There is a kind of exhaustion that comes from constantly trying to make sure everyone around you is okay with you. You start measuring your decisions by other people’s reactions. If they are happy, you feel relieved. If they are disappointed, you start wondering what you did wrong. Over time, what Jesus teaches about people-pleasing becomes something we desperately need to understand.

I think many of us confuse love with responsibility. We believe that if we truly care about someone, then we should be able to keep them from being disappointed, angry, hurt, or frustrated with us. But learning to follow Jesus without living for approval means accepting something difficult: you can love someone deeply and still not be responsible for how they feel about every decision you make.

Jesus showed us this over and over again. He cared about people. He listened to them, healed them, fed them, taught them, forgave them, and gave Himself for them. But He did not allow their expectations to become His master.

In Mark 1, people were searching for Jesus after He had been healing and helping crowds. His disciples found Him and said, “Everyone is looking for you.” It would have been easy to hear that as an obligation. People wanted Him. People needed Him. People expected Him to come back.

But Jesus did not return simply because everyone wanted Him to.

He told His disciples that they needed to go to other towns so He could preach there too.

I find that deeply freeing.

Jesus did not ignore people. He did not stop caring. He simply knew that not every expectation placed on Him was an assignment from the Father.

That is something I have to remind myself of too.

Not every request is my responsibility. Not every disappointment means I failed. Not every unhappy reaction means I need to change my decision.

Sometimes people are disappointed because we were wrong. When that happens, we should admit it. We should apologize. We should make things right.

But sometimes people are disappointed simply because we said no.

Sometimes they are upset because we created a boundary.

Sometimes they are frustrated because we stopped doing something they had grown comfortable receiving from us.

Their feelings may be real, but that does not mean we have sinned.

Jesus disappointed people too.

Peter once tried to convince Jesus to avoid the suffering that was ahead of Him. Peter loved Jesus. He did not want Him to suffer. His concern was sincere.

But Peter’s preferred path was not the Father’s plan.

Jesus loved Peter, but He did not obey Peter’s emotions.

That matters.

Someone can love you and still want the wrong thing for you.

Someone can care about you and still pressure you toward a decision you should not make.

Someone can be disappointed with you even when you are trying to do what is right.

This is where people-pleasing becomes dangerous.

It can look like kindness on the surface. We tell ourselves we are just trying to keep the peace. We do not want conflict. We do not want anyone to think badly of us.

But eventually, keeping everyone happy can become more important than being honest.

We start saying yes when we mean no. We stay in situations we know are unhealthy. We avoid conversations that need to happen. We keep giving away our time and energy because guilt feels easier than disappointment.

That is not freedom.

Jesus never promised that following Him would make everyone happy with us.

In fact, His own life proves the opposite.

There were days when crowds followed Him and praised Him. There were other days when people rejected Him, argued with Him, misunderstood Him, and walked away.

Jesus did not change who He was every time the crowd changed its opinion.

He knew who He was.

He knew who His Father was.

And He knew what He had been sent to do.

I think that is where peace begins for us too.

We have to stop asking, “Is everybody happy with me?” and start asking, “Am I being faithful to Jesus?”

Those are not the same question.

You can make someone happy and still be disobedient.

You can disappoint someone and still be faithful.

That does not give us permission to become cold. Jesus was never cold. He was compassionate, patient, generous, and forgiving.

The goal is not to stop caring about people.

The goal is to stop carrying what belongs to them.

I am responsible for how I speak.

I am responsible for whether I forgive.

I am responsible for whether I act with kindness and integrity.

I am responsible for whether I tell the truth.

But I am not responsible for controlling another person’s emotions.

Neither are you.

Sometimes love sounds like, “I care about you, but I cannot do that.”

Sometimes love says, “I understand that you are disappointed, but I believe this is the right decision.”

Sometimes love means staying close.

Sometimes love means creating distance.

The important thing is that our decisions come from prayer, truth, humility, and obedience rather than fear of rejection.

So if someone is disappointed with you today, bring it to God.

Ask Him to show you whether you were wrong.

If you were, make it right.

But if you were honest, loving, prayerful, and faithful, do not automatically assume that another person’s unhappiness means you need to change course.

You cannot keep everyone happy.

Jesus did not.

What you can do is love people well, follow Christ faithfully, and trust God with the reactions you cannot control.

That burden was never yours to carry.

Your friend,

Douglas Vandergraph

Explore the complete Douglas Vandergraph Master Index: https://douglasvandergraph.com/douglas-vandergraph-master-index/

Watch Douglas Vandergraph’s faith-based videos on YouTube: https://www.youtube.com/@douglasvandergraph

I suppose it’s presumptuous to assume that my posts are of any interest to anyone, let alone worthy of a few minutes of attention to be read. But that assumes I’m writing this because I desire or crave attention. Honestly, I do not.

But I am compelled, for reasons I myself do not entirely understand, to share my thoughts and opinions here on things that probably should not be shared.

Does writing this go against my better judgment? That depends. What constitutes ‘better’ judgment? Is it the act, the process, the substance, or the consequence of such writings? Writings that would certainly be labeled as strange at least, insane at most. Or, worse perhaps, as I have a limited imagination.

As a writer, I’m a mere amateur. This means I have something to say but lack the language to make it truly compelling and memorable. But after five decades on this earth, the prose I offer here is likely the fullest and best version of my written capabilities.

But that doesn’t really answer the question of why I’m doing this. And after much soul-searching and back-and-forth in my mind, the best answer I can offer is this: Because to keep what burns inside me has begun to devour me from within.

Speaking my truth to the world is better than letting my inner world consume me whole.

I recognize the risks.

Our world has tidy boxes for what it considers untidy things, no matter how wrong the world’s boxes may be.

Human societies and civilizations have a long history of misunderstanding, preservation bias, and erasure when it comes to the weird, anomalous, or uncanny — the atopic. The system is efficient and expedient with its assigning of labels: episode, delusions, possession, psychosis, blasphemy, mania, hallucination. Pick your favorite. The thesaurus has plenty more. And modern medicine has an endless array of chemicals they’re happy to pump into you at cost, while religion has an endless array of dogmatic corrections they’re happy to also pump into you at cost.

To both I say, “I’d rather not.”

I suppose it's safer and easier to stay silent. After all, there’s no real benefit for me here other than some hope of processing, integration, and, if I’m lucky, a bit of solace. I thought I’d say peace of mind, but that seems impossible at this point. At least, not in this lifetime. Silence would certainly keep me out of the vile filing systems of this world. But.

Silence also corrodes.

If left unmanaged, some unspoken words and thoughts become toxic. They rush the mind, body, and soul like a firestorm, leaving nothing but ash and cinder in their wake.

And there’s a naive part of me that clings to the old-fashioned notion that the sort of thing that happens to one person and is never shared has no resistance against the onslaught of preservation bias and erasure the world never seems to get enough of.

No.

It folds inward. It becomes indistinguishable from reverie, invention, and madness. Writing it down, even into the void of the internet where no one listens, and no one cares, gives it the one thing silence can’t: continued existence outside the tiny vessel of the mind that now contains it.

This is all I have to offer the world.

In Summary: * This has been a quietly successful Monday. Two main chores: my weekly laundry, all done early; and a grocery shopping trip to Walmart, got what I intended and stayed within my budget.

The Rangers are scheduled to play the A's tonight with a start time of 7:05 PM CDT, I may try to catch at least the first few innings before heading to bed. We'll see how that goes.

Prayers, etc.: * I have a daily prayer regimen I try to follow throughout the day from early morning, as soon as I roll out of bed, until head hits pillow at night.

Health Metrics: * bw= 226.97 lbs. * bp= 152/87 (66)

Exercise: * morning stretches, balance exercises, kegel pelvic floor exercises, half squats, calf raises, wall push-ups, BP breathing exercises, pilates

Diet: * 05:30 – 1 banana * 06:20 – 1 slice of lemon meringue pie * 08:10 – cottage cheese * 09:30 – 1 hot dog & bun * 13:20 – sausage, scrambled eggs, biscuits and jam, pancakes * 16:15 – 1 fresh apple * 17:10 – 1 slice of lemon meringue pie

Activities, Chores, etc.: * 04:15 – listen to local news talk radio * 05:00 – bank accounts activity monitored . * 05:26 – read, write, pray, follow news reports from various sources, surf the socials, listen to music, nap * 06:55 – start my weekly laundry * 12:10 to 13:10 – grocery shopping * 13:20 – lunch * 14:30 – an afternoon spent mostly listening to relaxing music and working on my chess

Chess: * 16:00 – moved in all pending CC games, winning one, losing another, and started one new one

In Summary: * This has been a quietly successful Monday. Two main chores: my weekly laundry, all done early; and a grocery shopping trip to Walmart, got what I intended and stayed within my budget.

The Rangers are scheduled to play the A's tonight with a start time of 7:05 PM CDT, I may try to catch at least the first few innings before heading to bed. We'll see how that goes.

Prayers, etc.: * I have a daily prayer regimen I try to follow throughout the day from early morning, as soon as I roll out of bed, until head hits pillow at night.

Health Metrics: * bw= 226.97 lbs. * bp= 152/87 (66)

Exercise: * morning stretches, balance exercises, kegel pelvic floor exercises, half squats, calf raises, wall push-ups, BP breathing exercises, pilates

Diet: * 05:30 – 1 banana * 06:20 – 1 slice of lemon meringue pie * 08:10 – cottage cheese * 09:30 – 1 hot dog & bun * 13:20 – sausage, scrambled eggs, biscuits and jam, pancakes * 16:15 – 1 fresh apple * 17:10 – 1 slice of lemon meringue pie

Activities, Chores, etc.: * 04:15 – listen to local news talk radio * 05:00 – bank accounts activity monitored . * 05:26 – read, write, pray, follow news reports from various sources, surf the socials, listen to music, nap * 06:55 – start my weekly laundry * 12:10 to 13:10 – grocery shopping * 13:20 – lunch * 14:30 – an afternoon spent mostly listening to relaxing music and working on my chess

Chess: * 16:00 – moved in all pending CC games, winning one, losing another, and started one new one

To end the month of August with Blaugust, I wanted to write about some lessons learned.

I will reach my 15 blog posts goal as I publish this one, which is great! I did it! 🙌

One thing Blaugust helped me with was to lower my expectations, meaning, less perfectionism. I usually have an idea to write a blog post, and then I want to write a structured post, with intro, development and conclusion. And get all the references right, and edit it perfectly, and add the right images, and so on. Doing all of that takes time, and I realized I don’t have that much time anymore. Blaugust helped me see that I can break a few self-imposed rules about what a “proper” blog post needs to be.

And that means that I can share my thoughts while they are still fresh, without being over-polished. Not all posts need to have a conclusion, I can just throw away some thoughts and hit publish and that’s okay.

The post No big deal was from a draft I started two years ago and had never published because I thought it wasn’t good enough.

The post The only woman in the room was written during a lunch break, and I didn’t worry too much about structure.

The post Iron Maiden: Run for your Lives 2026 was written in a hotel lobby on some downtime before I left to catch a train. And I hit publish in the train station lobby minutes before entering said train. And that meant there were some typos in that post, which were corrected when I saw them.

All these really pushed me out of my comfort zone, and I’m glad they did!

But also, I don’t have that much energy anymore. Aging is real, and with it comes a shift in priorities where protecting my time and energy matters far more than obsessing over an ideal draft. Between work, personal life, house chores, reading, blogging, my well-being routines and whatever else, I have to be intentional about where my energy goes.

I planned on reading more of the other blogs participating, and I did read a few, here are some blog posts I enjoyed from which I discovered new bloggers for my RSS feed:

• Kobo vs Kindle – Divergent Rays
• Blaugust 2026 Group Project: Tell Us About Your Very First Blog – GamerLady P Blog
• The Internet Doesn't Exist – Matt's Blog
• I Don’t Want to Be the Product: Returning to the Tiny Internet – Pour The Coffee
• My Writing Workflow – Heart Soul Machine

Looking back on this month, I am so happy I decided to participate in Blaugust. It was exactly the push I needed to re-evaluate my relationship with writing and get back into a healthy rhythm. Writing 15 posts per month might be my upper monthly limit as of right now, and that’s okay!

Congrats to everyone else who took part this year! It doesn’t matter if you hit your goal, posted once or just spent the month reading along. I believe we’ve all learned something! It’s great to see that there are people interested in keeping the personal web alive and delightfully imperfect!

Post 15 of #Blaugust #NoisyMusings #blogging

Another Q-R Checkmate. Again playing White, but this time coming at the Black King from the right side of the board. This CC tournament game began on 03 August and ended a few minutes ago when my 25. Qxh7# delivered the mating move, my Queen being covered by my h4 Rook. The games in this tournament are being played with a comfortable 2 days allowed per move time control. Position of pieces at game's end is shown above, and our full move record below:

1. d4 d5 2. h3 Nc6 3. Nf3 Nf6 4. Nc3 e6 5. a3 Bd6 6. e3 O-O 7. Bb5 Qd7 8. O-O a6 9. Bxc6 Qxc6 10. Ne5 Qe8 11. Re1 Be7 12. e4 dxe4 13. b4 Bd6 14. Nc4 b6 15. Nxe4 Nxe4 16. Rxe4 Qc6 17. Qd3 Bb7 18. f3 b5 19. Na5 Qb6 20. Nxb7 Qxb7 21. Rh4 e5 22. dxe5 Bxe5 23. Rb1 Rad8 24. Qf5 Qd5 25. Qxh7#

And the adventure continues.

Like most Bostonians when he was mayor, I met Tom Menino a couple of times. (This isn’t an exaggeration. I saw a poll or something the last time he ran for re-election that said that over fifty percent of Bostonians had met Menino personally). He seemed affable, and his complete inability to do competent public speaking was strangely charming.

I don’t have any personal animus, is what I’m saying. People revere Menino largely because he seemed like a good guy. Which may be true. But he wasn’t good for Boston, and I think it’s really important to acknowledge this lest a present or future mayor repeat his mistakes.

Menino neglected Boston Public Schools and failed to address the affordability crisis which began when he was mayor and continues to this day. But I’d like to talk about Menino’s most visible and worst legacy: The Seaport.

Basically Menino looked at a chunk of Boston real estate that featured some working fishing piers, the place where people embark on cruises, an outdoor concert venue and a ton of parking lots and said, “let’s put a neighborhood there!”

Now, this isn’t, on its face, a terrible idea. Oh wait, yes it is, because climate change is going to put the whole area underwater eventually, and we’ll probably have to spend billions of taxpayer dollars on sea walls or other mitigation strategies to keep it from turning into Waterworld.

Okay, okay, but let’s put climate change on the back burner just like everyone else does and say creating a new neighborhood out of what is mostly parking lots is not in itself a terrible idea.

Except what arose was not a real neighborhood, but rather a neoliberal YIMBY* hellscape. If you’re not familiar…well, this video sums it up nicely. The Seaport is, as the video says, a collection of sterile offices, hotels, and luxury apartment buildings. Though people live there, it feels immediately off for reasons that can be hard to pinpoint. You get the sense you’re in a simulacrum of a neighborhood.

This is in part because it’s got no public services at all. That’s the neoliberal part! There are park-like spaces in the Seaport, but they’re not actual city parks maintained at public expense, and their private owners can repurpose them at any time. (Also since they are not public property, they can keep any protests or other undesirable gatherings out). There are no schools. There is no public library. There are no police or fire stations. There are also very limited views of the water in this waterfront neighborhood. Yes, there is a public sidewalk that runs along the water, but if you really want to sit and enjoy the view, you need to pay for a restaurant table or live on the upper floor of one of the apartment buildings.

The problem here isn’t really the existence of The Seaport so much as the fact that with high approval ratings and strong political clout, this is what Menino chose for his bold, legacy-defining initiative. What might he have done for the real neighborhoods of the city had he devoted his energy to improving the city rather than building a playground for rich suburbanites who will move out as soon as their kids reach school age?

I don’t know the exact mechanics, somehow Menino got the Commonwealth involved in this idiocy as well, building the “Silver Line,” which is a tunnel that buses run in, to serve the Seaport. The Silver Line stations in the Seaport are beautiful, and nearly empty, because rich people don’t use public transportation, and especially not buses. Recent MBTA usage data shows the Red, Blue, and Green lines all serving over 100k passengers per day, with the Blue Line serving about 50k and the Silver Line dead last at about 30k passengers. And that’s with passengers from the useful part of the Silver Line (Nubian Square to Downtown, where the bus runs above ground) pumping up the numbers.

This happened while the rest of the MBTA system, the parts that people actually use, nearly fell apart from decades of deferred maintenance that the system is only now starting to recover from. What if, instead of building tunnels and beautiful stations for buses that are rarely used, the MBTA had made everybody else’s buses free? Or just maintained the tracks and signals so we wouldn’t have had to endure closures and shutdowns?

What might Boston have been like if we’d had a mayor whose vision for the city wasn’t just “turn a chunk of the city over to developers”? Could we have kept the rest of the city affordable or made it more liveable? Might our children learn in buildings with functioning HVAC systems? (Most Boston Public Schools do not have ventilation systems, which leads to illness and absenteeism, but nobody wants to put their “education reform” money into giving BPS students and staff breathable air).

The problem isn’t just that we have a neighborhood for wealthy white people; it’s that the Seaport aesthetic and economics are coming for the rest of the city. And that’s why I say Menino ruined Boston. Boston is unaffordable and difficult to get around in. Kids who grow up here have to move to Randolph or Brockton or somewhere else that they can actually afford to live. We bring tens of thousands of young people here every academic year, and we’re losing them immediately after graduation because Boston is less and less livable. Even if you live in the Seaport.

We need bold action to save this city. But our only model for bold action is the creation of The Seaport. Is there anyone out there with a vision for the city that actually includes people who live here? If so, could you please stand up?

*YIMBY is a religious cult comprised mostly of white men who worship the invisible hand of the free market. They have been blessed by the god of late capitalism and, because they took econ 101, believe that the affordability crisis is a simple matter of supply and demand, and if we just capitalism harder, we can make housing affordable. This is a faith-based movement impervious to rational argument.

O meu pai não era uma pessoa de escrever. Foi uma pessoa que não pôde completar os estudos mas foi uma pessoa que sempre me ensinou a importância de estudar. Eu adoro escrever. É o meu escape para todo o turbilhão de ideias, emoções e conceitos que me surge ao longo da vida. Estive sem escrever mais de 20 anos. Estive sem escrever as minhas emoções, os meus pensamentos livres, troquei essa escrita por uma escrita cientifica, igualmente importante durante esses 20 anos. Acredito que as emoções são sentidas com uma intensidade apenas durante um período e com o tempo e com a rotina acabam por se perder, envoltas numa neblina, como se tivesse sido em outra vida. Acredito que colocar em palavras aquilo que sentimos, nos permite voltar a sentir, a viver de forma mais real um determinado momento. Acredito que escrever nos permite olhar para trás e cuidar, amar, e empatizar com a nossa própria história. O meu pai não era uma pessoa de escrever, ele era a pessoa do abraço apertado, do sorriso sincero, do amar fácil. Talvez ele escrevia na vida das pessoas assim. Neste momento, tenho ainda esperança de ser surpreendida por ele, mesmo não sendo ele uma pessoa de escrever quem sabe apareça uma carta perdida, um possível bilhete de ultimas palavras que o pudesse trazer pelo menos mais uma vez para perto de mim. Tenho 41 anos da sua voz comigo mas neste momento tenho medo de esquecer essa voz que tanto me acolhia. Acho que se tiver que listar um arrependimento é não ter gravado mais a sua voz... Eu fecho os olhos e sim consigo ouvir e sentir, preciso que essa memória auditiva me acompanhe sempre e que não seja como as emoções que vivemos, que ao fim de um tempo não conseguimos sentir igual porque não foram escritas. Sinto falta das tuas palavras pai.

#nonfiction #books #memoir #history #war

During World War I, a British archeologist singlehandedly forged a multitude of Arabian tribes into a unified army, leading them to victory over a decaying Ottoman Empire, in so doing bringing Arabia into the modern world, i.e. that of Western-style national statehood. This hero would become the legend known as Lawrence of Arabia, the white man who donned desert garb and with his Arabian comrades conquered Damascus. At least, that’s the story of the movie, as I understand. The story told by T.E. Lawrence himself in his autobiographical Seven Pillars of Wisdom is rather more complex and ambiguous.

Seven Pillars of Wisdom is Lawrence’s own account of his role in the Arab Revolt, written some years after events from his notes and diaries (though most were lost) and going through several iterations before its final version. From the outset, Lawrence recognises that the Arab Revolt played only a minor part in the Allied victory in World War I, and that if it was critical to this victory, it was so in the sense that British authors tend to ascribe a sense of crucial importance to any single operation because it was part of the totality of the war effort (see also dambusters etc.). Nor does Lawrence suggest he tells his story because he was uniquely instrumental to the events of the Arab Revolt. By his own words, he tells his story because he was there. As such, he is as much, or perhaps even more, of an unreliable narrator as you might expect. Nevertheless, Seven Pillars of Wisdom is assuredly not a heroic tale or adventure novel about how good old British pluck saved the day. Instead, we accompany a profoundly emotionally conflicted man into a struggle where he is forever doomed to be an outsider to both his own and his adopted peoples. On top of which Lawrence is emblematic of so many of the pathologies of 1920s English repressedness that his memoir could double as a psychoanalytical field manual. Seven Pillars of Wisdom is now the sort of historical artefact that requires a 100 page introduction (which my copy duly has), and on the whole, the surface level war story of a few brave fighters facing overwhelming odds is the least interesting part of it.

Events, dear boy, events

Its nature as a memoir rather than a novel means that Seven Pillars of Wisdom lacks an overall plot, at least in the traditional narrative sense. There is a trajectory, starting in the deserts of the Hejaz in 1916 and terminating with the fall of Damascus in 1918. Damascus is Lawrence’s lodestar from the very beginning, but with the book written after events unfolded, it is hard not to suspect some of this is a backward projection. The narrating Lawrence at any point in the book is always a superposition of the contemporaneous Lawrence in situ and the future Lawrence telling his story with the benefit of hindsight. Combined with his literary writing style and tendency to embark on long introspective digressions, all this makes Seven Pillars of Wisdom oscillate unsteadily between being a memoir, a historical account, and a war story.

Real life is much messier than a story, with less structure, and hence Lawrence’s retelling often feels like a series of disconnected events following one after the other without much in the way of connecting tissue. Seven Pillars of Wisdom presents the reader with a constant procession of people, places and communities, many of whom are introduced with an assumed familiarity, only to never be seen again. Keeping track of the manifold characters and places isn’t made easier by Lawrence’s refusal to adhere to a single rule for transliteration from Arabic to English. With Lawrence rushing between villages, riverbeds, oases and most importantly, railway lines, always in the company of an rotating cast of comrades, there is simply too much going on, a significant part of which would be considered irrelevant digression from a narrative perspective. There is a sense in which Seven Pillars of Wisdom truly is ‘one battle after another’, with its endless sequence of skirmishes, reconnoitres, and a truly astonishing level of destruction levelled at railway lines.

War of manoeuvre

Lawrence’s account of the campaign in Arabia contrasts markedly with the common understanding of World War I as fought on the Western Front. Where the the latter is remembered as a war of stasis, the Arab Revolt is a mobile guerrilla war predicated precisely on refusing a pitched battle with the enemy. The Arabian forces use stealth and mobility, tying down the Ottomans in a futile defence of their extended supply lines. In the first chapters of Seven Pillars of Wisdom, Lawrence muses on contemporary military theory and its applicability, or lack thereof, to the situation in Arabia, foreshadowing the contrast between wars of position and wars of manoeuvre that we see developed a decade later by Antonio Gramsci. Compared to the masses of forces involved elsewhere in the war, the Arab forces are pitifully limited in number, ill-equipped and riven with internal tribal rivalries. Even within the Middle Eastern theatre of war, the Arab Revolt is a side-show to the main event, which is the British and French advance against the Ottoman Empire. Lawrence himself is fully aware of this, and Seven Pillars of Wisdom never pretends the fight to be anything else.

Given Lawrence’s knowledge that the Revolt will only play a minor part on a secondary front within the Great War, his determination to claim victory is not based on the strategic value of his efforts, but a professed desire to help the Hashemite dynasty, in particular Crown Prince Faisal I, secure a truly independent Arab State. This is to be achieved through a combination of direct conquest of the lands to be incorporated into the putative Arab Kingdom, consolidating the variegated tribes into a single national body politic, and lending sufficient assistance to the British to gain standing as a reliable ally. It is this latter consideration that causes Lawrence no end of anguish, given his fears that Britain will in the end do what serves the Empire, even if it means reneging on its promises to its Arab allies. Time and again Lawrence returns to the feeling he is a traitor, engaged in a deception against the Arabian tribes whose fealty he is working to enlist for Faisal, and it is no surprise that on entering Damascus, victory tastes bitter to him.

Complex white saviour

Lawrence’s constant unease about the trustworthiness of his British superiors towards the Arab forces is only one part of the profound emotional turmoil that afflicts him, which means Seven Pillars of Wisdom is not the straightforward Orientalist white saviour narrative that I had come to expect. At a surface level, the Orientalism is definitely there, with a white man leading a motley collection of noble savages towards their destiny, i.e. a modern, European-style nation state. Below the surface however, Lawrence is aware that his leadership is less to do with the innate superiority of the white race, and more with his role as a conduit for British rifles, money and supplies for the Arab cause, as well as his status as a neutral outsider with no stake in the many inter-tribal rivalries flaring across a still divided Arabian peninsula. Significant parts of the book are devoted to Lawrence describing debilitating illnesses, fatigue and lack of endurance compared to his fellow guerrillas, even as his experience with desert warfare increases. Conversely, once he has adopted the indigenous ways of living with the desert, Lawrence can only gaze in bemusement on his compatriots who refuse to exchange their patently unsuitable khaki uniforms for the much more appropriate indigenous dress. Although he does not articulate this explicitly, one gets the sense that Lawrence is well aware that British supremacy is not due to the innate superiority of the white master race, but the result of being the ones holding the Vickers machine guns.

Not that this means the racism and Orientalism isn’t there. In keeping with Western sensibilities of the era, Lawrence cannot help but essentialise his Arab comrades, as well as every other people, including the English. It makes for a pervasive but also uncommitted and inconstant racism, with Lawrence readily pronouncing on the innate characteristics of the Arab race on one page, only to completely deviate from all of this in his detailed psychological profiles of the most prominent members of the Revolt or his most intimate companions. There is something intriguing about seeing the racist logic operate so openly on the page, with Lawrence unable to grasp how the immense diversity of personas and communities he describes directly contradicts the generalising tenets of his racist ideology. Time and again Lawrence will make sweeping pronouncements about Arabs, Turks, Indians or the French, only for these to immediately break down in his recounting of the actual people he meets. Even the Turks, who come in for most of Lawrence’s spite, are humanised when encountered as individuals, in particular the conscripts, prisoners of war, and the many casualties. His role in the Revolt makes Lawrence acutely aware of the great variety across the Arabian tribes he encounters, and while he is unable to divest himself of a belief in some inherent ‘desert culture’, the racism on display in Seven Pillars of Wisdom is of a completely different nature than our prevailing ‘clash of civilisations’ discourse, which lets Western leaders launder their realpolitik via some putative grand theory of history. The idea of unified ‘Christian’ and ‘Islamic’ cultural blocs will have seemed patently absurd to Lawrence, engaged as he was in enlisting the aid of Arab muslims against their Turkish overlords as part of a protracted European ‘civil war’.

Nor is it only his deep ambivalence over his role in the Revolt that causes Lawrence anguish. From his writing emerges a profile of a conflicted man profoundly repulsed by all things physical, most of all his own body, and hence with a deep-seated envy of people who inhabit their bodies with ease. Time and again Lawrence seems to seek bodily transcendence in the harshness of the desert, but this remains always beyond his reach. Neither is he intellectually confident, for while he is an educated man, he is not a trained soldier and therefore feels inferior to the military command in which he is embedded. If it were not for his duty to king, country and the Revolt, Lawrence might plausibly have taken the road of Frank Herbert’s [Dune Messiah](https://en.wikipedia.org/wiki/DuneMessiah “Dune Messiah – Wikipedia”)_ and walked into the desert to disappear forever.

Imperial mandates

I cannot help but wonder to what degree the recurring episodes of self-loathing were retroactively amplified by the developments that followed the end of World War I. As Lawrence was writing his memoirs on return to England in the 1920s, the Arab state that he helped bring into being was destroyed in its infancy by French colonial forces, exercising their ‘mandate’ to Lebanon and Syria as agreed with Britain in the infamous Sykes-Picot agreement, of which Lawrence was probably already aware when fighting with his Arab irregulars. Only a few years later, Arabia is indeed unified, but not under the Hashemite dynasty of Faisal I, but under the rival house of Saud, again with connivance and support of the British. Within a decade of the conquest of Damascus, everything that Lawrence told his Arab comrades they were fighting for has been crushed, one way or another, by the European Powers, endorsed in this by the nascent League of Nations. It is the beginning of a long series of betrayals that endures to this day, which includes Mandate for Palestine, the Nakba, the Suez Crisis, the assassination of Iran’s Mossadegh and the invasions of Iraq, Libya, and Iran, as well as the unwavering support for Israel’s military adventurism and ethnic cleansing of the Palestinian people. Seen in the light of the abject failure of the League of Nations to defend Arabian right to statehood in the 1920s, is it any wonder that the newly established Arab nations of the 1940s were disinclined to abide by a United Nations decree that the better half of Palestine was to be awarded to its recently arrived minority Jewish population?

Over a hundred years after its first publication, Seven Pillars of Wisdom is mainly interesting as a historical artefact that shows both the continuities and discontinuities of Western involvement in the Middle East. The British Empire has been eclipsed by the United States and its Israeli vassal as the primary imperial force, but the subordination of people’s right to self-determination to Western national interests remains. Direct colonial subjugation has disappeared, replaced by indirect economic control. And the racism is still there, but now grounded in Islamophobia rather than Orientalist essentialism. From the perspective of a family in Syria, Iran, or Palestine today, it must seem that everything changes so that everything can stay the same. The question is how many more white saviours they must suffer before they can take charge of their own destinies.

Notes & Suggestions

• An unavoidable comparison on reading Seven Pillars of Wisdom is with Frank Herbert’s Dune, for which it was a direct inspiration. In between the fighting and travelling, Lawrence gives a great deal of attention to the desert itself: the different compositions of sand and stone, the shape and topography, the sensation of various environments. Echoes of the desert, the Bedouin, and the outsider become leader can all be found in Dune. This essay offers an interesting discussion of the similarities, differences, and varying degrees of Orientalism in both books.
• Lawrence’s account of the exercise of imperial power is by its nature personal and small in scale. For an impersonal and macro-level account of how colonial policies readily sacrificed the lives of millions on the altar of imperial ambition, Late Victorian Holocausts gives a gruesome account of the catastrophic famines inflicted on European colonies in the 19th century as a consequence of their forcible integration into the global market.
• The Palestine Solidarity Campaign is the main British organisation campaigning to secure Palestinian rights and defend them against the ongoing occupation and genocide.

• Leviathan Falls (The Expanse #9) by James S.A. Corey, 529p: I didn’t want it to end, but all good sagas must come to a close. We see what’s left of the Rocinante crew as fugitives, now joined by Teresa Duarte (daughter of the Laconian high consul, Winston Duarte). There is a lot going on as bizarre, physics-bending anomalies begin to manifest within the ring space, threatening the existence of humanity. It’s tense, and full of high stakes with interesting viewpoints from Colonel Tanaka and Elvi. I think it was a satisfying conclusion to the series even though it does not answer all the questions. Sometimes, knowing less is better.
• Platform Decay (The Murderbot Diaries #8) by Martha Wells, 256p: Another adventure with Murderbot. Very consistently good, delivering the usual cynical humor and inner monologues. To be honest, nothing in particular stood out to me, but it is still a solid comfort read.
• Cryoburn (Vorkosigan Saga (Publication Order) #14) by Lois McMaster Bujold, 345p: We get into cryogenics shenanigans and politics with Miles investigating a major “cryocorp” called WhiteChrys, on the distant planet of Kibou-daini. I enjoyed the three different POVs: Miles, his Armsman Roic, and a local boy called Jin Sato. We also get to see Raven, a cryo-revival specialist from the Durona Group who assisted in reviving Miles after his death on Jackson's Whole in a previous book. Another great book in the Vorkosigan saga, that brings me closer to finishing the series!

Post 14 of #Blaugust #readinglist #books #reading

22 August 2026

Ruba brought a copy of Turner's Last Sketchbook (published by Yale University Press London in 2024, a roughly 7x4.5 inch “facsimile of the last known intact sketchbook by J. M. W. Turner”) to coffee. Perfect before my upcoming travels. Amidst the mental clutter that has formed while getting ready to uproot everything again, here was the simple, powerful fact of a practice. On the move with only water and a few colors at hand, his eye hones relationships; between colors, forms and space, forms and material. All with a thinness of application that serves as a constant reminder to revere.

People continue to ask me for directions on the street. One today, six this month, and I would say upwards of thirty across this whole year. Is that an uncommon amount? Feels like it. Especially because I'm definitely not the person to ask.

20 August 2026

Skee Mask—Resort (2024)

I've made some progress on Foolish Earth Creatures this month, although most of that has been filling out chapter structures with placeholder text so there's nothing very interesting to show. Unless you find this kind of thing interesting:

One fun thing about writing a new kind of game is that you get to reinvent your whole work process! When I started writing Foolish Earth Creatures I went straight into writing first-draft text in order to get the hang of the game's 'voice', but now I've been working on the game for a while I don't need to do that. What I've settled on is to start by writing a bare-bones outline for each chapter with simple placeholder text, then to do progressively more detailed placeholder structures, then first-draft text, and eventually (although I haven't got to this stage yet) the final text. Right now I've got placeholder outlines for nearly the whole game, so I've decided to do the outlines for the last few chapters before I go back to writing the first drafts.

My placeholder writing got faster when I realised that I didn't need to think of solutions to the player's problems at this point, I can just put “[[Correct option]] / [[Incorrect option]]” and move on!

I should have the rest of the game's placeholder structure done in the next few days, and hopefully by next month's developer diary I should have most of a first draft.

PLACEHOLDER: Can our hero do the thing? Find out next month!

#FoolishEarthCreatures #DevDiary

Our Father Who art in Heaven Hallowed be Thy name Thy Kingdom come Thy will be done on Earth as it is in Heaven Give us this day our daily Bread And forgive us our trespasses As we forgive those who trespass against us And lead us not into temptation But deliver us from evil

Amen

Jesus is Lord! Come Lord Jesus!

Come Lord Jesus! Christ is Lord!

Eyes on screens see with no sense of true scale The cosmos can be reduced to an inch The colors of reality made pale And all can be rearranged with a pinch Do you want to erode your will to live? Do you want to see without being seen? Do you want to waste what you have to give? All this and more can be found on the screen. Stop! Do you remember your childhood? When your mirror was your parents' faces, When the veil was thin, between you and Good, And love and hate not warped, public races? Go outside if you want to remember. Love on the scale of love, and no other.

---

#poetry #sonnet

Thank you for reading! I greatly regret that I will most likely never be able to meet you in person and shake your hand, but perhaps we can virtually shake hands via my newsletter, social media, or a cup of coffee sent over the wire. They are poor substitutes, but they can be a real grace in this intractable world.

---

Send me a kind word or a cup of coffee:

Buy Me a Coffee | Listen to My Music | Listen to My Podcast | Follow Me on Mastodon | Read With Me on Bookwyrm | Connect With Me on Substack

VVA Sport, Primus Voetbal

FC Meerderheidsbelang City versus Diepteinvestering United. 

Welkom bij FC Meerderheidsbelang City tegen Diepteinvestering United de primus uitzending van deze wedstrijd ronde in de Surplus Liga. Het stadion zit vol enthousiaste sponsoren en aandeelhouders van City en wat minder van United. Maar liefst 499,99 pønd, bruto staat vanmiddag in het City veld en slechts 333,87 pønd aan de United zijde echter City heeft veel minder reserve op de bank zitten, 376, 55 tegenover de 598,99 van United, meer dan voldoende voor investeringen in een betere uit uitslag, indien noodzakelijk.

Voor kijkers gemak noem ik de spelers bij waarde en niet bij naam, die merknaam ook noemen wordt veels te verwarrend, de naam is pas van belang als er gegadigden zijn om het merk te huren of kopen (voor meer of beduidend minder dan de huidige waarde, de flinke som waarvoor ze hier in dit stadion voor deze club zijn komen aantreden) Dit zijn de vertegenwoordigers van top resultaten, voor winst behalen vandaag in het speelveld, in de verdediging staan 4 waardes opgesteld, 34 miljoen, 23, 77 en 12 afgerond, netto, te lezen op de achterkant van het thuis shirt. In het midden eveneens 4 bijdragen 9, 45, 90, 3 de talentvolle waarde uit eigen spaarkas, veel potentie om schalen hoger te raken, voor in staan geposteerd 123 en 62 terwijl het doel wordt verdedigd door 23 (2) een flink stel meerderheidsbelangen behartigers waarvan ze, de volgers, gezien de enorme toekomst investering er in veel van moeten verwachten.

Bij de oppositie, is de openings inzet beduidend lager, helaas voor u kijker staat er niet een speler over de 90 opgesteld, er is echter sprake van een aankomende top transfersom waardoor hier later deze competitie verandering in komt, tevens zijn er twee hoger gerangschikte spelers gehaald, 88 en 95, maar jammer genoeg voor United zijn deze sommen der delen nog niet speel gerechtigd. De huidige onderhandelingen betreffende de laatste aanschaf duiden op een bedrag rond de 176, een verbetering met een van het al bija jaar oude record 175, betreffende de laatste inkoop van de VV Bekroonde Koning club om dan via deze inbreng de bank te versterken omdat daar steeds meer waarde op zal moeten zitten wachten op hun kans om die oudere eigenwaarde voor deze lauweren club te mogen vertegenwoordigen en sporadisch te laten zien dat ze het vorige transferseizoen niet werden overschat. Maar de United diepte investering moet eerst worden geaccepteerd en dat kan alleen als FC Verenigde UniLeveranciers eerst de rangen heeft versterkt met één andere of paar anderen voor een gelijkwaardig totaal bedrag als de voor veel vertrekkende, de voet balans moet wel deugdelijk blijven. In zwart gedrukte gebieden, anders raken ze over een x aantal jaren misschien officieel in opspraak en verliezen ze het krediet nodig voor spelen in deze hoogst gerangschikte club competitie.

Dit zijn de bedragen die United in de basis vertegenwoordigen, 21 op doel, 34, 32, 9, 24, achterin, de middenstand 34, 11 en 23 en in de aanval 75, 61 en 10 een bedrag voor een degelijke middenmotor maar voor een organisatie als Diepte Investering veel te min, dat zijn niet de sommen waar je ver mee komt in alle te vullen competities, Inter Smægmååns en de lokale Met Pijn& Moeite Samen Winkelend Keizerrijk beker wedde strijden, maar met die ene inkoop en het potentieel aanwezig in het veld en zeker daarnaast is de positie in de top ranken wel weer verzekerd, mits deze transfer er door komt en het bedrag gemonteerd in de spits niet vroegtijdig ermee uitvalt door veelvoorkomende blessures of andere waarde verminderende risico's, overschatting, hogere transfersommen rondom dankzij de toename van zeer kapitaal sprekende, oorerende, alles wat vast zit op los rakelende investeringsmaatschappijen steeds vaker bestuurlijk actief in deze spelende mensen handelstak in kader het eeuwige najagen van hogere, steeds langere, diepere en betere winsten der persoonsgebonden schatkisten, de rest mag genieten van hogere prijzen, alcohol, chips, krediet op een plastieken pas, extra maatregelen rondom beveiliging, voedsel bank pasjes en lange, lange, stom vervelende werkdagen waar in ze dan mogen spreken over club uitslagen, transfers, statistieken, de volgende vernedering ontvangen. Eerlijk delen duurt het behangst.

De spelleider is 20000 met assistenten 5000 bij de coach hokjes en 2 keer 10000 langs de handelings grens, in de naspel studio zit 10000, 5000 en 1000 zij zullen zich bezighouden met lijnen trekken, centi meten en dode spelmomenten nieuw leven inblazen of nieuwe dooie levendig maken. 

In de schreeuw en gebaar vakken staat bij City 11 per competitie jaar met bonus voor gewonnen wedstrijden en voor toename van het instapbedrag der spelende bedragen, afkoopsommen en weg stuur premies niet nader bekend, assistenten in totaal 34, mogelijk oplopend tot 55 na reorganisatie van de staf. United wordt gedirigeerd door 24 pønd en een staf van 60 plus, geen sprake van verandering daar in. Dit voor zover de meest opvallende bedragen, waar u de kijker op zal letten zeker omdat ik al deze bedragen vaak zal opsommen, heel erg vaak, want voetbal is een spel van de nummers.

De sponsoren hebben in koor de openingstune gezongen de wedde strijd staat op het punt van beginnen. City heeft de munt opgooi correct beoordeeld en heeft gekozen tegen de aftrap. United heeft het verlies geaccepteerd en trapt uit af voor vijandige sponsoren en club aandeelhouders. Wel zetten ze laag in met 10

In verband met lusteloosheid veroorzaakt door zoveel zinloos beschrijvingen van 2 keer 45 minuten redelijk actief handelsoverleg hebben wij in samenwerking met VVA dit live verslag van de onderneming verkocht aan de hoogste bieder voor dergelijke rapporten en bijpassende evaluatie van het geheel der bijeenkomsten, interventies en soortgelijke interacties, het live verslag kunt u derhalve lezen op ESViaZoggiPN, let wel u moet voor deze zeer frequente zelf kastijding aardig wat betalen en is geen enkele kans dat u dit bedrag ooit terug ziet, of dat het wordt vermeerderd!

---

Schakel Moment NU GA JE ZAPPEN Klootzak.

Dit beknopte verslag beperkt zich tot de weinige hoogtepunten der levende spelcommunicatie.

Minuut 0 plus 1 seconde, 10 trapt af voor United

Minuut 5, 0-1, inleiding, Een scherm mutseling rondom het strafschopgebied van City via een carambole langs vele nummers komt de bal voor de knie of dij van 61, Melle Kemuiltje, zijn waarde neemt hierdoor toe en dat komt goed uit want zijn naam komt voor op die rang lijst van nummers waarvan de club ietwat spijt heeft, ondanks deze toegevoegde waarde voor United zal de belangstelling voor zo'n omzet moment zeker in stand blijven. De club heeft al aangegeven 61 niet voor minder dan 45 te laten vergaan elders 0-1 toch verrassend maar niet onterecht, Cities meerwaarde ten opzichte van United komt niet echt boven bedrijven.

09, Gele kaart voor City's 90, Hardhandig Optreden

24, Vrije trap City in de buurt van hun doel, dat van het inmiddels belegerde United, zwaar onderdrukt door de getallen waarmee City goochelt. Overleg is er tussen de kanswaarnemers 90, 123 en 77, zeer hoog overleg, de kans op succes moet wel toenemen. 90 legt aan, in de United muur. Wel een hoekschop.

26, Hoekschop van City's 12 vliegt langs alle top ondernemers en wordt derhalve omgezet in een doeltrap. Goedkoop succesje voor United.

Minuut 34, Een minuut van daverend applaus voor alle leden jongstleden bevrijd van het lot om iedere dag hun boodschappen te moeten betalen, tevens verzenden en ontvangen. Zeker een bevrijding een dergelijk applaus waard.

40, Gemor door de City aandeelhouders, sponsoren en overige belangstellenden over de prestaties van de opgestelde bedragen, er gaat veel mis, qua bereik, beschikbaarheid en productiviteit. Ook de dirigent coach lijkt wanhopig op zoek naar betere afstelling van de opgestelde instrumenten voor winst.

44, 0 – 2, Eigen doelpunt door de verse aankoop, versterking van het middenveld, 45, jammerlijk, hij wil een United voorzet onklaar maken met zijn linker maar de bal raakt zijn been raar waarna die bal zijn eigen weg hervat maar dan anders dan door de doelman ingeschat, en zo gaat het object aan hem voorbij en komt tot stilstand in het vangnet voor alle ballen langs keepers, hier. Meer gemot, op de tribune hier en daar al gezwaai met de symbolische contracten, namen van minderwaardige clubs er op uit lage lonen divisies.

45 plus 5 Rust, eindelijk rust. Ik heb echt last van mijn cont. Overbelasting.

---

45 plus 1 seconde

Wissel bij United de nog niet helemaal fitte 75 vervangen door de bijna fitte 33 een extra progressie minnende middenstander erbij.

City moet nu wel aftrappen door de keuze eerder gemaakt, waarschijnlijk hebben ze daar spijt van. De sponsoren en aandeelhouders zijn opgekrikt met entertainment, loterij uitslagen, drank en samenzang, alles is voor nu koek en ei.

49, Bijna 0 – 3, enorme kans geboden door miscommunicatie tussen City middenstand en verdedigingswerk gemist door de rappe nummer 33, zo te zien een aardig ondergewaarderde speler of waarschijnlijk verkocht door een gedegradeerde club met de morrende bank aan het roer van hun doen en laten op de spelende mensen markt, zo'n vereniging waar bewindvoerders dan de dienstverdeling uitmaken, 33 een pareltje afkomstig uit de Italiaanse rommelmarkt, ah vandaar. Edoch hij mist de kans hem opgelegd, op een haar.

55, Toch 1 – 2, een vlotte middenstander combinatie tussen .. en .. meteen door naar voorstander .. en die terug naar de vrijstaande opkomende flanken verdediger die dan de bal vol op de nieuwe Raebanbock schoenen krijgt en deze met kneiterhard en geplaatst schot tegen het internet achter het goede doel ramt ruimschoots voorbij de keeper, macheloos tegen zoveel juist toegepaste middelen om precies hem te passeren, altijd hij. Het pimp hummer stadion veert op, de veren er in aangezet zodat het net zo'n pimp hummer is, de stemming zit er weer in.

73, De stemming is grimmig, de kleine groep aandeelhouders en sponsoren zijn blijkbaar erg goed ingelicht. Ze lieten hun licht schijnen op diverse falende ondernemingen van City beleidsmakers, een lange rij failliete ondernemingen, gesloten winkels, kantoren, schimmige transacties en noodverkopen werden opgedreund, meer en meer advocaten werden voor de veiligheid naar het uitvak gestuurd, de boel moest gesust.

77, Het spel wordt steeds slordiger, nummers aan metname de Ciry kant worden erg onzeker, ze horen ook de United fans feiten scanderen, en twijfelen wellicht aan hun toekomst op dit sponsor veld. Zo te horen zijn er onvoldoende reserves om de basis voor succes te onderhouden, het lijkt op misleiding, iets van wanorde onder de schone schijn vertoning. Dat zal toch niet doordringen in het hoofd van de spel acteurs.

89, Een straffe schop voor City! De 20000 samen met de studio lijnentrekker 10000 hebben een frisvverse eigengereide handsbal interpratie toegevoegd aan het arsenaal uitzonderlijke uitzonderingen, de bal heeft een minuut voor de 20000 floot in kader buitenspel van United bericht ontvangen over een bal op de hand rondom de elleboog, iets van de romp, er op gevallen na een gekraakt schot, via een been van City 38 invaller, die geen besef had van dat contact, de bal rolde nadien zelfs voor de voeten van city verdediger die daarop rakelings langs doel schoot. Nu alsnog wordt de handsbalregel toegepast, nogmaals ten voordele van deze fabelachtige top club, United aandeelhouders nogsteeds bezig met oprakelen van alle honderden organisaties die de dupe zijn van falend management en zelf verrijkende beslissingen door City beleidsbepalers amper onder de indruk van deze strafschop en de 300 advocaten voor hun tralies. City staat al tijden bekend om dergelijke reeksen toevallige beslissingen waarmee zij hun positie hogerop de competie piramide weten te behouden. Mis. Naast, en over.

90 De 20000 ziet er teleurgesteld uit, geen rede voor overnemen was er, niet eens een beetje van de lijn geweken, niks. Ze schote,n de geschonken buitenkans over en naast, hopelijk zou de geste later gewoon zoals normaal worden gewaardeerd met een .complimentje, zie ik hem denken. Ik bied namens VVA staatsomroep Smægmå welgemeende excuses aan voor u arme aandeelhouder, sponsor thuis dat u heeft moeten meeluisteren naar al die bekendmakingen rondom het gedrag van City officials, er zitten daar bij u ook al kinderen, het is erg dat een grote groep door corruptie in de sport benadeelden op deze ludieke wijze het voetbal kapot maakt!

90 plus 9

Pffft, einde

---

Post Theater

1 – 2, smadelijke City nederlaag, er zijn over de gehele linie duidelijk versterkingen nodig. Hogere bedragen moeten worden uitgegeven middelen afkomstig van de kleine man over het veld zien sprinten voor het goede doel, de FC Meerderheidsbelang of FC Disney Warner of FC Hoogwaardigheidsbekleders en dergelijke top clubs die als uithangbord dienen voor zakenmannen op zoek naar rede om te laveren tussen vele landen, steden zodat hun handelsbelangen overal in Smægmå gevoeld worden, en flink ook. Heerlijke wedstrijd om bondig te verslaan, over twee dagen weer een City wedstrijd, Groot Smægmååns in de Chips Bier en Krediet Com Competie tegen FV Mercedesbrandstof Collectief, ook te zien op ESViaZoggiPN en hier als tekst op VVA Sport en Economie.

De Intern Fews

De VVA bende van trio bespreekt tussen de reclame door deze topper City versus United en spreekt met de beste nummersbover hun prestaties geleverd op de hoge transferwaardering markt.

(Voorheen) – Hadden jullie, experts, ervaringsdeskundigen er ook meer van verwacht?

Harry van Draaijomdeoren – Zeker wel, als je dergelijk hoge bedragen hebt staan kun je niet zo staan te lanterfanten als ze bij City deden. United heeft al zijn reserves niet eens aangesproken en nog kwamen ze niet in de problemen. Het loopt niet lekker bij City

(Voorheen) – Zou dat komen door de aanstormende niet te vermijden terugzetting naar de laagste der lage lonen divisies in kader de malversaties waarmee zij hun plekje bovenop de afvalhoop moesten garanderen?

Bennie Pijnstekers – Dat zou zomaar zo kunnen zijn, het is wel een teken aan de wand dat laatste minuut geschenken worden geweigerd, dan is er meer aan de hand. Vorig jaar nog schoten ze al die gegeven loonschoppen er overal in, dat net bolde al voor de gratis bal hun reclame voet raakte. Dan wil je het ook gewoon niet, verdienstelijk gelijk spelen.

Harry van Draaijomdeoren – Aanstormen kun je dit niet noemen, ze zijn al vier jaar bezig deze zaak te onderbouwen, en als ik dan op de tribunes alle al bekende gegevens hoor vraag ik me af waarom we nog naar City kijken.

DJ Poptop – De Hoognodige Muzikale Interventie, druk op mijn knopje, O Poptop Yeah

Penny de Jager – Ik doe een dansje om jullie heen.

Bennie Pijnstekers – Dat is fijn voor je.

(Voorheen) – Diepteinvestering United weet natuurlijk hoe het werkt, zij moesten ook uit zo'n zelfde dal worden opgekocht.

Harry van Draaijomdeoren – Deze beide clubs doen weinig voor elkaar onder, waarschijnlijk gepokt, gemazzeld en gehavend in datzelfde handelsklimaat, straatwaarde vertegenwoordigen, daar hoort veel poeha bij, een Pimp Hummer trilbak, en een stadion vol glitter daar dan aftrappen met de disco voetbal die dan meteen moet worden buiten gespeeld omgezet in de voor dit speltype normbepalende.

(Voorheen) – Was het een goede wedde strijd.

Bennie Pijnstekers – Alle wedde strijden zijn goed als er met wedde om wedde wordt gespeeld maar het niveau was lager dan ik had verwacht. Beide partijen zijn nog zoekende naar de juiste afstelling van de ingevulde vacatures. Duidelijk dat niet alle takenpakketjes bij de juiste vakmensen zijn ondergebracht.

(Voorheen) – DJ Poptop kun je Penny voorzien van iets uitdagender repertoire, hier kan ze niks mee. Zo kan ze niet sierlijk om ons heen laveren.

DJ Poptop – Oh, oké dan geen Happy Mondays..

Harry van Draaijomdeoren – Ik genoot er wel van, dat gesmoorde hakkelende tempo. Sloot goed aan op de ervaren wedstrijd zojuist.

(Voorheen) – Geschrokken van de United fans?

Harry van Draaijomdeoren – Nee, ze waren duidelijk op de hoogte, wel wat jammer dat al die onkieze zaken ook binnen sijpelen in onschuldige kinderoortjes, maar goed er waren daar voldoende advocaten waarin dergelijke geluiden voor een flink deel verdwijnen.

Bennie Pijnstekers – Het werd op een zeker moment wat lastig om nog onbevooroordeeld te kijken naar City, dat wel.

---

(Voorheen) – We hebben twee spelers en beide zijlijn dirigenten zover gekregen dat ze ons te woord staan! Ze zijn gewezen op het verantwoordelijk heden van acteurs tijdend en na het theater in andere rol.

Van Voorbijgaande Aard – Ik sta hier met city deelnemers 11 en 77, hoofd spel arrangeur en speel wijze uitvoerende, min of meer dan, door de aanwezigheid van 11 dissonanten met een heel andere visie op balbezit en het goede doel is dat verhipte lastig. Welkom deelnemers, 11, zitten jullie net als de city aandeelhouders, sponsoren en overige spel beschouwers ook erg in zak en as, 11.

11 Neen dankzij mijn positie op het veld zie ik altijd veel meer lichtpunten, die van de spelerstunnel, bar, de lichtmasten en natuurlijk de hel oplichtende nooduitgangen. Vanaf die positie zie ik echter ook van nabij dat ons spel wat te wensen overliet, ik wens ook dat dit niet zo was. Hopelijk lukt het de montage crew deze wedstrijd zo te presenteren dat het tijdens de analyse lijkt alsof we met 10 – 2 wonnen. Soeverein, alle posities de betere, spel plezier spetters her en der en verderop, een genot om te herzien. Echter vooralsnog ben ik diep teleurgesteld in ons.

Van Voorbijgaande Aard – Van de achterbank klinkt de harde roep om versterkingen op alle linies, is dat ook jouw visie.

11 Mijn visie is totaal afhankelijk van wat zij mogen uitgeven aan transfersommen, het is zoals altijd heel simpel als ik vraag om dit, krijg ik dat en dan zeg ik tegen jullie dat dat dit is en precies de transferspeler nodig om de klus te klaren, heb ik alle posities goed bezet komt er een derde en vierde man voor juist deze posities, ik doe dan het enigste juiste en zeg dank je wel club leiding, dit komt goed uit ik had namelijk twee geweldige spelers daar die kan ik nu vaker op de bank zetten en mee in onmin raken, of ze zetten op een positie waar ik al een ander jong talent voor heb, die kan dan afhaken en vertrekken, excuus tranfereren voor 2 miljoen, naar een club waar hij meteen in de basis staat en iedere keer als hij tegen City speelt 3 goals maken. De ware taak van de dirigent is nou eenmaal de voorbereiding, de evaluatie en de gesprekken met de pers, als het goed is heb ik een veld vol talenten staan die allang weten welke prijs om hun nek hangt en dat die moet worden gehonoreerd of beter nog stijgen.

Van Voorbijgaande Aard – Nou, loop je hier niet een beetje erg leeg door de stress rondom je roeping?

77 – Dat kan ik alvast ontkennen, 11 is zo'n soort coach, hij maakt van zijn hart geen moordkuil, geen speler zal zich ooit beklagen over onduidelijkheden in de choreografie betreffende het voetbal bal tijdens zijn bewind. Het is meer dat overdaad wel eens zou kunnen schaden in deze surplus competitie.

Van Voorbijgaande Aard – 77, jullie hebben meer inkomende hoge transfers, voor nieuwe toppers uitgegeven, dan uitgaande, vele toppers staan nog ruim onder miljoenen aan deze club geketend, de selectie inclusief staf is ruim 687 miljoen pønd 100 meer dan vorig jaar 50 meer dan jullie voornaamste tegenstrever, collega's in de beker tak, hoeveel meer moet de club nog uitgeven om zeker te zijn van het kampioenschap?

77 – Lastig te zeggen, er zijn heel veel über klasse zakenmensen die nog geen club hebben gevonden waarmee zij zichzelf kunnen profileren, je weet niet met welk soort bedragen zij gaan schermen om die club nu nog actief in de zesde divisie noord west Smægmå te veranderen in de volgende surplus liga kampioen Voorlopig hadden we altijd genoeg aan de hoogste uitgaven in vergelijking met de restjes. Als die restjes ons overstijgen en dat zou zomaar kunnen, zeker als het aan de oppositie ligt. Dat was feitelijk duidelijk te volgen tijdens het laatste kwart van de wedde strijd, als zij ons overvleugelen zijn wij gedoemd te degraderen.

Van Voorbijgaande Aard – FC Plymouth bakkersbedrijven is ook leuk.

11 + 77 – Geen boos woord over FC Plymouth bakkerbedrijven, goed brood. Veel talenten in al hun vezels.

77 – Degraderen, trouwens, is op dit moment bespreekbaar gemaakt tijdens de jaarlijkse besloten meerderheid aandeelhouder vergadering, dit haalt de druk rustend op de schoudervulling schouders onzer criminele organisatie wat van de ketel. Kijk niet raar op als we dit seizoen blijvend onder ons niveau presteren!

---

(Voorheen) – Nog een repliek hierop?

Bennie Pijstekers – Dat klopt wel wat 77 zei over de leeg lopende 11, hij loopt niet leeg, dat klinkt heel anders. Hij was als speler al zo eentje die altijd fietste over de gulden middenweg. Ideale middenstand club speler, te goed voor degradatie zorgen, lang niet goed genoeg voor top transfers. Spelender wijs is hij van verdedigend spelbepaler overgegaan in hoge klasse team dirigent. Spelers op alle niveaus mochten hem, hij nam het voor je op als je hem een schop gaf, wist meteen dat je slechts je frustraties over iets anders op hem botvierde, na de wedstrijd zocht hij je op en dan ging je daar over praten. Zo'n type middenvelder, vol begrip maar als hij je kon poorten dan deed ie dat. Het resultaat, bestendig in de middenmoot bleef heilig.

Harry van Draaijomdeoren – Zo, nou, weet ge, wij hadden ooit de broers Franco en Rono LeTour bij de club, we stonden voor een inter Smægmååns tegen zijn club, Cruiiijvel was onze dirigent, de beste ooit, later, toen niet, 11 kreeg 3 beuken van Rono, in de pauze sprak hij hem aan, zei 'Rono ik snap dat je baalt omdat Franco meer dan de helft van jou specifieke spel taken doet, die bij jou op numero uno staan en bij hem onderaan, overleg met je dirigent en Franco zelve, maar trap mij niet het hospitaal in aub.'

In de pauze, bij de thee en biscuits sprak Rono, over Franco tegen Cruiiijvel, hij zei 'kijk, ik ben de man op het midden, hier mijn contract, passen geven, spel delen, scoren, no. 1, hier Franco, delegeren, verdedigers op de plek zetten, hele lange passes geven van ver af, veel korte naar mij, Cruiiiivels plan voor vlot aanvallend spel via de man daarvoor. Nu omdat iedereen blijkbaar wat graag wil komen in de verdrukking ligt mijn taak pardoes op mijn broeders bordje, gaan we niet meer doen!' En zo was het ook, 11 leerde ons de eerste les totaal voetbal deel 5, de juiste taken laten doen door de beste speler in deze, altijd. Je zet je keeper ook niet rechtsbuiten, ook niet als ie dat goed kan omdat hij nog altijd degene is die kan keepen, de meeste rechtsbuitens en de andere doelloze spelers niet.

---

(Voorheen) – Van Voorbijgaande Aard heeft nu winnende, dus betere mensen bij zich, United staan ze bij hem en de VVA sport crew, United voor het boodschappen bord met allerhande tips voor snacks, versnaperingen, vliegvakantie tripjes, wedde schappen en krediet aankopen (na de wedde schapjes).

...

Van Voorbijgaande Aard – Inderdaad, nu goed volk bij de microfoon, speler van de partij, talent, man in vorm, numero 61, in belangstelling van velen met geld op de bank voor aankopen en routinier coach 24 pønd, met 5 maand op de teller de langst zittende coach van deze club in 7 magere jaren.

Van Voorbijgaande Aard – Wat ging er door jullie heen toen City spits die laat gegeven loonschop naast en over trapte?

Coach 24 – Ik was heel blij. Wij dwongen dit van begin af aan af, si, keeper keek naar bal, naar speler, wees naast en over en stak omhoog duim met woeste blik, ik zag zijn lippen iets fluisteren, eh no.

Speler 61 – Hij zegt meestal 'Ik ga je vrouw verleiden en van je laten scheiden als je niet mist', soms werkt dat vooral als ze net vader zijn... dan dat horen, terwijl de United fans allerhande misdaden opsommen gepleegd door de lui die jou hebben gecontracteerd. Zo'n cordon advocaten houdt niet alle geluiden tegen. Heb je sterkere schoenen deals nodig dan die van Adidoremidas. Sowieso mis ik door die killer blik tijdens de training al regelmatig mijn oefen loonschoppen, die man is levend al doodeng. Blij dat ie maar een keeper is en niet mijn pa of zo

Van Voorbijgaande Aard – Na een wedstrijd al 3 punten, bij de allerbesten in de surplus liga, mogelijk meedoen met het InterSmægmååns kampioenen toernooi, tevens een benadering van jullie vorige succes jaar 2024, waarin jullie bij de eerste drie wedstrijden maar liefst 7 vette punten behaalden. 

Coach 24 – En dat hier, si, met die van jongs af aangeleerde haat ten opzichte van City aandeelhouders en sponsoren, dat is goed voor de onze, no, eeh, wij kunnen top zijn met helft minder marchandage met centjes, vastgoed en zo  Als City straks moet boeten wij met terugwerkende kracht komen in aanmerking Internationasl Smægmååns voetbal in 2021, 2022, we meedoen aan nieuwe loting en alles anders doen. Si, si.

Van Voorbijgaande Aard – Ik denk niet dat het zo werkt. Volgende week de eerste thuis wedstrijd tegen promovendus FC Behedgefund Orinoco Joepie, verwacht je dat je op dit grote succes kunt voortbouwen. 

24 – Hedgefund Noco Jopie, tricky tegenstander voor ons, club vorig jaar in de Okobolodoca Cup in grote problemen gebracht door deze dappre krijgers, en zij alle oké spelers behouden met oké hoog contract salaris en veel spelers ingekocht voor op vijf na hoogste transfer gelden, wij op 6.

61 – Let wel niks uit alles in! Typisch hedgefund, gaan hoge ogen gooien, ze hebben mij hebben vanmiddag op tv ook gescout en na mijn schitterende goal meteen mijn zaakwaarnemer benaderd met formidabele som.

Van Voorbijgaande Aard – En?

61 – Ik zit hier goed bij United, club leiding heeft veel vertrouwen in mij, rotsvast, De aandeelhouders, sponsoren genieten van mijn immer hoge spel niveau en scorend vermogen, het aanbod is maar een te nemen optie, hoor, hoor. 

---

(Voorheen) – Tot zover de veld reportage. 61 zullen ze na zo'n wedstrijd toch niet laten gaan?

Bennie Pijnstekers – Ja wel, ik ken zijn zaakwaarnemer, die heeft ook zo zijn buitenissige luxe behoeften, een 61 transfer levert veel meer op dan geen transfer, al betalen ze maar 34.

Harry van Draaijomjeoren – Zo is het prof voetbal heden ten dage, voortdurend fluctuerend tussen waardeloos en verontwaardiging. Dit soort spelers komen daar op af, als muskieten op de pers. 

(Voorheen) – Huh watte. We gaan nog 15 minuten reclameren en zijn dan terug met de topper in de Vape suikergoed divisie tussen FV Brandstoftank en Chocolademuntgeld bank, een clash tussen twee degradatie kandidaten waarvan er een daar vorig ook al vroegtijdig in slaagde namelijk in de Mobomobo Super Eerste Competitie, de chocomunt club kende eens betere tijden. Tot zo, na de boodschappen,  schermplakkers. DJ Poptop start de enerverende eindtune op voor Penny, ons en u, dank voor u focus, hier is de voetbal classic Wuthering Hights van Kate Bush

https://m.youtube.com/watch?v=Fk-4lXLM34g