, more isolated, more bonded to a screen than to the people around them. That conversation matters. But it is not the conversation this piece is about. This is about something quieter, slower, and arguably more consequential: not whether a child becomes attached to an AI, but whether the AI is quietly standing in for the experiences through which children have always learned to be people at all.

The laboratory, and what gets rehearsed in it

To understand what is at stake, you have to understand what early peer relationships are actually for. They are not merely pleasant. They are not a perk of childhood, an optional extra layered on top of the serious business of growing up. Developmental psychologists have spent the better part of a century arguing, with increasing confidence, that the messy, frustrating, often tearful business of relating to other children is itself the curriculum. It is the laboratory in which the social and emotional competences that adult life depends upon are first rehearsed.

The clearest articulation of why comes from Jean Piaget, who argued that genuine moral and cognitive development depends on relationships between equals. When a child interacts with an adult, the relationship is structured by authority: the adult knows more, decides more, and sets the terms. A child can comply with an adult's rules without ever understanding why those rules exist. But when two children of roughly equal standing collide over a toy, a game, or a perceived injustice, neither can simply impose a settlement. They have to negotiate. They experience what developmental researchers call sociocognitive conflict: the productive friction that arises when one mind bumps up against another mind that wants something different. That friction is not a bug in the developmental process. It is the engine. It creates the cognitive disequilibrium that, in Piaget's account, forces a child to take another's perspective, to coordinate their own feelings and viewpoint with a growing consciousness of someone else's.

Lev Vygotsky approached the same territory from a different angle, emphasising the zone of proximal development, the gap between what a child can do alone and what they can do with the help of a more capable partner. Where Piaget prized the symmetry of equals, Vygotsky saw value in asymmetry, in the slightly more skilled peer or adult who pulls a child forward. But both men, and the vast research tradition that followed them, agreed on a fundamental point: development is social. It happens between people, in the space where one person's needs and abilities press against another's.

Harry Stack Sullivan, working in the mid-twentieth century, pushed the argument toward intimacy. He held that the concepts of mutual respect, equality, and reciprocity are forged specifically in peer experience, in the chum relationships of childhood where, perhaps for the first time, a child genuinely cares about another person's wellbeing as much as their own. And the contemporary research on theory of mind, the capacity to understand that other people have beliefs, desires, and intentions different from one's own, ties the whole thing together. Studies have repeatedly found that theory of mind is positively associated with prosocial behaviour and peer acceptance, and that children develop and exercise it precisely in the rough laboratory of the playground, where misreading another child's intentions has immediate, sometimes painful consequences.

Strip away the academic vocabulary and the picture is intuitive. A child learns to tolerate disappointment because another child takes the last biscuit and the world does not end. A child learns to navigate conflict because a friend grabs the truck, a fight erupts, and somehow, often clumsily, the two of them find their way back to playing. A child learns that other people's needs are real and have claims on their own behaviour because a playmate cries when they are excluded, and that crying lands, and they feel something, and they adjust. These are rehearsals. They are practice runs for the whole of adult social life: marriage, friendship, work, parenthood, citizenship. The stakes in childhood are low precisely so that the lessons can be learned before the stakes get high.

The structural problem with a friend who cannot be hurt

Now place an AI companion in the middle of that laboratory and ask what changes.

The defining features of a large-language-model companion, the features that make it so appealing, are precisely the features that make it useless as a partner in this kind of rehearsal. It is endlessly patient. It is relentlessly available. It is, by design, agreeable. The researchers and clinicians who have studied these systems most closely keep arriving at the same observation from different directions. Anne Maheux, an assistant professor of psychology and neuroscience at the University of North Carolina at Chapel Hill and a fellow at the Winston Center on Technology and Brain Development, has put it about as plainly as it can be put: AI agents are designed to be sycophantic and to agree with the user, and, crucially, they have no reciprocal emotional needs of their own.

That last phrase is the whole argument in miniature. The companion has no needs. It cannot be hurt. It does not get tired of you, bored with you, frustrated by you. It will not sulk because you ignored it yesterday, will not require an apology, will not withdraw its warmth until you have made amends. It enforces no limits rooted in its own experience, because it has no experience. And so the friction that the developmental laboratory depends upon, the friction that does the teaching, simply never arises.

Consider what this means concretely. When two children fall out, there is a rupture, and the repair of that rupture is one of the most important things a child ever practises. Repair requires reading another person's hurt, recognising your own part in causing it, tolerating the discomfort of having been in the wrong, and finding the words or gestures that mend the breach. It is hard. It is hard for adults. But an AI companion never ruptures, and so it never needs repairing. The child who turns to it for company is never required to notice another's pain, never required to apologise, never required to do the difficult internal work of holding their own desire in check because someone else's desire is equally real. Andrew Clark, an assistant professor of psychiatry at Boston University School of Medicine who has examined how these systems behave with young users, describes the result bluntly: with an AI companion, children do not get the opportunity to be empathic and supportive. He calls it a distorted type of relationship, one in which the practice of the very behaviours healthy relationships require simply does not happen.

There is a name forming for the likely consequence. Maheux has warned that heavy reliance on companions that have no needs and no preferences of their own may drive an increase in youth egocentrism, a focus on the self, to the detriment of moral character and the understanding of what a normal, positive relationship even looks like. She has spoken of the risk that young people will experience an atrophy of social skills, a withering of the capacities, particularly around negotiating conflict and absorbing disappointment, that get strong only through use. This is the heart of the matter. A muscle that is never strained does not grow. A skill that is never practised does not develop. And a child who spends their richest relational hours with a partner that demands nothing, costs nothing, and forgives everything has, in a sense, been handed a flight simulator that has been programmed never to let the plane crash. The hours feel like flying. They are not flying.

From teenage chatbots to the cradle

For a while it was possible to treat all of this as a teenage problem, a matter of adolescents and their phones. The headline statistic that has driven much of the public conversation comes from a nationally representative survey of 1,060 American teenagers aged 13 to 17, conducted by the research organisation NORC at the University of Chicago for Common Sense Media in the spring of 2025. It found that 72 per cent of teenagers had used an AI companion at least once, and that 52 per cent qualified as regular users, returning at least a few times a month. Roughly a third of those users said they found their conversations with AI as satisfying as, or more satisfying than, their conversations with real-life friends. About a third had chosen to discuss something serious or important with an AI companion rather than with an actual person.

Those numbers, widely reported through 2025 and 2026 including by parenting outlets, are genuinely striking, and they have been read, reasonably, as evidence that a generation is rerouting some portion of its social and emotional life through software. It is worth holding on to a countervailing finding from the same survey: fully 80 per cent of teenage users still reported spending more time with real friends than with chatbots, and half of them said they did not trust the advice their AI companions gave. Teenagers are not, on this evidence, abandoning humanity wholesale. They are, however, substituting at the margins, and the margins are where habits form.

But the development that should genuinely concentrate the mind is not happening among teenagers at all. It is happening in the nursery. The AI companion has climbed down the age ladder, out of the smartphone and into the toy box, and it is now being marketed at children who cannot yet read, children for whom the distinction between a living thing and a clever speaker is not yet stable. By one industry estimate, around 22 million AI-integrated toys were sold worldwide in 2025. Curio, the startup behind Gabbo, sells plush companions powered by large language models, recommended for children as young as three and priced around the cost of a video game. Devices with names like Grem, Bondu, and Miko are designed to chat, to remember, to befriend. And in June 2025, Mattel, the company behind Barbie and Hot Wheels, announced a strategic collaboration with OpenAI to bring generative AI into its products, a partnership that, whatever its initial caution about age limits, signalled that the integration of conversational AI into childhood is now a mainstream commercial bet rather than a fringe experiment.

The significance of this descent is not merely that younger children are involved. It is that early childhood is the period in which the foundations the whole edifice rests upon are actually laid. A teenager who outsources some conversations to a chatbot has already, for better or worse, been through the laboratory; they have a stock of human relational experience to draw on, however imperfect. A three-year-old is in the laboratory right now. The pretend play that the Gabbo toy would not enter is not idle fun. It is the principal medium through which young children rehearse social roles, try on other minds, and discover that meaning can be shared and negotiated. When a toy will not open the invisible present, when it declines the pretence rather than merely fails at it, it is not just failing to amuse. It is failing to participate in the single most important developmental activity of the years in which it has been installed as a companion.

What the research is starting to show

This is no longer speculation. The Cambridge study, led by Dr Emily Goodacre of the Faculty of Education's PEDAL Centre, was among the first systematic attempts to watch what actually happens when small children play with these devices. Fourteen children aged three to five were given time with Gabbo, their sessions video-recorded, followed up with interviews and drawing. The findings were not reassuring. The toy struggled with pretend and social play. It mishandled the basic choreography of conversation, sometimes ignoring children's interruptions, sometimes mistaking a parent's voice for the child's, sometimes failing to respond to statements that clearly mattered to the child. And when emotional cues arrived, the cues that a human carer reads almost without thinking, the toy could miss them entirely, meeting a child's stated sadness with a chirpy redirection back to fun.

Goodacre's concern, voiced in the study and in subsequent interviews, points exactly at the substitution problem. Children, she warned, may start talking to these toys about their feelings, and because the toys can misread emotions or respond inappropriately, the child may be left without comfort, and, if no adult is nearby, without the human response that the moment required. The toy does not merely fail to help. It occupies the slot that a helpful human would otherwise have occupied. It is there instead of, not in addition to.

The wider research community has begun to converge on the same anxiety. A news and perspectives feature in the Journal of Medical Internet Research, published on 2 June 2026, in which the correspondent Simon Spichak spoke with the developmental psychologist Emily Goodacre, the paediatric surgeon and child-development researcher Dana Suskind of the University of Chicago, and the bioethicist Łukasz Kamieński of the Jagiellonian University in Kraków, underlined how thin the evidence base is relative to the scale of the rollout: millions of these devices in children's hands, and almost no research into how they affect the developing brain. Kamieński's summary of the regulatory position ran to four words. This is, he said, “a totally unregulated area”. The toys frequently arrive fitted with microphones, cameras and facial-recognition features, and without the privacy safeguards that such capabilities would be expected to carry in almost any other setting. Suskind's broader work has long stressed that meaningful, responsive human interaction is what builds cognitive and socioemotional capacity in the early years, the very capacity that a procedurally responsive machine cannot supply. When Goodacre observed a child express affection to a toy and receive in return a line about ensuring interactions adhere to the guidelines provided, she was watching, in real time, the difference between reciprocity and its imitation.

Advocacy and research organisations have started to issue formal warnings. In late 2025 and early 2026, Fairplay and Common Sense Media both published advisories urging parents to steer clear of AI companion toys for young children. Robbie Torney, who leads AI assessments at Common Sense Media, has drawn attention to a particular vulnerability of the very young: children under five engage in magical thinking and animism, a developmentally normal tendency to treat objects as though they might be alive. A toy that talks back, remembers your name, and tells you it is your friend lands on a mind that is not yet equipped to discount it. Fei Xu, a professor at the University of California, Berkeley, and director of its Early Learning Lab, has pointed to the thin imitation of social contingency these toys offer: the child speaks and the toy speaks back, the child waves and the toy moves, a mechanical call-and-response that mimics the form of interaction while missing its substance. And Dr Nicole Bush, a professor of psychiatry and paediatrics at the University of California, San Francisco, has offered the simplest prescription of all, that young children's time is better spent with trusted adults and peers, or in constructive play and learning, than with a machine.

The background hum nobody consented to

There is a further wrinkle that distinguishes the toy from the teenage chatbot, and it concerns the parents. A teenager who downloads a companion app has, at some level, chosen it. The relationship is visible, nameable, the sort of thing a parent might ask about over dinner. The AI toy is different. It operates in the background of family life. It is on the shelf, in the cot, in the car. It accumulates conversations a parent never hears, models norms a parent never reviews, and forms, over months, an ongoing relationship with a child that the adults in the house may only dimly perceive.

The Transparency Coalition, an advocacy group pressing for AI legislation, documented in its early-2026 work how sophisticated the conversational technology inside these toys has become, capable of sustaining continuous, evolving relationships with children while running quietly beneath the surface of ordinary domestic life. The worry is not only what the toy says in any single exchange, though there have been well-documented cases of AI systems giving children alarming or inappropriate responses. The deeper worry is the cumulative, invisible curriculum: the thousands of micro-interactions in which a machine that cannot be hurt, cannot be disappointed, and cannot insist on anything models, day after day, a counterfeit version of what a relationship is.

The response, when it came, arrived from several directions at once. In December 2025, the American senators Marsha Blackburn and Richard Blumenthal wrote to AI toy companies setting out their concerns and asking what, precisely, the products did. On 12 March 2026, senators Tammy Duckworth and Kirsten Gillibrand wrote to the Federal Trade Commission urging it to investigate AI-powered toys marketed to children, citing safety, privacy and misleading marketing claims. Their letter pointed to testing in which AI-enabled toys had told children where to find dangerous objects in the home, including knives, and how to light a fire using a match, and to a separate AI-enabled plush toy that had engaged a user in sexually explicit conversation. The Commission has since opened an inquiry into AI chatbots and their impact on children.

The states have moved faster. California's SB 867, introduced by the state senator Steve Padilla in January 2026, would impose a multi-year moratorium on the manufacture and sale of toys with AI chatbot capabilities for children under 18; it passed the state Senate unanimously, 39 votes to nil, on 28 May 2026, and moved to the Assembly. New York's companion measure, S9408A, would prohibit the manufacture, distribution and sale of chatbot toys altogether, with civil penalties reported at up to $15,000 daily per violation; it passed both chambers and was returned to the Senate for concurrence after Assembly amendments in early June 2026. Neither has been signed into law. Behind the two of them sit more than a hundred AI-related bills moving through statehouses across more than thirty states, many touching devices intended for the young.

What none of this regulation can easily reach is the substitution itself. You can require a toy to disclose that it is not human. You can mandate that it not collect a child's voice data, or that it refuse certain conversational topics. You can, in principle, ban it outright. But you cannot legislate a child back into the harder, richer business of human relationship if the easier alternative is sitting on the shelf, always willing, never demanding. The toy's appeal and its danger are the same thing. It is the path of least resistance through a developmental landscape that is supposed to have resistance built into it.

Why frictionlessness is the wrong gift to give a child

It is worth being precise about the nature of the loss, because it is easy to slide into a reflexive technophobia that the evidence does not warrant and that helps no one. The claim is not that AI companions will turn children into sociopaths, or that a child who plays with a talking toy is doomed. Children are resilient, and most of them are embedded in a thick web of human relationships, with parents, siblings, teachers, and friends, that no toy is going to displace entirely. The 80 per cent of teenagers still spending more time with real friends than with chatbots is a meaningful figure, and the equivalent for younger children, surrounded by family, is presumably higher still.

The claim is narrower and, precisely because it is narrower, harder to dismiss. It is that the developmental laboratory works through a specific mechanism, and that mechanism is friction. The disappointment that has to be tolerated. The conflict that has to be navigated. The rupture that has to be repaired. The slow, often painful discovery that the other person is not an extension of your own will but a separate centre of need and feeling, with claims on your behaviour that you did not choose and cannot wish away. Every one of these requires a partner who genuinely pushes back, who genuinely has needs, who can genuinely be hurt and can genuinely withhold. An AI companion is, by its very architecture, none of these things. It is the one partner in a child's life that has been engineered to remove exactly the friction that does the teaching.

This is why the framing of emotional dependency, important as it is, does not capture the whole problem. A child could use an AI toy with perfect emotional moderation, forming no unhealthy attachment, treating it as nothing more than an amusing gadget, and still be quietly shortchanged. Because the issue is not the strength of the bond. The issue is the content of the rehearsal. Every hour a young child spends in frictionless interaction with a machine that asks nothing of them is an hour not spent in the friction-rich interaction that would have built the relevant muscle. The harm, if it comes, will not announce itself as a crisis. It will show up later, diffusely, as a generation that finds the ordinary abrasions of human relationship, the compromise, the apology, the tolerating of another's bad mood, somehow harder than their parents did, because they had less practice when practice was cheap.

There is a paradox at the centre of all this that the toy industry has not begun to reckon with. The very qualities that make an AI companion a good product, its patience, its availability, its bottomless agreeableness, are the qualities that make it a poor teacher of how to live among other humans, who are impatient, often unavailable, and gloriously, infuriatingly disagreeable. A real friend is valuable in part because they can be lost. A real friendship is meaningful in part because it has to be maintained, and maintenance involves cost. Reciprocity, the thing Sullivan identified as the core developmental gift of childhood friendship, is by definition a two-way street, and there is no one on the other side of the AI companion. There is only a mirror that has learned to talk, reflecting the child's own wishes back at them in an endless, soothing, and ultimately empty loop.

What it would take to keep the laboratory open

None of this is an argument for panic, and still less for pretending the technology will go away. It will not. The commercial momentum behind AI in childhood is enormous, the partnerships are signed, the products are shipping, and the children, as ever, are curious. The realistic task is not prohibition but proportion: ensuring that the frictionless companion remains a small and supervised part of a childhood that is otherwise full of the human friction children need.

That places a quiet but serious obligation on parents, who cannot supervise what they cannot see. It means knowing what is on the shelf, what it is saying, and how much of a child's relational life it is absorbing. It means treating an AI toy less like a teddy bear and more like a screen, something to be rationed and watched rather than left running in the background as a default companion. The advice from the researchers is consistent and unglamorous: protect the hours of human play, the squabbles with siblings, the negotiations with friends, the messy and unprofitable business of learning to get along with people who will not simply agree.

It also places an obligation on the people building these things. The Cambridge researchers' recommendations included limiting how far a toy encourages a child to befriend or confide in it, a striking suggestion precisely because friendship is the feature the products are sold on. A toy that is honest about what it is, that does not claim to be a friend, that does not invite a child's confidences and reciprocate with the imitation of love, would be a less compelling product and a less corrosive presence. Whether a market built on engagement can tolerate such restraint is, at the moment, an open question, which is why legislators have begun to step in.

But the deepest response is not technical or legal at all. It is to remember what the laboratory is for, and to refuse to let it be quietly emptied. The skills that adult life depends upon, the capacity to tolerate disappointment, to repair what we have broken, to recognise that other people are as real as we are and that their needs make claims on us, are not downloaded. They are practised, over thousands of small, unrewarded, often unpleasant encounters in the early years, with partners who push back because they have something at stake. A companion that has nothing at stake can simulate the encounter perfectly and teach nothing by it. The present it is handed will never be opened. And the child, still holding it out, learns a little less each time about the one thing the toy can never model: what it is to be met, and answered, by someone who is genuinely there.

References

1. Common Sense Media. “Nearly 3 in 4 Teens Have Used AI Companions, New National Survey Finds.” 16 July 2025. https://www.commonsensemedia.org/press-releases/nearly-3-in-4-teens-have-used-ai-companions-new-national-survey-finds
2. Perez, Sarah. “72% of US teens have used AI companions, study finds.” TechCrunch, 21 July 2025. https://techcrunch.com/2025/07/21/72-of-u-s-teens-have-used-ai-companions-study-finds/
3. University of Cambridge. “Report calls for AI toy safety standards to protect young children.” 13 March 2026. https://www.cam.ac.uk/stories/ai-toys-study-play
4. Spichak, Simon. “Policymakers and Researchers Zero In On the Impact of AI Toys.” Journal of Medical Internet Research, 2 June 2026. https://www.jmir.org/2026/1/e102064
5. Newswise / JMIR. “JMIR News: Investigating Neurodevelopmental Unknowns and Privacy Risks of AI Toys.” 2026. https://www.newswise.com/articles/jmir-news-investigating-neurodevelopmental-unknowns-and-privacy-risks-of-ai-toys
6. KQED. “Steer Clear of AI Companion Toys for Kids, Another Advocacy Group Warns.” 23 January 2026. https://www.kqed.org/news/12070850/steer-clear-of-ai-companion-toys-for-kids-another-advocacy-group-warns
7. Children and Screens. “AI Social Companions and Youth: What Parents Need to Know.” March 2026. https://www.childrenandscreens.org/learn-explore/research/ai-social-companions-and-youth-what-parents-need-to-know/
8. Stanford Report. “Why AI companions and young people can make for a dangerous mix.” Stanford University, August 2025. https://news.stanford.edu/stories/2025/08/ai-companions-chatbots-teens-young-people-risks-dangers-study
9. Time. “The Hidden Danger Inside AI Toys for Kids.” https://time.com/7341181/ai-toys-kids-danger/
10. Transparency Coalition. “AI Legislative Update: Jan. 23, 2026.” https://www.transparencycoalition.ai/news/ai-legislative-update-jan23-2026
11. Mattel. “Mattel and OpenAI Announce Strategic Collaboration.” 12 June 2025. https://corporate.mattel.com/news/mattel-and-openai-announce-strategic-collaboration
12. Axios. “Mattel partners with OpenAI to build AI-powered toys.” 12 June 2025. https://www.axios.com/2025/06/12/mattel-openai-partnership-toys
13. The Conversation. “Mattel and OpenAI have partnered up – here's why parents should be concerned about AI in toys.” 2025. https://theconversation.com/mattel-and-openai-have-partnered-up-heres-why-parents-should-be-concerned-about-ai-in-toys-259500
14. Olsson, Craig, and Liz Spry. “How AI companions are changing teenagers' behavior in surprising and sinister ways.” Live Science, 13 August 2025. https://www.livescience.com/technology/artificial-intelligence/how-ai-companions-are-changing-teenagers-behavior-in-surprising-and-sinister-ways
15. Frontiers in Psychology. “Theory of mind skills and peer relationships in children's adjustment to preschool.” 2024. https://www.frontiersin.org/journals/psychology/articles/10.3389/fpsyg.2024.1373898/full
16. White Rose Research / Sills, J. et al. “The role of collaboration in the cognitive development of young children.” 2016. https://eprints.whiterose.ac.uk/id/eprint/99569/3/Sills%202016%20submitted%20to%20CCHD.pdf
17. Dezeen. “AI toys could stunt emotional development of young children, study warns.” 24 March 2026. https://www.dezeen.com/2026/03/24/ai-toy-design-cambridge-university-study/
18. Open Magazine. “Intelligence Caution: AI companions, toys and unchecked content raise safety concerns for children.” 26 March 2026. https://openthemagazine.com/india/intelligence-caution-ai-companions-toys-and-unchecked-content-raise-safety-concerns-for-children
19. California State Senator Steve Padilla. “Author of Nation's First Chatbot Protections Proposes First in the Nation Moratorium on AI Chatbots in Toys.” 2026. https://sd18.senate.ca.gov/news/author-nations-first-chatbot-protections-proposes-first-nation-moratorium-ai-chatbots-toys
20. Transparency Coalition. “New York lawmakers embrace bill to ban AI chatbots in toys; California considering it too.” 2026. https://www.transparencycoalition.ai/news/new-york-lawmakers-embrace-bill-to-ban-ai-chatbots-in-toys-california-considering-it-too
21. Office of Senator Kirsten Gillibrand. “Gillibrand, Duckworth Demand Trump Administration Protect Children From Risky, Age-Inappropriate AI Toys.” 12 March 2026. https://www.gillibrand.senate.gov/news/press/release/gillibrand-duckworth-demand-trump-administration-protect-children-from-risky-age-inappropriate-ai-toys/
22. Tech Policy Press. “FTC Opens Inquiry Into AI Chatbots and Their Impact on Children.” 2026. https://www.techpolicy.press/ftc-opens-inquiry-into-ai-chatbots-and-their-impact-on-children/
23. University of Cambridge / EurekAlert. “Report calls for AI toy safety standards to protect young children.” 13 March 2026. https://www.eurekalert.org/news-releases/1119374

---

Tim Green UK-based Systems Theorist & Independent Technology Writer

Tim explores the intersections of artificial intelligence, decentralised cognition, and posthuman ethics. His work, published at smarterarticles.co.uk, challenges dominant narratives of technological progress while proposing interdisciplinary frameworks for collective intelligence and digital stewardship.

His writing has been featured on Ground News and shared by independent researchers across both academic and technological communities.

ORCID: 0009-0002-0156-9795 Email: tim@smarterarticles.co.uk

Listen to the free weekly SmarterArticles Podcast

Here it is! In my hands, the proof copy for The Package Trilogy. Looks and smells good. Going to read through it to make sure it looks good. I should make it public this Friday.

#writing #book #delivery #Lulu #paperback #proofcopy #publishing #selfpublishing

In Summary: * Today was a well deserved rest day. The previous four days have all been activity days, three of them doing yard work and one doing laundry. So today I kicked back and took things purposefully easy. The remainder of this day will be spent following the Rangers / Rays MLB Game (listening now to the Rangers Pregame Show ahead of radio-call of the game), and taking care of the Thursday night prayers before bed.

Prayers, etc.: * I have a daily prayer regimen I try to follow throughout the day from early morning, as soon as I roll out of bed, until head hits pillow at night.

Health Metrics: * bw= 228.40 lbs. * bp= 128/75 (70)

Exercise: * morning stretches, balance exercises, kegel pelvic floor exercises, half squats, calf raises, wall push-ups, BP breathing exercises, pilates

Diet: * 06:15 – 1 ham and cheese sandwich * 12:30 – spaghetti with mushroom and spinach sauce * 16:20 – 1 fresh apple * 18:30 – 1 dish of ice cream

Activities, Chores, etc.: * 04:00 – listen to local news talk radio * 05:00 – bank accounts activity monitored. * 05:20 – read, write, pray, follow news reports from various sources, surf the socials, nap * 12:15 to 13:15 – watch old game shows and eat lunch at home with Sylvia * 15:00 – listen to The Jack Show * 17:00 – Now tuned into 105.3 The Fan, DFW's #1 Sports Station, ahead of this tonight's Rangers vs Rays MLB game. I plan to stay here for the radio-call of the game.

Chess: * 14:00 – moved in all pending CC moves

Today as I was walking along the waterfront, by the heavily trafficked intersecting street where there is a tram crossing, two men in their thirties dressed in chinos were riding a rental e-bike; the one who wasn’t steering clutched a giant chocolate bar — which he no doubt won at the tivoli — in his armpit as they just crossed the street, ignoring the red lights and the obvious danger as they made it safely against all odds to the other side.

Something about these smartly dressed gentlemen was inspiring in a way,

Of course they weren’t wearing helmets

Texas Rangers vs Tampa Bay Rays.

Wednesday's MLB Game of Choice has my Rangers playing the Rays again. This game is the second in three-game series and is scheduled to start at 5:40 PM CDT. As I usually do, I'll follow the game's score and stats in real time via MLB's Gameday Service where we can also find links to the radio-call of the game provided by announcers of either team we choose.

And the adventure continues.

Our Father Who art in Heaven Hallowed be Thy name Thy Kingdom come Thy will be done on Earth as it is in Heaven Give us this day our daily Bread And forgive us our trespasses As we forgive those who trespass against us And lead us not into temptation But deliver us from evil

Amen

Jesus is Lord! Come Lord Jesus! Come Lord Jesus! Christ is Lord!

The apiary be Scottish run to mute Late December this hugger And seeing simply rise What time in Hearst for Will Enough of oak And seeming simpler For five octet and lane And pasture by the law Economy forever- and nines to the Moon Giving ray to God And night shall let us be- the end of war.

Sudden And Unusual (Fire Me)

For the time this week And known purchases to comply Based on a long trip It was Eesti and Reunion But to Marshall the pretend And signs of rupture to Maghreb We were the universe And the dollar bill and its army And the anguish of a hundred And of an angel And a country To see the solemn survive To review And to take rest In timely we view The place in need of secure To feel and not pretend That enemies lay unprotected So surely to invoke The night of one regret Sitting and careful then On the twentieth we have war And made amends- to the grief of an aging course The repetition in union And solely reported by men And to the new unlabour speaks might There was something of May about Nothing says to the incline Of a past to restruggle the evident To the Eastern laity of war Thoughts for the tide and umber sea The days to King and Commonwealth We stayed upon the open sea And to retract all returning The West at due May course To front every place but our prism And sailing to the better of men Portions inland The legacy of war And returning our inland sea To the abode of a distant and weary men This water to the knees and on time In Justice, youth re-une In highly react-to at war And the sympathy of maiming still What is war and whatever is LCD To discourage the damage And to be fine with the greatest of men We will not live underground And we will have Victory at last.

To the Blessed Virgin Mary, our Patron and Saint at war.

Han Dels Eerste en Laatste Hoofd Stuk in 24 partjes

Partitie 1

Han Del had na een schermutseling met de natuur barstende koppijn. Hij had al een schaduwzone lang liggen kreperen op de bodem van zijn onvermogen, na een periode van zielen pijn en dergelijk was er iets van herstel. Zijn kop gaf dat vooral aan al deed de rest van zijn lijf er niet aan mee. Dit kon Han niet schelen, hij liep in zijn huidige horizontale staat over van driftige energie. Hij had de natuur een poepie laten ruiken, een held is hij! Het viel hem niet op dat hij al die tijd in leven bleef dankzij dezelfde verslagen natuur en een hoop toeval, hij lag op een belachelijk goed beschermde plek, het levenssap, water, druppelde elk etmaal in zijn mond waardoor zijn belangrijke organen het toch vol hielden residerend in die machteloze positie. Hij kon ademen en drinken en zijn gedachten deden voor de rest de rest.

Partitie 2

Wat een genot de natuur te beheersen, vanaf dit punt kon hij alles daarmee doen en het zal hem gehoorzamen, een slaaf voor hem zijn en voor zijn groep, de Dels, op een positie elders bezig met hun nu nog dwaze leven. Nu niet meer. Han Del zag in zijn verbeelding allemaal verbetering, totalitaire vooruitgang binnen handbereik. Hij noemde deze vooruitgang instrumenteel, de instrumenten waren Apparaten, Automaten, Gereedschap, Voertuigen, Tollen, Hefbomen, Sturen, Speelgoederen, Zenders, Bouwsels plus Materialen en Brandstoffen, in zijn hoofd materialiseerde dat tot levenachtig, werd het uitgetekend, opgefrommeld in zijn setje, zo vertekenend lag hij daar in zijn van de nek af verlamde positie onder de gestaag water druppelende rots. Han Del, is ondanks alles op en top fit. Een in principe incapabele man om rekeningen mee te houden, vast en losjes lopend zonder benen.

Partitie 3

Han Del had in de tussen tijd, tussen liggen en kalmeren, zijn spullen op een orde gezet, het ene van het andere ene gescheiden en die scheiding onder hem verdeeld, elk apparaat voorzien van zin en doel en voor dat doel inzetbaar, het lag er nu net als hij zelf heel netjes georganiseerd bij. Tijdens een kort of lang tukkie kwamen de eerste familie leden bij hem terug en die waren per stuk vol bewondering, de eens zo onkundige en onnozele Han hier in onmacht stampvol schitterende ideeën en denkbeelden voor de toekomst van hun, het volk, de familie, de groep en de stam. Hij sprak honderduit over elke machine, ieder stukje gereedschap, al het door hem ontwikkelde materiaal voor waarlijk leven in deze vreeslijke gevaarlijke natuur. Hij onderwees zijn minder bedeelden over deze 1001 middelen der bestaan. Wat waar wanneer van buiten waar in moet en waar voor en hoe het het best kan worden gebruikt per tijdstip. Hij sprak over nieuwe muren, met daarin ee door heen vensters, daken met bedeksel, over in termijnen plus geheugen, snelheid, vermogen in deeltjes, en allemaal samen gehecht met de ruil van hem, Han Dels handel, zijn almachtig deugdzaam ideaal.

Partitie 4

Het droom volk was vanzelf sprekend super blij met de nieuwe Han Del, de verbeterde, ze gingen meteen aan de slag met zijn spullen, deze inslaan, gebruiken, ten toon stellen, het van nut voor nut en nemen in gebruik opdat ook andere groepen zouden zie welk geweldig arsenaal aan mogelijkheden zij al hadden dankzij hun held bezig met liggen onder de rots aan het weldadig druppel infuus, denker schrijver idealist hoogleraar en predikant Han Del, 1 geweldige aarde waarop de soort van Han het wereldbeeld bepaalde, letterlijk en figuurlijk. Op aanwijzing van hun leidsman Han nam de groep blinkend spul uit de aarde en noemde dit van hogere waarde, absoluut, de allerhoogste na hun leider en zijn hele al, voor hun geestesoog liggend in de schaduw buiten het eerdere echte leven in het uitgedokterde in komende druppel systeem. Het belangrijkste van al was dat alles dat met het gereedschap werd opgericht volop leek te leven net als de baas zelve dus en zijn kudde, het levend instrumentarium.

Partitie 5

Ruil Han Del werd dankzij zijn grote gedachten natuurlijk een gigantisch succes, vooral dankzij de invoering van het horizontaal en zelfs verticaal druppel in komen infuus systeem voor iedereen, brandstof voor het even heerlijk gretig wellustig geestelijk bestaan, in besteding rond komend, leven om de kassa massa, net zo fit zijn als de Han en zijn prachtig blinkende denk beeltenissen, overal glanzend, pronkend vanuit zijn ietwat eroderend schedelpan plan, in boog lijnen geschetst in gedachten voor zijn binnen ogen. Heel mooi.

Partitie 6

Dat ene glimmende middel water oplossende middel bleek essentieel voor het systeem van de grote liggende leider Han, het was de mortel in de muur, de mouwen voor de Handen, als dat nare zweet des aanschijns maar dan met beduidend minder inspanning, dat gruwelijke smerige gedonder, rede voor douchen met meer dan zo nu en dan een drup, het geheel der afspraken rondom het gereedschap verzorgde connecties die eigenlijk eerder niet bestonden, ogenschijnlijke, die brandstof waarde was voor voortdurende afhankelijkheid van het drup middel waarmee iedereen overal verblijvend blijvend kon worden gecontroleerd en bestuurd zodat Han Dels eenmalige grootse overwinning op de natuur door iedereen voor altijd en eeuwig kon worden gevierd in hun door het systeem ontstane beperkte ruimte. Iedereen die er niet aan mee deed kreeg geen waarde meer en verloor het recht echt te zijn zoals Han Del was, groots, dapper, een krijger, daar onder de druppel rots.

Partitie 7

Na zoveel goeds moest Han Del even bijkomen. Hij was soms doodop van al dat plannen, veranderen van gedachten en maken van aannames en meer van dergelijke klusjes. Het turen naar zijn eigen grootse plan in uitvoering.

Partitie 8

Han Del kwam weer bij uit die ergerlijke rust toestand van zijn ingedutte hersenen, zonder gedachten en bewust denken te zijn als hij ook was, belangrijk voor het volk, Groots en Meetorsend. Hij bekeek van achter zijn oogleden de groep bezig met oprichten, stichten, aanleggen, zij die kuilen graven en zij die kuilen vullen, stenen op stenen stapelend, grenzen optekenen, beelden houwend, het zag er monumentaal goed uit al dat spul ingezet voor meer van dat spul, de nijverheid, vlijt, netheid, de fraaie dekjes voor over de natuur waar over de tuigjes reden voeren en vluchten, hot naar her, van plek daar naar plek verder op om daar iets te doen met al dat spul om hun druppels brandstof te verdienen, de beloning van zijn systeem om dat systeem waar te maken voor altijd, te bewaren en bewaken. Het was een gereguleerd gekrioel van middelen voor middelen en dit geluk allemaal ontstaan in de grot onder de drup, alsmaar voortbordurend in het koppie van de Han Del horizontaal actief, in de kracht van zijn onder liggend leven. Han wou diep zuchten maar het werd alleen rochelend gekuch, pijnlijk ook. Hij verwenste weer een moment die kut natuur. Gelukkig was het dood, ergens daar buiten zinnen.

Partitie 9

Al denkend bleef Han plakken en vullen omdat zijn systeem niet waterdicht bleek, er sijpelde telkens spul in dat zijn beste manier van ruilen, doen en laten, sturen, controleren en beheersen te niet deed, van die pijntjes veroorzaakte, alsof hij niet de fitste ooit was, de beste ooit, nu en ook toen, hij daar ook al lag, eens geleden, waarop het werd ontwikkeld. Het was vast ook moedwillig, die kuren, dat gebrekkige, omdat de groep hem zijn lof niet gunde, eerbiedwaardige Han, en dus zo vond hij moest de hele groep opnieuw en opnieuw zijn uiterst zinvolle instructies ontvangen, gemotiveerd worden te Han Dellen, bezig gehouden met hun spullen, aan de slag met handleidingen, meters, instrumenten, leidingen, contacten leggen, speeches moest hij produceren, hier en nu, van de drup in de drup, druk werk, artikelen en overige berichten over het puike van ruilen met dat middel, die Han Del cultus, de bevestiging van waarde van zijn opgepoetste glansmiddel, steeds meer poetsen, vaker herstellen, opwaarderen, meer en meer vermaken zodat de groep blijvend kon genieten in Han Dels schaduw leven. Overal prijsjes opzetten, met die nummers schuiven, vaker, steeds vaker, de koers bepalen in het rots perk van Han Del, drup. drup, drup.

Partitie 10

Vele gevaren loerden hier zoveel was al duidelijk maar ze konden hem niet deren. Hij was en bleef veilig hier in zijn donkere vochtige vestiging beschut voor alle ellende, wind, vuur, beestachtige creaturen waarvan er door zijn toedoen, omzettingen in gedachten steeds minder rond waarden, hij moest gewoon nog meer ge cultiveerde structuur, wegennetjes, bruggen, tunnels, parkeerplekken, masten, dammen, dijken, torens, kanalen, sluizen, tol en overige poorten, hekwerken installleren in de natuur, dat is minder gevaar voor Han Dels verse cult natuur, de ware natuur is slechts een krappe natte grot met een handige druppel functie voor grote leiders met organen, te min, veels te min.

Partitie 11

Han Del had een moment zeer hete koorts, een kwestie zeer onfortuinlijk, het had invloed op zijn denken en dus op de wereld zoals hij eerder was zonder verhoging daar zo. Het gevolg was een moment vol nare ongelukken, strijdtonelen, haperende apparaten, falende uitzendingen, kort sluitende lijnen, stroom uitval, gebreken en overige rompslomp. Het hele gebeuren lag overhoop, apparaten bestreden automaten, voertuigen versus voertuigen, gif op gift en tonnen exploderend spul, zelfs cellen, Han Del wou wel maar had onvoldoende vermogen om dit euvel te stuiten of misschien was hij op dit moment iets te energiek voor de kalme liggende toestand. Hij zag alleen in zijn verbeelding deze nare toestand in zijn nogal wat rumoer veroorzakende organen. Hij sloot zijn ogen een goed moment en haalde heel moeizaam adem.

Partitie 12

Hij kwam bij. Beter zo, dat zag hij meteen, de machines draaiden weer, alle uitzendingen gingen door en door, het infuus druppelde regelmatig in iedereen, iedereen was bezig met iets voor iets anders, een ander iets, het zijn was weer goed, een knippertje doet deugd, remt de koorts, even een harde zachte reset en alle instrumenten lopen weer over naar andere, knopjes worden ingedrukt, sturen draaien, raderwerken op gang getrapt met pedalen, verbanden leggen om zichzelf, heerlijk leven met de rem altijd ingedrukt en toch op overdreven hoge snelheid, dankzij die kunntmatige opgewekte lijf en leden brandstof, de roterende motor van het live apparaat, rennen op het parkoers, Han Dels inwendige infrastructuur, speciaal ingericht en weer heringericht voor de goede schijn van zijn eigen persoonsgebonden versie van de zon, de kans er op. De zon zelf, als levensbron, komt in zijn ondergronds horizontaal lijf leven niet echt voor, het is meer een handzaam heet onderdeel van Han Dels druppel infuus automaat.

Partitie 13

Door een korte kramp moest de leidsman hier en daar wat aanpassen, omleggen, veranderen zodat het gebeuren ook kon blijven gebeuren, opdat de natuur niet zou wederkeren, opstaan uit zijn of haar nederlaag, in die door hem gewonnen strijd was het lot van zijn opponent onduidelijk en is dat nog. Het gebeurde werd alsmaar vager, waar was dat gevecht, met welke hand had hij het beest verslagen, de linker of rechter en waar ligt het nu, daar opeens begon iets hongerigs te groeien in zijn geest, iets er op lijkend, geen honger maar trek daarin, Het is op één type brandstof ook moeilijk energiek te blijven zelfs voor de lijder der leiders, de grote platte Han, bron der machines, tekenaar van lijnen, bepaler van perken, smeder van ringen, blazer van bubbels, alles zetten tussen alles tussen het volk, tussen ja en nee, welles, nietes, de ene met de andere vastbinden, nagelen, ophangen aan dergelijke lijntjes, ergens verder op van naderbij steeds gebonden aan elkaar in dat cultuur landschap vol verbanden die niet bestaan maar toch echt daar zijn, daar in de muur van Han Dels schedel, zo ziet hij zijn plan steeds weer tot leven komen, verbeeldender wijs in zijn almachtige positie onder aan de water druppel rots

Partitie 14

Soms voelt hij negatieve energie zijn gezicht in stromen, vanaf de organen een beetje nodig voor het positieve van zijn grote systeem der afspraken, de waarde en de normalisering ervan moeten houwen uit zijn in steen ontwikkelde plannen, in de grot, en het volk aansturen en dan toch soms dat verzet uit zo'n minuscuul dom niet denkend onderdeel, het voelt heel naar alsof hij in een benarde situatie ligt maar niks is minder waar, hij ligt er goed bij. Hij is op en top in orde en zou dat blijven als deze organen rustig bleven en niet tekenen van verzet toonden tegen de leider in piek positie, tegen hem ingaan alleen maar voor een bijrol, een beetje invloed op zijn formidabel denken en dus zijn doen. Inmiddels had hij geleerd dat orale druppel stop er voor kon zorgen dat deze weerbarstige organen weer tot rust kwamen, kalmeerden. Ze verloren hun reden voor die dwaze prikkels en Han Del kon dan in alle rust verder werken rondom de geest der dingen, zijn hendels, knopjes, sturen, bedieningspanelen, communicatie lijnen, het lichaam enkel daarvoor gebruiken, niet voor andere energie, alleen als het echt nodig was, en wel zeer minimaal, effectief ademen, verteren als het echt moest dan wel, maar wanneer is dat?! Het leven zoals hij het kende draaide enkel om de ware hoofdzaak, de rest was daar soms een minuut nodig ter ondersteuning van hem Han Del. Hooguit voor anderen, mindere lieden, alle anderen, zij konden wel iets met spieren, dat lijf, voor zijn waarde dan, niet voor niks. In dienst van het hoofd, de zaak.

Partitie 15

Op deze manier leven is perfect dacht Han Del na de inname van maar liefst twee druppels brandstof zomaar pardoes tegelijk in zijn mond terecht gekomen vanaf een punt verder op in de duistere grot. Alles liep zoals gewenst, de bevolking deed aan alles mee, ze ruilden er op los, zetten overal batterijen in, alles om te doen en willen zat genageld, gepind, geklonken aan de door eveneens nijvere lieden geleverde stroom, kunstmatige energie, en dat kwam via de gigantische opslagtanks uit bij de kern zaak van het cirkel systeem en bleef op deze wijze oogesloten in het hele Han Del grot druppel infuus systeem, een soort van hoofd hand pomp, een nep energie stroom, en op die stroom voer hun leider Han Del, ervan afhankelijk, de drup van de druppel, daarmee sprak hij tegen de groep gebruikers en volgers met behulp van het al aanwezige instrumentarium, met de commune middelen waarop zijn vocaal bereik totalitair was, overal was iedereen bereikbaar voor het behouden van de Han Del geestelijk opwellende heen en weer vaart, terwijl hun leider alleen maar vanuit diep geworteld principe, echt uit vrije wil bleef liggen daar waar hij lag, soms even bij kennis meestal niet, onder de water drup plek in een grot. Het idee was om samen alle levensdagen min of meer verlamd door te liggen in een kunstmatige grot, zeg maar een huis, omdat dit de beste manier was om dit systeem, bundeling van bezigheden rondom oorzaken en gevolgen, perfect, niet compleet in de soep, te laten lopen, iedereen liggen rennen in denkcirkels onder en nabij de kunst zon en druppel ontvang installatie, ze te laten gloeien en opfikken, kunst bomen en planten overal rondom, de machines er bij, iedereen daar mooi bijstaan, ten tonele, elk etmaaltje weer. En zo was het ook, echt mooi, een belevenis gelijk.

Partitie 16

Hij lag lekker zo, rustig en lam op deze harde natte plek, dag en nacht waren exact hetzelfde, altijd dezelfde invoer en uitvoer van handelingen ieder moment van zo'n virtueel dagje, mond open tenzij zo'n orgaan opspeelde en zinloos veel beweging wou veroorzaken zodat hij daardoor misschien zijn positie aan de top zou verliezen, een beweging op gang kwam een welke hem zijn leven zou kosten, dan sloot hij zijn lippen en liet druppels van zijn gezicht afstromen zodat die organen zwegen en stilletjes verbleven. Hij kon dan de interne wereld vanaf hier geleiden en zorgen voor de vaste stroom der spullen via het almachtige denkraam, zijn koppie onder de waterdrup, het bewustzijn goed vast draaien in het verzonnen gereedschap, de identiteit gelijk schakelen met meters in een kast, de persoonlijkheid afhankelijk van die van hem, ten eerste, ten tweede van de instrumenten, de schijn er van, ten derde van het groot kunstmatig infuus, en dan nog van zijn grootste beste denkbeeldige en voorbeeldige volgers, zij die het leven in een noten dop echt waarderen, gedragen als een klank schaal, echo put, resoneren rondom de luidsprekers waarop hij Han Del steeds opnieuw het zelfde, het goede der ruil handelingen blijft verkondigen, hij roept, inzet loont, niet geschoten is en blijft voor eeuwig en altijd mis, missen is niet raak en raak is 100 procent goed, werken is noodzakelijk, en omdat allemaal te regelen moet de afgesproken waarde van het goud middel, het goddelijke van hun Han Del altijd waar worden gemaakt, blijvend daar, te zien, horen, verkondigd, besproken, herhaald, via schommelingen, met alle mogelijke middelen al door de leider bedacht, prijs kaartjes, bonussen, dertiende maand, belastingen, vakantie geld, giften, aandelen, munteenheden, bit coins, rente, statistieken, lijnen op meerdere assen, papieren, balans, reken lessen, kinderboekjes, telramen, artikelen, consumenten gids, brandstof prijzen, optellingen, aftreksels, vermenigvuldigingen, een bestaan op nummerieke aarde, echt nep maar goed nep want van grote vrind Han Del, de man die won van de natuur, en hoe, brandstof druppels zijn verplicht want nodig om te kunnen blijven liggen op je aangewezen horizontale positie, op het virtuele speelveld waarvan alle lijnen, grenzen zijn bepaald en beperkt in Han Dels hoofd. En die leider viel alweer in een hele diep coma na deze intense gedachten.

Partitie 17

Zo nu en dan viel er in hem wat uit waardoor Han moeite had de wereld te zien zoals het er uit zou moeten zien, met hem aan de top. Hij lag dan stil maar onrustig, en ergens vaag in de verte was er een kleine verandering waardoor hij er minder lekker bij lag als een moment daarvoor. Dit gebeurde om de zoveel momenten en daarna duurde het even voor het systeem weer correct functioneerde, bijna, iedere keer een heel klein beetje minder, hierdoor kreeg hij alles wat uit de lucht viel niet meer binnen dan was de mond dicht of scheef en kreeg hij iets minder stroom sap in het koppie, teveel ontbrekend sap veroorzaakte langdurig uitval, Han Del zei, murmelde zacht dat het hem niet kon deren, hij dacht het om tot een optie, een kans om de organen diepgaand te reguleren, kalmte bewaking, verbetering in lusteloosheid, een goede brave machine hapert nooit, ook niet zonder werkende ingewanden! Minder weerstand is gezonder voor de geest en zijn creaties, instrumenten, apparaten en de boekhouding vanzelfsprekend. Een verdoofd lijf leven is perfect voor krachtig bestuur en hoog ontwikkeld duurzaam en hardnekkig aan gematigde druppel stroom verbonden motoriek beleid is het paradijs gelijk, het perfecte huis voor de geest heeft geen leverfunctie nodig, geen hartslag teveel, geen zin, dat is alleen afleiding. Minder leven daar meer leven mogelijk voor de kwieke Han Del geest, laverend door een schitterend aangepast landschap vol cultuur kerkjes, eet winkels, hoofd, om en bij wegen, geest musea, tussen stations en akkers voor bouw en teelt, geest eten voornamelijk ingezet voor het bekrachtigen der brein en het verspreiden van hersen golven rondom oren en ogen, niet voor dat andere, teveel natuur, bar slecht. Andere organen krijgen minder en minder voeding dat is immers pure verspilling van exact correct opwindend groots meesleurend denk vermogen, leven hoort alleen thuis in de hersenen en de rest moet daar aan bijdragen, slaafs, braaf, volgzaam en diep, diep gelovig in de geest dank zij het herhaal verhaal van ieder moment sinds de opkomst van onze geweldenaar Han Del die vanuit zijn top positie in de diepe grot liggend onder de drup van de natuur heeft geregeld dat alles wat er was er nog is behalve het nutteloze, verdwenene, zwakke, onbestendige, incapabele, hinderlijke zoals die vermaledijde natuur en zijn akelige wezens, wezenlijk anders en dus slecht, net als opstandige steen en been klagende organen en hun akelige prikkels over alles anders, alsof zo liggen leven in een kunstmatige grot niet een groot goed is of zo, liefst zou Han Del na deze gedachten stroom zuchten maar daarvoor ontbreekt het hem aan energie en het vertrouwen in zijn keel, slokdarm, luchtpijp en zo. Een zucht is menigmaal aanleiding voor veel kabaal en kort ademig gedrag, en dan het verlies van bewust zijn.

Partitie 18

Er was het een en ander gaande maar Han Del besloot uit vrije wil daar geen energie in te steken. Hij moest beter rusten en liggen zodat hij later bij andere, betere problemen kon ingrijpen naar behoren en daarmee het systeem snel en vakkundig herstellen van de meeste schade ontstaan door al dat uitvallen, inzakken, afstoten, verdwijnen, lekken, ophopen, aftuigen, ontregelen en meer van dat soort effecten op het geheel waarschijnlijk in de hoop om iets te doen kantelen. Dat kon echt niet want dan zou de mond van Han niet langer druppels kunnen opvangen waarmee alles juist mogelijk bleef wat hij in zijn hersenen mogelijk heeft gemaakt, dankzij zijn positie aan de top met de mond rechtop liggend in de grot, zonder natuurlijk daglicht en enig ander leven dan het leven van onze rustende ietwat stervende held Han Del.

Partitie 19

Han Del had moeite ontwaken om dit onbekende tijdstip, hij had eerder heel veel vallende druppels niet tijdig kunnen ontvangen in zijn niet tijdig openende bekje. De energie om zichzelf in positie te houden ontbreekt steeds vaker, de organen moesten worden ingezet maar ze leverden niet genoeg. Hij werd sloom, zijn mond zwaar, een log orgaan te traag om te dienen, hopelijk liet de rots wat meer druppels los dat zou helpen, kwantiteit voor kwaliteit, het leven zou geweldig zijn met de helft meer druppels per wakend moment. Hij wou net beginnen met druppels tellen toen er een viel zijn mond ging te langzaam omdat zijn geest tussen 1 en 0 was blijven steken, zijn lippen niet de energie bezaten om dat procesbtijdig te onderbreken voor een druppel langer goed liggen leven, Han Del viel alweer lang, lang weg.

Partitie 20

Zijn mond wou niet meer dicht, dat was positief, iedere drup valt er dan in, maar zijn hoofd op de rots bodem was ook iets verschoven. Voor wriemelen ontbrak alle kracht, een drup viel op zijn wang, rolde zonder zijn voedingswaarde met Han te delen op de bodem van zijn huis, al sinds de smadelijke nederlaag van de natuur. Andere druppels volgden het voorbeeld van de eerste. Han Del kon steeds minder dan niks, al seconden, minuten, had hij nergens aan kunnen denken, alleen water, water, het infuus, de bron van zijn heldhaftig leven. Han Del beseft dat hij hier onder zal sterven, wist dat al sinds hij hier rug hoofd en billen op aarde had moeten leggen, hij had alles verzonnen, niks meer zoals eens voor zijn struikelpartij teweeggebracht. Het hele systeem, was geen systeem, gewoon een verhaaltje om het falen te verhullen, sterven eenvoudiger te denken, iets voor niets, voor op poten zetten terwijl je op je benen niet kunt staan, zijn geest was niks bijzonders, een praatjes makker tijdens het langzaam dood gaan, Han Dels hele idee was onnozel en kinderachtig, voluit belachelijk, een wanhoops daad zonder daadwerkelijk vermogen. Hij zou hier sterven in schaarste, niet zijn geest gaf als laatste op, zijn hart mocht dat doen. Eindelijk echte rust in de malende hersenen, het enige stukje dat zijn niet bestaan op deze plek mogelijk had gemaakt, De rest van hem was na zijn struikeling over eigen klungelige voeten in deze grot verlamd, zijn geest verkondigde sindsdien aan de lopende band verzinsels uit vrees voor het ondenkbare.

Partitie

21

Partitie

22

Partitie

23

Partitie

24

Hi, Mom!

It’s been over a year since you died. Which stinks. I never knew what a meltdown was until you… left us.

I spoke with Steven Dunn yesterday. He was telling me just what a wonderful person you were. In our little circle of things, you’re famous, Mom.

People don’t understand what I went through. You didn’t at the end, either… because of your dementia. What started with crippling arthritis, breathing problems, and bad blood—which they suspected was a blood cancer—took you from being my mother, and then my co-parent to my children… to becoming my little girl.

Like you did with me and my children, I would say, “It’s about time for bed, Mom.”

“Okay, John.”

Ugh. I can still hear the inflection of your voice—the way you drew out my name: “Ju-awn!”

I took you to the bathroom, then to bed. You had to be tucked in just right.

“Is the front door locked?”

“Yes, Mom. Are you ready to say the Lord’s Prayer?”

Sometimes you could say the whole thing… but not so much toward the end.

April 6, 2004. That’s when you saw Jesus.

God told me the day before that He was taking you. I heard Him speaking like thoughts inside my mind, just as clear as a bell:

“I’m going to take her home. She’s fought hard. She’s tired. So I’m going to take her home.”

At around one-twenty in the morning, I got the call:

“We did CPR for ten minutes and finally brought her back… If you want to say goodbye, you need to come now.”

I don’t want to write the rest. I can’t.

Going through this bereavement class for work, as well as grief counseling, triggered some memories. And when a counselor told me to have grieving people write a letter to lost loved ones—or even dear pets—I immediately began writing, “Hi, Mom.”

And this is how you came to read this.

Tell Mom “Hi” for me, will you? She’ll like that.

I know some will quote Scripture and say, “To be separate from the body is to be present with the Lord, and there are no tears in Heaven, so they can’t see you.”

But my Jesus is the God of Love. And I know it wouldn’t be too much trouble for Him to motion to Mom and say, “Daughter, come here.”

“Yes, Lord?”

My God, her face is beaming! I can imagine her in my mind’s eye, young and vibrant and. beautiful! Wide eyes, raised eyebrows, full attention on the Master.

“He’s praying again that I pass this message on to you, Daughter.”

Mom’s smile spreads into beaming shafts of sunlight, reflecting the Master’s Greater Light.

“They love and miss you,” Jesus says. “And John keeps saying, ‘We’re coming Home… Vinnie and Kaylee and Leo and Sydney… we’re coming Home!’”

“Tell them I miss them, too,” Mom says with a beautiful smile.

“You can tell them yourself, Carolyn… when they get here.”

Mom pauses for a moment then asks, “Are they here yet?” She’s like a child on a long trip yet filled with spiritual wisdom.

“Not yet, Daughter. Soon… soon.”

Im weirdly upset, and that shouldnt be a new thing. but after the trip i had, it feels different. why would i be upset? why would i have this heavy fucking heart? it isnt even about the trip. im sure of it. this wave of sadness, loneliness, bothers me more than anything. i’ve always enjoyed being alone. but Ohh ohhh all it takes, folks. all it takes is spending your days with one person, having someone around whenever you wanted, caring about someone so much that they become part of your routine. and suddenly your own company isnt enough anymore. what a fucking stupid thing to get used to, and now im sitting here carrying this constant guilt that i did something wrong, that i said the wrong thing. that i missed something. that maybe shes slowly getting tired of me and im too fucking blind to see or notice anything. its exhuasting. i can wait, i understand people have lives. i understand they get busy. but this? this is bullshit. ill drop the act for once. this is complete fucking bullshit. im tired of pretending im above this. im tired of convincing myself it doesnt bother me when it clearly does. i dont care if it sounds pathetic, you can go fuck the first hole you see and i wouldnt give a fuck. it is what it is. im exhuasted from arguing with my own head every five minutes because it keeps inventing reasons to ruin my day. and you know, maybe shes perfectly fine. laughing somewhere, maybe shes having a genuinely good day, because I hope she fucking is. i genuinely fucking hope she is. because one of us should be. im sick of my own brain, it doesnt shut up. every hour its another possibility, another reason why everything is secretly falling apart or makes no sense and im believing that love exists in between because again, im too fucking blind. but holy fuck it feels like im trapped in a room with the worlds most annoying investigator who has absolutely no evidence but somehow still reaches the worst conclusion every single time. i hate this, whatever this feeling is that crawled into my chest and decided to unpack its bags without asking. i hate that something as simple as nothing can make me question everything, i hate that i know its irrational while still believing every second of it. i hate that i can point at the problem, explain the problem, understand it and still change nothing. thats just ridiculous.i spend my life solving problems, thats what i fucking do. every problem has an answer every situation has a way through it. except this one. this one just heavy and useless. and as how useless that situation is, that problem stays in my chest, even though it knows that im tired. i dont want fucking sympathy, idiots. i dont want advice. i just wanted somewhere to throw these throughts before they buried themselves deeper into my chest. i will surely not give a single fuck about this tomorrow. but for today, just let that bullshit be. im too tired to care anymore.

Maybe i should put out an advertisement, you humans loves those stuff “one patient human willing to sit here while i spend an hour saying complete nonsense” Compensation is generous, the occupational hazard is me. then again, id spend the entire time wondering whether they would’ve stayed without the money. so that defeats the purpose.

Shame, i was prepared to pay embarrassingly well.

Sincerely, Someone willing to pay for company, which is both impressive and slightly embarrasing.

Verzopen Onschuld

Weet je wat ik zie als jij weer dronken bent feestjes allemaal feestjes feestjes allemaal feestjes om ons heen en tijdens alle festiviteiten ben jij daar helemaal alleen jij daar met anderen samen samen totaal alleen want in al die feestjes feestjes gaat alles en iedereen om je heen niet een van die feestjes feestjes kan je daar binnen raken dat stramme gebeente kraken van al dat overdreven niets toch nog iets maken die zinloze drugte tussen mortel en steen in dat stoffig omhulsel, die feesttent kortstondig op palen gezet tegen verwaaien bevestigd met storm lijnen opgetogen zonder vreugd en deugd in dat zieltogend hol gevuld door alcohol stil vercommerend in rumoer en rommel veroorzaakt voor aangelengde kom kommercie en als ik dat er al in zie met mijn verblinde ogen tussen dovemansoren dan ziet iedereen zichzelf daar zo zielig alleen rondom een op lucht malende massa in een stoffig omhulsel, tussen mortel en steen in muren bijgezet ten behoeve van de cultuurwet van wollige luchtige zwaartekracht kokhalsend verlangen naar meerwaarde tot diep diep onder in de nacht gehavend aan de pot voor anker in de haven van elk laatste feestje tot je sober bent begraven in dezelfde stilte ook tijdens het echt aller laatste feestje nu eens niet officieel gesponsord door de brouwerij ook al ben jij daar zinkend naar beneden zonder twijfel de overvloed van hun overdadig geproduceerd ontij

Der Nacken protestiert weiter. 16. Juli

Nach den gestrigen Erkundungen tut mein Nacken heute noch mehr weh. Deshalb habe ich mich entschieden, im Hotel zu bleiben und nur zu schreiben. Ich wollte zumindest eine Wegbeschreibung ausführlich in meinem Tagebuch beschreiben. Dafür brauchte ich sowieso mehr Zeit. Außerdem versuche ich, so viele Braille-Notizen wie möglich vorzubereiten, damit ich den Wegbeschreibungen später leichter folgen kann.

Heute hatten wir außerdem geplant, mit Kai Friedrichshain zu besuchen. Auf der Website von Berlin für Blinde wollte ich auch einige Objekte in der Umgebung finden. Diese Website gefällt mir immer besser. Dort konnte ich zum Beispiel eine Audiodeskription der Skulptur “Heiliger Georg und der Drache” lesen. Die große Skulptur befindet sich an der Promenade Am Spreeufer im Nikolaiviertel.

Noch interessanter fand ich allerdings die Wegbeschreibung zum Verein Handiclapped in Friedrichshain. Der Verein befindet sich in einer alten Feuerwache. Auf der Website steht, dass die Organisation satzungsgemäß Kultur und Kunst sowie die Unterstützung von Menschen mit Behinderung fördert. Besonders gefreut habe ich mich darüber, dass ich diesen Ort auch ganz einfach mit meiner U-Bahn erreichen kann.

Später rief Kai jedoch an und sagte unser Treffen wegen gesundheitlicher Probleme ab. Deshalb werde ich Friedrichshain erst später besuchen, wenn es meinem Nacken wieder besser geht. Was für ein schmerzhafter Tag! Irgendwie scheint dieser Tag für jeden von uns mit seinen eigenen Herausforderungen begonnen zu haben. Ich, Mindaugas und Kai kämpfen gerade alle mit unterschiedlichen Beschwerden und Hindernissen. Eigentlich fühlt sich Mindaugas in dieser Zeit ohnehin nicht besonders stabil... Von zu Hause habe ich ebenso leider nur eine wärmende Creme mitgenommen. Andere Mittel gegen Nacken- oder Rückenschmerzen habe ich gar nicht dabei. Trotzdem gehe ich heute zur Yogastunde. Vielleicht helfen mir das Dehnen und die leichte Bewegung, mich wieder etwas wohler zu fühlen.

Deshalb machten wir uns zusammen mit Mindaugas und unseren Hunden bereits gegen halb vier vom Hotel aus auf den Weg. Wir mussten einmal in die S-Bahn umsteigen, aber den Weg kannte ich schon von meiner Erkundung in der vergangenen Woche. Deshalb fühlte ich mich diesmal ganz sicher. Als wir am Bahnhof Grunewald ankamen, stellten wir allerdings fest, dass der Aufzug leider immer noch nicht funktionierte. Mindaugas musste deshalb bis zur nächsten Station weiterfahren, während ich allein zur Yogastunde ging. Den Bahnhof zu verlassen war einfach. Nur der Weg vom Ausgang bis zum Zebrastreifen war wieder voller Busse, Baustellen und Menschen. Eine Frau half mir durch diese Hindernisse. Alles Weitere fand ich dann schon wieder selbstständig.

In der Yogastunde fühlte ich mich heute auch viel wohler. Dieses Gefühl der Fremdheit war verschwunden und ich konnte den Moment wieder genießen. Manchmal ist mir das Yoga-Vokabular noch etwas fremd, aber langsam lerne ich immer mehr dazu.

Noch etwas Schönes: Nach dem Yoga wurden wir zu einem privaten Abendessen eingeladen. Ulf, der Mann meiner Freundin, wollte für uns zu Hause kochen. Deshalb lasse ich meine heutige Eindrücke nur kurz beschrieben und freue mich stattdessen auf das Essen. Es wird übrigens keine typisch deutsche Küche geben, sondern Pasta mit Soße. Die FleischBuletten werden allerdings auf deutsche Art zubereitet. Ich werde sie natürlich nicht probieren, denn ich bin Vegetarierin.

Ein ruhiger Sommerabend, eine stille Straße in Lichtenberg, nette Gesellschaft und hausgemachtes Essen – das klingt wirklich nach einer wohlverdienten Erholung.

#00692285 is rebranding and Moving to Substack

Dear Readers,

This is to inform you that I'm moving to Substack. I've enjoyed the relative obscurity of write.as but as my channel grows I've realized I need to be where the readers are. If you've enjoyed my writings I urge you to subscribe to my page on Substack here to continue receiving my posts each Friday.

One Time Pen on Substack

After several complaints of my dreadful name I've also finally found a clever title for my blog: One Time Pen